Tip Jar: Gemstone Road

 
 

‘Dit album van Tip Jar zorgt ervoor dat de zon in je hart schijnt’, schreef ik op altcountryforum over Let Go, het tweede album van Tip Jar, de naam waaronder het even sympathieke als talentvolle duo Arianne Knegt en Bart de Win laten horen hoe zij tegen het begrip americana aankijken. Intussen zijn we alweer drie jaar verder, hebben Bart en Arianne heel Nederland doorkruist met hun aanstekelijke liedjes én zijn ze een aantal keren in het vliegtuig richting Texas gestapt. Dat laatste is niet onbelangrijk in de muzikale ontwikkeling van Tip Jar, want Texas is de home state van hun bloedbroeders Walt Wilkins en diens onvolprezen Mystiqueros, een band waarvan Bart de Win de los-vaste toetsenman is (wat Wilkins betreft, luister eens naar het prachtige Vigil uit 2009 en geniet). Het is net die Walt Wilkins die de productie op zich heeft genomen van Gemstone Road, het derde album van dit Noord-Brabantse en wat mij betreft meteen ook hun beste plaat tot nu toe.

Waar de vorige platen van Tip Jar nog klonken als een duo dat geruggensteund werd door een aantal uitstekende muzikanten, klinkt Gemstone Road als een album van een goed uitgebalanceerde band. Uiteraard komt dat op het conto van oude getrouwen als Harry Hendriks (gitaar, ukulele en banjo), BJ Baartmans (mandoline) en Joost van Es (viool), maar het zijn de bijdragen van Walt en Tina Wilkins, Cory Schaub (elektrische en slide gitaar), Bill Small (bas), Ray Rodriguez (drums) en Jimmy Davis (achtergrondzang) die ervoor zorgen dat de toch al sterke songs op instrumentaal vlak meer diepgang en klankkleur krijgen. Of zoals Bart en Arianne het zelf omschrijven: ‘Nog altijd songs about love and life maar het buitenlandse avontuur zorgde voor een andere sound. Donkerder, maar ook kleurrijker, meer vanuit een band gedacht.’

Dat donkere valt overigens wel mee, daarvoor staat iedereen die aan dit album heeft meegewerkt te positief in het leven. Wat overigens niet wil zeggen dat de teksten van De Win een gooi doen naar de playlist van pakweg Nederland Zingt. Daarvoor liggen nummers als Loving is Hard to Do, Gemstone Road (een van de beste songs op dit album), Right Here, A Song for Mary en het al dan niet bewust aan Tom Waits schatplichtige So Long (luister meteen na dit nummer maar eens naar diens Grapefruit Moon) te zeer met beide voeten verankerd in de niet altijd even sprankelende realiteit van elke dag. Liefdes lopen immers al eens op de klippen, mensen hebben het eeuwige leven niet en sommige relaties zijn nou eenmaal complexer dan een wiskundig vraagstuk.

Tegenover die lichte vorm van zwaarmoedigheid staan een paar songs die tekenend zijn voor het optimisme dat De Win en Knegt ook op hun vorige albums uitstraalden. Probeer maar eens niét vrolijk te worden van het jazzy Good Love (Gilad Atzmon op klarinet), het zonnige Like a Child (‘carefree days and loving arms everywhere’) en het dartele Rosie. Drie nummers die samen met Never Sing the Blues zorgen voor enige lichtvoetigheid die nooit het soortelijk gewicht krijgt van een luchtballon. 

Links en rechts las ik naar aanleiding van dit album vergelijkingen met Emmylou Harris en Gram Parsons. Afgezien van het feit dat dit volstrekte kletskoek is, schept een dergelijke vergelijking een volkomen verkeerd verwachtingspatroon. Wat Harris en Parsons samen gedaan hebben valt nu eenmaal niet te kopiëren en Tip Jar is daar naar mijn idee trouwens helemaal niet mee bezig. Met Gemstone Road bouwen ze vooral voort aan de verbreding en verdieping van hun eigen geluid. En daar slagen ze in op meer dan overtuigende wijze.

Review
Martin Overheul
Tip Jar
Gemstone Road