TMGS: Ain’t No Place

 
 

Gisteravond was de albumpresentatie van Ain’t No Place in Costa, Antwerpen. Dat zal ongetwijfeld een groot succes geworden zijn. Opener The Wasted Hours voelt direct aan als een warm bad, vooral door de zwoele mariachi trompetten. Datzelfde warme gevoel kreeg ik een aantal jaren geleden ook van Colfax van The Delines.  Dat is blijkbaar niet zo’n vreemde vergelijking, want  oprichter Stof Janssens is een groot liefhebber van de muziek van Willy Vlautin. De groep speelde twee keer in het voorprogramma van Richmond Fontaine. De band begon ooit als instrumentale band onder de naam The Moe Green Specials en maakte moderne spaghetti western muziek. Ain’t No Place is intussen hun vijfde album en heeft nu de melancholische zang van Peter Lodiers als een van de troeven. Af en toe worden de liedjes opgesierd met opzwepend gitaarwerk, zoals in het fantastische Holding the Reins, waarbij zich bij mij vooral de vergelijking met de countryrock van Neil Young opdringt. Maar ook in rustige nummers als Won’t Be Easy weet men volledig te overtuigen. Af en toe duikt ook de mooie pedal steel op van Wim Elzinga (aka Mr. Magic). Op hun nieuwste album combineert men op inventieve wijze de west coast countryrock van voorganger Rivers & Coastlines met de spaghettiwestern sound uit hun begintijd. Op dinsdag 18 december zullen ze live te zien in Q-Bus, Leiden, een absolute aanrader. Er verschijnen op dit moment vele mooie releases, maar tot de allermooiste kan Ain’t No Place zeker gerekend worden. Dit album is intussen al terecht bedolven onder de nodige uiterst lovende recensies. Een album dat zeker veel zal gaan opduiken in eindejaarslijstjes van zowel critici als muziekliefhebbers.

Review
Theo Volk
TMGS
Ain’t No Place
Label: 
Starman Records
Releasedatum: 
19-10-2018