Tom Petty

In 1977 was ik een ongedurige 20-jarige branieschopper die er ondanks zijn jeugdige leeftijd al bijna een huwelijk op had zitten, lak aan de wereld had, onbehoorlijk roekeloos omging met de gevoelens van anderen en zich geen donder aantrok van wat de pilarenbijtende katholieke goegemeente van hem dacht. L’enfer c’est les autres, het adagium van de toen nog immer populaire filosoof Jean-Paul Sartre, stond nog net niet op mijn spijkerjack geschreven, maar het zat wél in mijn geest gebijteld. In Londen broeide het punkoproer en ik voelde me rechtstreeks aangesproken door de manifeste onvrede die bands als The Clash, The Damned, The Sex Pistols en The Jam op volume 10 uitspuwden.

Te midden van al dat onheil hoorde ik op een goede dag een LP van de mij volstrekt onbekende Amerikaanse band Tom Petty & The Heartbreakers terwijl ik in de platenbakken snuffelde bij Brabo, mijn favoriete platenboer op de Grote Markt in Antwerpen. Petty’s muziek kende ik toen nog niet, maar hij had American Girl geschreven dat kort daarvoor was opgenomen door mijn jeugdheld Roger McGuinn en ik vond het een van de betere nummers op diens vijfde soloalbum Thunderbyrd. Maar wat ik hoorde beviel me dermate dat ik de plaat kocht, thuis meteen op de pick-up legde en – als mijn geheugen me niet bedriegt, maar wie kan dat met zekerheid zeggen – een keer of vijf na elkaar speelde. Een debuut-LP met regelrechte parels als Rockin’ Around (With You), Breakdown, Anything That’s Rock ‘n’ Roll, Mystery Man en het al gememoreerde American Girl, ik had er graag 249 frank (een kleine 6 euro) voor over.

Na die ene aankoop volgden er door de jaren heen nog 15 platen/cd’s van Tom Petty die ik, soms zelfs zonder er één noot van te hebben gehoord, met blijvend plezier kocht. Met het ‘soloalbum’ Wildflowers (1994) als mijn persoonlijke favoriet. Op dat album bereikte Petty zijn creatieve hoogtepunt als songschrijver, een niveau dat hij daarna niet meer wist te bereiken. Maar uit liefde voor die heerlijk lijzige, ietwat scherpe stem, die nagenoeg perfecte rocksongs, op smaak gebracht met een snuifje pop en hier en daar een paar gram soul, die fantastische band (met gitarist Mike Campbell en toetsenman Benmont Tench in pole position) en die geweldig positieve ‘vibe’ die zelfs de wat mindere songs de noodzakelijke punch gaf, ben ik Tom Petty blijven volgen.

En nu is Tom dood. Op 66-jarige leeftijd bezweken aan de gevolgen van een hartstilstand. Als je het leest, blijft het onwezenlijk. Maar ook dat wat onwezenlijk is, is helaas een realiteit. Dag Tom. Bedankt voor al die uren muziek. 

 

I wanna glide down over Mulholland
I wanna write her name in the sky
I'm gonna free fall out into nothin'
Gonna leave this world for a while

And I'm free, free fallin'
Yeah I'm free, free fallin'

 
Martin Overheul