Will Stratton: Post-Empire

 
 

Er gebeurt verdomd veel op muziekgebied, en ieder jaar lijkt het aanbod toe te nemen. Menig muziekliefhebber verdwijnt bij tijd en wijle in een uitgestrekt woud om daar vervolgens uit te verrijzen met een prijzenswaardige vondst – tenzij hij verdwaalt natuurlijk. Je kunt jezelf tijdens je zoektocht beperken tot gelauwerde artiesten van naam en faam, maar ook kun je trachtten incidenteel van het veilige pad te wijken in een poging iets bijzonders op te merken. Als een van de meer opmerkelijke “vondsten” van onlangs - voor mij persoonlijk dan- beschouw ik de nieuwe CD van Will Stratton. Nou is hij noch volstrekt onbekend, noch beginnend. Hij is weliswaar pas in de twintig, maar Post-Empire is zijn vierde volwaardige album. (Zijn debuut What the Night Said circuleert ergens in mijn verzameling, maar is tijdens het alfabetiseren in het ongerede geraakt – de andere twee zijn me onbekend)

Post-Empire is een enorme stap vooruit sinds zijn debuut. Niet zozeer compositorisch, want dat hij talentvol en immens muzikaal is kwam ook toen al tot uitdrukking. Een gitaar is voldoende voor Stratton om te overtuigen. Dat zijn hart in de muziek zit lijkt mij zelfs voor de koelste kikker evident. Enkel of het je smaak is valt wellicht te betwijfelen. Productioneel is er veel veranderd. De nummers zijn rijker van arrangementen voorzien. Zijn muziek klinkt als een verfrissende beek. Het stroomt, dartelt, kabbelt en klettert, om vervolgens na een watervalletje op te zamelen in een vijver. Een idyllische locatie, een rustpunt, een plaats waar geen verstoring mogelijk is. De uitstraling, de sfeer van het album, bevat ondanks zijn sobere tendens slechts pasteltinten. Het is geen sombere plaat, juist verheffend. Neemt met aangolvende snaren in You Divers dan ook alle tijd om zichzelf te openen. Nergens is het tempo buiten proportie. Een album om heerlijk voor te gaan zitten, eentje om in te verzinken. Het skelet werd vervaardigd in een studio (Rare Book Room) te Greenpoint, Brooklyn. Daar werden de basis tracks opgenomen, waarna de snaar arrangementen en de zang van zangeressen Maia Friedman en Amelia Meath werd toegevoegd om het proces te completeren zodat het goed klonk in de oren van producer Nicolas Vernhes en Will Stratton. Het eindresultaat mag er zijn. Schaars enerzijds, en sprankelend bovendien. Alternatief en eigentijds, maar ook roept het associaties op – vanwege Stratton’s lijzige zang en gitaarspel - met Britse folk artiesten uit de zeventigerjaren. Wanneer er zoiets bestaat als surrealistische muziek dan zou ik dit album er onder willen scharen. Het tilt je op en draagt je weg, althans wanneer je hetzelfde hoort als mij.
 
If you Wait Long EnoughDon't die youngJust wait with me til the eveningWe all will have wonDon't die bitterDon't die crassJust wait until the morningAll will come to passIf you wait long enoughIf you wait long enoughI rememberThe first timeThat I felt so jealous that my heart stopped on a dimeCan you tell meHow it feelsTo be so content that your heart turns like a wheel
Rein van den Berg
Will Stratton
Post-Empire