Tyler Childers: Purgatory

 
 

De staat Kentucky wordt weleens ‘small town America’ genoemd, omdat alles er behoorlijk gemiddeld is. Een gemiddeld aantal blanken en zwarten, een gemiddelde hoeveelheid armoede en rijkdom  en een gemiddeld landschap, soms vlak, soms heuvelachtig. In de muziek echter wordt met grote regelmaat bovengemiddeld gescoord. Wat te denken van Chris Stapleton, Sturgill Simpson of Chris Knight die zeker in de Champions League van de americanamuziek thuishoren. Die Champions League krijgt nu gezelschap van Tyler Childers, een 26-jarige muzikant uit East Kentucky die onder prettig subtiele leiding van eerder genoemde Simpson in de rol van co-producer een topplaat heeft afgeleverd, Purgatory genaamd. Een beetje bluegrass, flink wat country(rock) en af en toe ook een vleugje folk, Childers draait er zijn hand niet voor om en lijkt zich op al deze muzikale terreinen evengoed thuis te voelen. Het levert een volwassen en veelzijdig werkstuk op, waaraan ook veteraan David Ferguson, bekend van The American Recordings van Johnny Cash, productionele medewerking verleende.    

Op Purgatory verhaalt Childers over het pad van zijn jeugd, dat bezaaid lag met hobbels en kuilen tot het moment dat hij, met dank aan zijn vrouw, als middentwintiger in rustiger vaarwater komt. Maar voordat hij op het laatste nummer van de cd (Lady May) de reis naar volwassenheid min of meer heeft voltooid, is er al heel wat drank in de keel en coke in de neus verdwenen. En zijn er aardig wat blunders begaan en katers verwerkt, wat blijkt uit de volgende regels in het openingsnummer van de cd, I Swear (To God):

‘I only had a couple of drinks last night
A few good hits from an elder pipe
And I must admit I had a few white lines
And I don’t know what happened’

Overigens is 26 dan een mooie leeftijd om je wilde haren al kwijt te raken, want voor de meesten van ons duurt het wel wat langer voordat wijsheid het gaat winnen van onbezonnenheid. Of alle liedjes ook werkelijk autobiografisch zijn, wordt niet geheel duidelijk, maar dat hij rijkelijk put uit zijn eigen ervaringen staat als een paal boven water. Childers wil vooral aantonen dat er uiteindelijk wel degelijke licht in de duisternis van het leven te bespeuren is. 

Childers, die al sinds zijn twintigste in bars in de regio zijn muzikale kunsten vertoont en in 2011 zelfs al een nauwelijks opgemerkte cd uitbracht, verpakt zijn teksten in fraai vormgegeven songs. Op Whitehouse Road en zeker op Honky Tonk Flame is de invloed van Sturgill Simpson hoorbaar, wat meteen ook zo ongeveer de twee mooiste nummers van de cd blijken te zijn. Dat wil echter niet zeggen dat de andere acht liedjes veel voor die twee onderdoen, zeker niet. Mooi plaatje.

 
Review
Paul Heyblom
Tyler Childers
Purgatory
Label: 
Hickman Holler Records
Releasedatum: 
4-8-2017