Willard Grant Conspiracy: Paper Covers Stone

 
 

Om de een of andere reden krijgt The Willard Grant Conspiracy, in 2003 toch uitgebreid bejubeld om het prachtige album 'Regard the End', de laatste jaren weinig aandacht. De reden daarvoor laat zich moeilijk raden - de opvolgers van 'Regard the End', 'Let It Roll' uit 2006 en 'Pilgrim Road' uit 2008, waren toch zeker geen platen die je zomaar terzijde mag schuiven. Wel weken ze ieder op een eigen manier duidelijk af van 'Regard the End', de plaat van het collectief die het dichtst bij wat wij 'americana' plegen te noemen komt: 'Let It Roll' door het bedwelmend massale geluid, 'Pilgrim Road' door de fijnzinnige orkestratie met uiterst subtiele details. Wat alle platen van de groep (lees: het wisselend gezelschap rond zanger-gitarist Robert Fisher) gemeen hebben is een trieste, van elk optrimisme gespeende ondertoon, de prachtige beelden die opgeroepen worden en, in ieder geval wat mij betreft, de complete verbijstering waarin je wordt achtergelaten.

 
'Paper Covers Stone' zal waarschijnlijk niet het gebrek aan aandacht ten goede keren. Niet dat de plaat die aandacht niet verdiend, verre van dat, maar omdat het een plaat is waarop voornamelijk ouder werk in een herbewerkte uitvoering ten gehore wordt gebracht - en aan dat soort platen wordt gemakkelijk voorbijgegaan of hooguit gemakzuchtig afgedaan als minder interessant. Wie eenmaal echt gegrepen is door het werk van Fisher zal deze voor WGC-begrippen tamelijk Spartaans geïnstrumenteerde nummers, opgenomen in een vrijwel aaneengesloten sessie van twee dagen met afwisselend één, twee, drie of vier vertolkers, evenwel vol overgave ondergaan, of het nu de bekende nummers van 'Flying Low' (1), 'Regard the End' (3), 'Let It Roll' (4) en 'Pilgrim Road' (2), of de drie nieuwe songs ('Scars', 'Prerparing For the Fall', 'The Ocean Doesn't Want Me.) betreft. Fisher, door de sterk wisselende bezettingen bij live-uitvoeringen daartoe gedwongen, is een meester in het voortdurend herinterpreteren van zijn liedjes. De manier waarop hij het hier doet snijdt messcherp door je ziel en doet je naar adem snakken. Wat na een intensieve luisterbeurt resteert is slechts weldadige stilte, die geen andere klanken meer verdraagt. Luister zelf, als je durft.
John Smits
Willard Grant Conspiracy
Paper Covers Stone