The Wynntown Marshalls: The Long Haul

 
 

Ik hoorde The Wynntown Marshalls voor het eerst met hun eerste volledige plaat, het in 2010 uitgekomen ‘Westerner.’ Dit album viel mij met name op door de fraaie hoes. Vorm is wel degelijk een uitnodiging om op de inhoud in te gaan. Die inhoud sloot op dat moment niet aan bij die mooie vorm. Ik ervoer het album als een wat plichtmatige en weinig originele vorm van americana, waarvan er dertien in een dozijn gaan. Toch was ik weer geïnteresseerd op het moment dat ik zag dat ze met hun tweede album, ‘The Long Haul,’ op de proppen zouden komen.

De luisterervaring van deze opvolger van ‘Westerner’ beviel me een heel stuk beter. Dat ik me niet goed genoeg in deze band verdiept had bleek wel toen ik geheel verbaasd las dat deze groep niet, zoals ik vermoedde door het geluid, uit het land van ‘the home and the brave’ kwam, maar “gewoon” uit Schotland. De vijf leden van The Wynntown Marshalls klinken met de regelmaat van de klok Amerikaanser dan menige Amerikaanse band. De invloeden komen daarbij uit collega-bands en artiesten als Wilco, The Jayhawks, Ryan Adams, Neil Young en Tom Petty. Inmiddels heb ik ook het debuut ‘Westerner’ leren waarderen, al zijn er wel degelijk duidelijke verschillen tussen beide albums te bespeuren.

Daar waar ‘Westerner’ bij tijd en wijle rafelig en schurend overkwam, is er nu bijvoorbeeld gekozen voor een uitbreiding van de meerstemmige achtergrondzang. Ik houdt daar erg van, maar het maakt het geheel, naast pakkender, ook wat gladder. Enerzijds is ‘The Long Haul,’ wat staat voor ‘een reis over lange afstand,’ een weerslag van de ervaringen van de band uit de tijd dat ze in de USA tourden om hun debuutalbum te promoten. Anderzijds wordt er verhaald over het gemis van geliefden dat je daarbij kunt ervaren.

Opener ‘Driveaway’ haalt beide elementen in de tekst aan en is daarnaast muzikaal een heerlijke start van het album. Zang en mooie open gitaarakkoorden geven het startschot en al vlotjes gaat het over in een lekker Jayhawks-achtig up-tempo nummer, waarin direct de meerstemmige accenten positief opvallen. Ook in opvolger ‘Canada’ wordt die innerlijke strijd tussen het gemis van geliefden en het positieve van muziekbeleving van zanger en akoestisch gitarist Keith Benzie verwoord. Een pakkende riff en dito melodie. Tom Petty had het hier amper beter kunnen doen. Met ‘Low Country Comedown’ word er wat gas teruggenomen en hoor je weer het verlangen naar de mensen thuis. Ook hier zijn de meerstemmigheid, de zang van Benzie en de prachtige gitaarlijnen van Iain Sloan de sterke troeven.

Via de ballad ‘Whatever It Takes’ en het donker getinte en aan Neil Young herinnerende ‘Tide’ gaat men over naar ‘The Submariner,’ een mooie verhalende tekst en muzikaal sterk geënt op de vroegere country-rock. ‘Crashing (Like The Reds)’ is dan een van de mindere tracks op het album en is niet een nummer dat echt blijft hangen. Afgesloten wordt er met het fraaie, mooi ingehouden ‘Curtain Call,’ dat door viool en cello ondersteund wordt, ‘North Atlantic Soul’ dat een mix van Wilco en The Jayhawks is geworden en ‘Change Of Hearts,’ dat ook met viool, cello en extra achtergrondzang voor een fraaie toevoeging en welkome afwisseling zorgt.

De vier Schotten kiezen met hun tweede album een iets andere weg dan het pad dat ze met hun debuut waren ingeslagen. Meer dan op ‘Westerner’ zijn The Jayhawks de grootste bron van inspiratie. Je zou kunnen zeggen dat deze jonge band nog wat meer op zoek moet naar een eigen ‘smoel.’

Onder aan de streep blijft staan dat ze wat ze doen, erg goed doen, en dat ze met sterkere en meer pakkende songs voor de dag zijn gekomen, die ook op de huidige commerciële radiozenders niet misstaan. Het gitaarwerk is puik, de songs zitten goed in elkaar, zanger Scott Benzie weet met zijn teksten te overtuigen en de meerstemmige zang is verzorgd. Ook het artwork ziet er prima uit en aan de naamsbekendheid is goed gewerkt.

Prima band, prima cd, die het vooral in de auto goed zal doen. Hier gaan we de komende jaren nog van horen! Ik kijk er alvast naar uit.

Arjan Post
The Wynntown Marshalls
The Long Haul
Label: 
Blue Rose Records
Releasedatum: 
15-7-2013