Overzicht interviews

Math Heijen 15-2-2012

English Ongeveer twee maanden geleden werd ik door een vriend uitgenodigd voor het bijwonen van een concert bij hem thuis, mijn allereerste huisconcert. In zijn huiskamer, voor een publiek van ca. 40 personen, gaven Christina Martin en haar echtgenoot Dale Murray een fantastische show. Ze hadden er zin in, en het publiek had een geweldige avond. Veel goede muziek, heel wat interactie tussen de artiesten en het publiek, kortom een fantastische sfeer. In de pauzes tussen de songs vertelde Christina over haar muziek, haar leven en over haar zelf. Al gauw kreeg ik het vermoeden dat ze veel meer was, dan alleen maar een jonge vrouw die als singer-songwriter de kost probeert te verdienen. Een paar dagen later zag ik de beiden weer optreden, nu in het Cultuurhuis te Heerlen. Wederom werd ik getroffen door haar muziek, haar warme persoonlijkheid en haar persoonlijke verhalen. Zo vertelde ze onder andere over haar werk als “Artist in Residency”  in Halifax , gesponsord door de Dalhousie University Geriatric Medical Research and The Canadian Dementia Knowledge en Transaction Network (www.lifeandminds.ca).  Genoeg interessante zaken om haar te interviewen; over haar huisconcerten, haar werk als “Artist in Residency” en natuurlijk over haar muziek en haar zelf. Kun je ons iets over jezelf vertellen, wie is Christina Martin? Wie ik ben? Hmmm... ik weet eigenlijk helemaal niet wie ik ben en eigenlijk is het voor mij ook niet meer belangrijk om die vraag te kunnen beantwoorden, maar ik weet dat ik graag werk (muziek maken) en plezier maak. Ik heb vele interesses maar mijn focus ligt op dit moment op de relatie met mijn echtgenoot Dale en op het creëren van muziek. Ik doe alles wat in mijn macht ligt om muziek te maken en om een goede en betekenisvolle relatie met mijn echtgenoot te hebben. Het hebben van zinvol werk is altijd al belangrijk voor me geweest. Het hebben van een oprechte en liefdevolle relatie is een voorrecht, maar ik had nooit verwacht dat ik iemand zou vinden met wie ik zo’n leven zou kunnen opbouwen. Ik hou van lezen en schrijven, muziek opnemen in onze studio thuis, en toeren. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn, maar er zijn ook een aantal mensen waar ik graag een op een tijd mee door breng. Verder ben ik een doe-het-zelf artiest, heb ik alles moeten leren om te overleven in een altijd veranderende omgeving, zowel in de werkomgeving als in het leven zelf. Hoe ben je eigenlijk je muzikale carrière gestart? Ik was 19 jaar en verhuisde in de zomer naar Austin (Texas). Mijn vader was het jaar daarvoor overleden en kort na zijn overlijden merkte ik dat ik diep ongelukkig was. Na de verhuizing naar Austin, kocht ik mijn eerste gitaar en leerde ik mezelf gitaar spelen. Stiekem hield ik van zingen en schrijven en ik wilde graag zelf een instrument spelen. Ik wilde niet afhankelijk zijn van wie dan ook.  Ik verbleef  3,5 jaar in Austin (Texas), de hoofdstad van de live muziek in Noord Amerika, en speelde “open mic” avonden, trad op in cafés, leerde ondertussen over het leven en de liefde, en werkte daarnaast nog in talloze parttime en fulltime banen om mijn allereerste album te kunnen bekostigen. Austin is een magische stad om in te wonen en te werken. Ook heb ik 1 jaar doorgebracht in Duitsland, waar ik aanvankelijk als Au-Pair werkte maar later begon te zingen in een studio voor een pop project wat helaas niets is geworden. Na een jaar keerde ik terug naar Texas. Gedurende de periode 1999-2003 ontwikkelde zich mijn verlangen om te zingen en om songwriter te worden. Maar ik had nog onvoldoende zelfvertrouwen om een muziek carrière te starten. In 2003 ging ik terug naar Canada om mijn Doctoraalexamen af te maken. Ik veranderde mijn studierichting naar Psychologie en Germanistiek. In die periode (2003-2006) bleef ik optreden en organiseerde ik mijn eigen evenementen in Halifax, hoofdzakelijk benefiet concerten omdat ik betrokken raakte bij de Canadian Mental Health Association. Nadat ik afstudeerde in 2006 ben ik als consulente fulltime gaan werken met volwassenen met een geestelijk handicap. Ik was zelf niet gelukkig in die periode en ik denk dat ik terugviel naar een oppervlakkige manier van leven. Ik maakte zelfs geen muziek meer. Rond 2007 werd ik meer en meer ongelukkig. Ik ondervond problemen in mijn relaties en had last van angsten. Waarom koos je uiteindelijk voor een muziek carrière? Ik weet niet of ik zelf besloot om een carrière in de muziek na te streven of dat de muziek mij uitkoos, maar het was iets wat ik gewoon moest doen. Misschien dat mijn eigen ellende uiteindelijk de motivatie was om een carrière in de muziek na te streven. Ik wist dat ik ook de zakelijke kant van muziek moest leren. Ik ben er voor de volle 100% tegenaan gegaan, en begon ik hulp in te roepen van een heleboel ervaren personen die al in deze business werkzaam waren. In de zomer van 2007 kwam ik Dale Murray tegen tijdens de Echo Chamber Studio sessie in Halifax met Matt Mays, en in die tijd had ik net een subsidie ontvangen van de provincie Novia Scotia om mijn tweede album, Two Hearts, te maken. Ik vroeg Dale om mee te werken aan dit album. Ik boekte mijn eerste tour en er ontstonden wat meer mogelijkheden om mijzelf te ontplooien. Dat album ontving twee prijzen, en ik werd gevraagd door artiestenburo’s om met hen te gaan werken. Er was behoorlijk wat waardering voor Two Hearts en ik greep de gelegenheid om door te groeien met beide handen aan. Ik had echter moeite om het juiste team van mensen te vinden om mee samen te werken. Uiteindelijk kregen Dale en ik in 2009 verkering, en sinds die tijd werken we samen. In februari 2011 zijn we getrouwd, verhuisd naar een huis op het platteland en daar hebben we onze eigen studio gebouwd. Je treedt op met een volledige band maar je doet ook huisconcerten. Hoe belangrijk zijn huisconcerten voor je en wat vind je zo leuk aan huisconcerten in vergelijking tot een optreden met een band? Huisconcerten hebben me altijd een podium gegeven om mijn teksten, melodieën en verhalen te vertellen voor een luisterend publiek. Een luisterend publiek is het meest waardevolle dat een muzikant maar kan verlangen. En dan maakt het niet uit waar dat publiek dan is, thuis  of in een café of op een boot. Huisconcerten zijn voor mij persoonlijk zeer belangrijk en hebben bijgedragen om mijn carrière als onafhankelijke artiest te kunnen voortzetten. Ik ben er van overtuigd dat huisconcerten een lonend, maar ook een noodzakelijke manier voor mij zijn om een relatie op te bouwen met nieuwe fans, maar ook met mensen die al fan van mijn muziek zijn. Ik geloof dat het ook belangrijk is om op te treden in clubs en cafés als op grote podia, met en zonder band. Maar het is iets unieks als iemand je vraagt om op treden bij hem/haar thuis en die reclame voor je maakt via telefoon of email bij vrienden en familie. Als ik optreed met een band, heb ik niet altijd de tijd om zoveel songs te spelen of om verhalen te vertellen, en daarom voorzien huisconcerten in een andere manier om contact te maken met je publiek. En ze zijn uiteraard een goed alternatief voor die mensen die niet van clubs en cafés houden maar die toch graag live muziek willen ondersteunen en ook graag de liedjes en hun verhaal erachter willen leren kennen. Ik hou van de vrijheid om geheel akoestisch te spelen, geheel unplugged, maar het is ook mogelijk om een kleine versterker of verlichting bij een huisconcert te hebben. Het is een eer en een voorrecht om in iemands huis op te treden. En Dale en ik behandelen een huisconcert met evenveel professionaliteit als een optreden met onze band of bij optredens bij openbare gelegenheden. Wat deed je besluiten om een huisconcert op een CD op te nemen? Al jaren werd ik door mensen gevraagd of ik een album had dat mijn akoestische performance weergeeft. En dus hebben we dit album gemaakt voor onze fans. Ik vind het heerlijk om met mijn band te spelen en mijn albums bevatten dan ook volledig gearrangeerde liedjes, maar jammer genoeg is een optreden met mijn band een luxe die ik me niet vaak kan permitteren. Daarom wilde ik een album met akoestische versies van liedjes welke te horen zijn op mijn drie studio albums. Dit hadden we natuurlijk zonder live publiek op een namiddag in mekaar kunnen draaien, maar dit gehele project had een groter doel: namelijk het promoten van onze huisconcerten, wat geld in te zamelen voor het goede doel en om contact te maken met onze fans. Je hebt “PledgeMusic” gebruikt om geld in te zamelen teneinde het album “A House Concert” tot stand te brengen. Wat is precies “PledgeMusic”? PledgeMusic is een website die onafhankelijke artiesten helpt om geld in te zamelen voor projecten en tegelijkertijd om wat geld bijeen te brengen ten behoeve van een goed doel. Een artiest of band kan samen met fans deelnemen aan een specifiek doel of project. Voor ons was het doel het maken van ons album “A House Concert”. Een gedeelte van het geld wat via PledgeMusic werd verkregen, heb je gedoneerd aan de Canadian Mental Health Association Halifax/Dartmouth Branch. Waarom heb je specifiek dit doel gekozen? Ik heb als vrijwilliger voor deze organisatie gewerkt en ik probeer zoveel mogelijk mogelijkheden te vinden om hen te blijven ondersteunen via mijn muziek. Geestelijke gezondheid is een onderdeel voor een gezond en kwalitatief goed leven en worden allemaal geconfronteerd met kwesties in zake geestelijke gezondheid op een of andere manier of op een bepaald moment in ons leven. Een van mijn favoriete nummers van je huisconcert album is “Lit Cigarette”. Je vertelde tijdens het huisconcert wat ik bezocht dat dit lied gaat over een goede vriendin die geestesziek is. Zou je willen delen wat het verhaal achter dit specifieke nummer is? Ik heb een vriendin die gedurende het overgrote deel van haar volwassen leven te kampen heeft met psychische klachten, maar ook vaak periodes heeft van herstel en dan weer lijdt aan andere aandoeningen. Dit nummer is geïnspireerd door het feit dat ik haar op een koude winteravond geheel in de war en gedesoriënteerd buiten bij een bar vond waar ik net had opgetreden. Ze had mijn optreden gemist en het was al laat maar ze dacht zelf nog op tijd te zijn. Ze moet uren buiten hebben gestaan, en al sigaretten rokend zich hebben afgevraagd waar nu het optreden toch was. Het nummer “Temporary Hell”  op het album lijkt me ook nogal persoonlijk. Waar gaat dit nummer eigenlijk over? Het nummer gaat over frustraties binnen een relatie en het maar willen blijven geloven dat het allemaal wel goed komt. Gebeurtenissen die te maken hebben met verlies of vertrek zijn ingrijpend en moeilijk. Maar alle dingen gaan voorbij, zowel de goede als de slechte. Dus als het roerige tijden zijn of als het aanvoelt als “Temporary Hell”, dan probeer ik daar altijd aan te denken. En dan natuurlijk de standaardvraag: Welke artiesten/bands hebben je het meest beïnvloed in je muziek en wat zijn je huidige favoriete artiesten/bands? Een aantal singer songwriters die me hebben beïnvloed zijn: Shawn Colvin, Patti Griffin, Cindy Lauper, Neil Finn, Tom Petty, Andrew Sisk, Roy Orbison, Nick Lowe, en Annie Lennox. En  ik ben dol op de bands Tom Petty and The Heartbreakers, Crowded House en de Eurythmics. Ik heb onlangs een nummer gedownload genaamd “Something Beautiful”  van een Canadese singer songwriter genaamd Lynn Miles. Ik vind haar fantastisch Daarnaast luister ik graag naar ‘oude favorieten’ en naar onze albums thuis. Ik hou van Klassieke Rock, van droevige liedjes, maar ook van weldoordachte nummers. Wat zijn je plannen voor 2012/2013? Op dit moment zijn we bezig een nieuw album op te nemen. In februari 2012 treden Dale en ik op in een trein die dwars door Canada rijdt en spelen we wat shows in Winnipeg en Vancouver om ons akoestisch album te promoten. Daarna gaan we een serie van Song Circle tours doen in The Maritimes (een regio van oostelijk Canada de drie provincies beslaat). Ik hoop mijn nieuwe studio-album in Canada uit te brengen in de zomer van 2012, daarna in Europa, en uiteindelijk willen we terug keren voor een toer door Nederland en Duitsland in het najaar van 2012.  Gedurende het hele jaar 2012 ben ik tevens “Artist in Residency” in Halifax, waar ik wat probeer te leren over dementie door het observeren van mensen die door deze ziekte zijn aangedaan. Kun je ons tot slot nog iets meer vertellen over het “ Artist in Residency project? Het “Artist in Residency”  project is een manier om te leren over dementie door zorgvuldige bestudering van mensen die aan dementie lijden. Ik breng een dag per maand door in een kliniek, samen met een arts en verpleegsters, waar patiënten wonen en leven die problemen met het geheugen ondervinden, vaak gerelateerd aan dementie of aan de ziekte van Alzheimer. Ik heb ook bezoeken gebracht aan groepen die ondersteuning geven bij dementie en heb uiteraard mensen bezocht die aan Alzheimer of aan welke andere vorm van geheugenverlies dan ook lijden. Daarbij heb ik ook veel gesproken met familie van mensen die aan dementie lijden, en ook met betrokkenen. Ik bekijk filmopnames en lees er veel over met de bedoeling om drie of meer nummers te schrijven over wat ik heb gezien in de klinieken en in de wereld daarbuiten. Ik doe dit verspreid over een periode van een jaar. Ik woon niet in de kliniek zelf, of in de stad waar de kliniek ligt. Daarom doe ik mijn eigen research wanneer ik maar kan. Ik bezoek de mensen en de kliniek wanneer mijn toerschema het toestaat.  Historisch werd het “ Artist in Residency” project alleen gedaan met kunstschilders of andere visuele kunstenaars. Ik ben de eerste singer- songwriter die dit doet. We hebben nog niet besloten wat we met de nummers gaan doen, daarover besluiten we pas in een later stadium. Het belangrijkste doel is om informatie over dementie te geven aan het publiek, om het probleem onder de aandacht te brengen. Misschien vinden we een manier om geld in te zamelen voor dit doel, misschien ook niet. Dat is ook niet het doel op zich voor dit moment. Ik hoop in maart mijn website te kunnen bijwerken met mijn ervaringen met dit “Artist in Residency” project. Februari 2012 Christina is van 9 t/m 23 oktober 2012 in Nederland   Website Christina Huisconcert in Aken

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.124!

Huisconcert bij Christina thuis

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.124!

Miniset van Christina en Dale in HD

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.124!

  The Canadian Dementia Knowledge en Transaction Network

Ed Muitjens 6-1-2012

English version Wat als je een review hebt geschreven en je denkt een album volledig te begrijpen en achteraf blijkt dat hetgeen je aan het papier heb toevertrouwd maar gedeeltelijk juist is? Het is mij gebeurd bij het schrijven van de review over de cd “Once the sun goes down” van Lynne Hanson. Ik heb de plaat grotendeels als een ultieme verwerkingsplaat beschouwd na de beëindiging van een relatie waarbij de nacht als symbool staat voor de niet te vermijden rouw. Helaas…  De dame in kwestie gaf me onlangs al per e-mail te kennen dat ik niet geheel de spreekwoordelijke spijker op de kop had geslagen. Maar ach, juist door mijn eigen interpretatie heeft deze cd zo’n bijzondere plaats in mijn collectie weten te vergaren en intrigeert de plaat mij nog steeds zo zeer dat ik Lynne Hanson, ruim een jaar nadat ik een review heb geschreven, heb benaderd voor een interview. Toen het interview enige vertraging opliep en ik haar schreef dat ik de vragen een weekje later zou opsturen schreef ze terug: “just gives me more time to get wise and witty ;-) ” Met deze woorden in gedachten praat Lynne niet alleen over haar laatste plaat maar ook onder meer over het nut van risico’s en uitdagingen en… inderdaad over momenten wanneer de zon even niet schijnt… Lynne, zoals je weet heb ik een review geschreven over “Once the sun goes down” waarbij ik de plaat voornamelijk heb geïnterpreteerd als zijnde een verwerkingsplaat na de beëindiging van een relatie en dan in het bijzonder dat je geschreven hebt uit eigen ervaring. Je hebt me eerder al aangegeven dat dit slechts gedeeltelijk juist is. Nu dat mijn review bij het oud vuil kan worden gezet kun je me dan vertellen in hoeverre de cd nog een persoonlijk karakter heeft? “Once the sun goes Down” is voor mij beslist meer dan alleen een “relatiealbum”. Dat gezegd hebbende is het onmogelijk dat mijn creatieve visie tot op zekere hoogte niet gekleurd is door mijn eigen ervaringen. Ik probeer meestal om thema’s te tackelen die redelijk universeel zijn zoals liefde en verlies om daar vervolgens mijn eigen draai aan te geven. Maar songs zoals “Mary, Mary” zijn gewoon verhalen die ik vertel dus in die gevallen is er gewoon absoluut sprake van fictie.” Als ik naar mezelf kijk dan heb ik vaak in moeilijke tijden veel over mezelf geleerd. Zoals je hebt aangegeven zitten in “Once the sun goes down” gedeeltelijk je eigen ervaringen van jouw (liefdes)leven opgesloten waarbij je de, voor iedereen herkenbare stappen van vallen en opstaan, ooit hebt ondergaan. Wat voor een positieve dingen heb je uit die periode dan wel periodes gehaald en wat heb je geleerd? “Ik denk dat iedere levensles ons iets leert. Liefde is een onderdeel van het leven en als we onszelf openstellen om van een ander te houden dan maakt het ons onherroepelijk kwetsbaar met betrekking tot de mogelijkheid om die liefde kwijt te raken. Het leven zou lang niet zo interessant zijn als al die risico’s en uitdagingen er niet zouden zijn. We hebben niet voor niets gezegden en uitdrukkingen omdat je uiteindelijk in clichés een hoop waarheid terugvindt. Dus de hele achterliggende gedachte van “what doesn’t kill you makes you stronger” is iets waar ik me goed in kan vinden.”     Het is misschien een vreemde vraag maar ik kan me zo voorstellen dat er liedjes zijn die je heel erg sterk aan een voormalige geliefde, of van gewoon iemand waarvan je houdt, doen denken en die je, na een break-up of iets dergelijks, even niet kunt zingen. Heb je die ervaring wel eens gehad?  Met uitzondering van één nummer heb ik nooit de twijfel gevoeld om een zelfgeschreven nummer te spelen. Ik heb “Somewhere A Lovely Flower” geschreven gedurende een hele duistere periode in mijn leven. Het heeft me een jaar gekost voordat ik me comfortabel genoeg voelde om dat lied voor een publiek te zingen vanwege de gevoelens die het nummer bij me deed oproepen. Hoewel het nummer niet over de liefde gaat en het zodoende geen liefdesverdriet was dat me parten speelde om het live te spelen. “Somewhere A Lovely Flower” heeft inderdaad een zware tekst. Kun je me vertellen, als je dat tenminste niet vervelend vindt, wat het zo moeilijk maakte om het live te zingen? Ik heb het nummer geschreven toen ik in London was. Het is een prachtige stad met heel veel bezienswaardigheden maar zoals alle grote steden kan zo’n plaats erg eenzaam zijn wanneer je alleen reist. Het lijkt er op dat des te meer mensen er zijn, des te eenzamer ik word. Ik heb voor een lange tijd, terwijl ik dat nummer zong, het gevoel gehad dat ik al die stappen door de stad weer herbeleefde, die ik al wandelende heb genomen terwijl ik me erg buiten gesloten voelde ondanks al die vele mensen om me heen. In het tergend mooie “Here we go again”, een liedje waarin een nieuwe liefde weer heel voorzichtig wordt toegelaten, vind ik dat je tekstueel tot grote hoogte reikt met prachtige passages zoals:  “But I’m still picking up the pieces / Still broken glass along my path / You’ll find that I thread lightly / The same is all I ask...” De manier waarop je de kwetsbaarheid en angst hebt weergegeven van diegene die ooit door liefde is gebrandmerkt vind ik erg uitermate treffend. Kun je iets meer over de achtergronden en de totstandkoming van deze tekst vertellen? Vlak nadat ik een lange relatie had beëindigd ben ik een paar keer met iemand gaan stappen. We konden het samen echt goed vinden maar ik was gewoon niet klaar voor een serieuze relatie zo snel nadat ik die andere relatie had beëindigd. De kerel waarmee ik destijds een paar keer ben uit geweest begreep de boodschap niet en daarom is deze song geboren. Ik denk dat, toen ik het voor hem zong, hij uiteindelijk die boodschap wel heeft begrepen, namelijk dat wij niet voor elkaar bestemd waren… haha!   “Once the sun goes down” vond ik, mijn eigen interpretatie voor ogen houdende, een prachtig gekozen titel omdat de nacht de verwerking kan symboliseren van de donkere, pijnlijke periode van liefdesverdriet.  Wat heb jij precies met de titel bedoeld en welke betekenis heeft het art-work in deze context?  Het was een associatie van een beeld dat bleef vastzitten in mijn hoofd. Het was het beeld van het zitten op een veranda op een zomeravond terwijl de zon naar bed gaat en de energie in de lucht voelbaar is in afwachting wat er zal gebeuren wanneer het donker wordt. Ik heb het album voor het artwork opgestuurd naar Michael Wrycraft. Ik wilde zijn mening horen over hoe de muziek er uit moest zien. Hij stuurde mij zijn concept nadat hij een week naar de muziek had geluisterd en ik ben gaan houden van dat concept omdat het prima leek te passen bij de muziek.   “Somewhere a lovely flower” I walked the streets of LondonHoping to find a little peace(but) Trafalgar held no answersJust statues staring back at me Wise men who’d come before meAll great within their timeYet when I asked them for the answerThe only voice I heard was mine (chorus) More lonely than the darkA place colder than the seaBut somewhere a lovely flower growsThat’s where I long to be Touched the cold stone in The AbbeyHoping to find a little faithRead the tributes to its keepersEmbraces the holiness of place But those noontime demons chased meAnd I ran into the rainNo calm reached out to hold meI prayed for an end to pain (chorus) I rode round the concrete circleHoping direction I would findFelt the weight bear down upon meVoltage coursing thru my mind The sun dove into the riverAnd I felt her sweet caressLove buried deep inside meLighthouse calling me to itThe light was calling me to it... (with kind permission of Lynne Hanson)  Wat meteen opvalt als je naar de cd luistert is dat de percussie en drums zwaar en donker klinken. Kun je aangeven waarom voor die hele specifieke sound voor de percussie is gekozen?  David Baxter heeft de plaat geproduceerd en is verantwoordelijk voor dat donkere geluid. We hebben een geweldige relatie en hij begrijpt echt mijn muziek dus ik denk dat zijn keuze was gebaseerd op het feit dat hij me zo goed kent en waar ik naar op zoek was met betrekking tot het presenteren van mijn songs.   Zoals wel vaker vraag ik artiesten om vijf platen te noemen die hun erg nauw aan het hart liggen. Puur uit het feit dat ik als muziekliefhebber daar erg nieuwsgierig naar ben. Welke platen zijn dat voor jou, Lynne en vooral waarom?    Ik ben een grote Patty Griffin fan. Zij is zo’n ongelooflijke songschrijfster dat het voor mij onmogelijk is om één plaat van haar te kiezen. Ik neig naar het type luisteraar dat obsessief naar een opname luistert… vooral naar één nummer. Ik denk dat ik waarschijnlijk wel een duizend keer heb geluisterd naar “Useless Desires”. Als het een algemene vraag is die je stelt dan gok ik dat Bob Dylan in de meeste lijstjes van songschrijvers zal voorkomen. Als ik een plaat van hem moet kiezen dan ga ik voor “The Bootleg Series: Volume 8”. Ook hou ik helemaal van Buddy en Julie Miller’s “Written in Chalk”. Ik denk dat “Don’t say Goodbye” één van de meest trieste liedjes is die ik ooit van mijn leven heb gehoord. Die specifieke plaat kreeg ik terwijl ik aan touren was in Nederland en het koste me bijna zes maanden voordat ik er aan toe kwam om hem te beluisteren. Toen ik het album eenmaal voor de eerste keer had gehoord bleef ik er een jaar constant naar luisteren.  En dan alles van Gillian Welch met David Rawlings. Ik hou gewoon zo ontzettend veel van hun sound! Tenslotte moet ik mijn mede Canadese en goede vriendin Lynn Miles noemen. We hebben een paar tours samen gedaan en ze zingt op al mijn platen. Zij is voor mij, als artieste, een fantastische mentor geweest en ik heb zoveel van haar geleerd met betrekking tot het schrijven van songs en haar manier van optreden. Ze is een verbazingwekkende zangeres en een echt speciale songschrijver. Canada heeft vele talenten maar zij is zeker en vast één van de beste die uit “The Great White North” is voortgekomen.  Tenslotte Lynne, wanneer kunnen we nieuw plaatwerk van jou verwachten?  Het eerlijke antwoord op deze vraag is dat ik dat niet precies weet. Ik denk dat het zal gebeuren wanneer ik het gevoel heb dat ik genoeg te zeggen heb. Tot dat moment rest er voor mij niets anders dan schrijven, spelen en leven… (Ed Muitjens)

Math Heijen 29-11-2011

English version “Soms vind ik het lekker om liggend op een wolkje muziek te beluisteren. Kyle Carey biedt daarvoor met haar debuut 'Monongah' een uitgelezen setting”. Dit was zomaar een kort bericht in het forum van Johnny’s Garden, gepost door onze hoofd-tuinman John. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, en nog dezelfde avond heb ik de website van Kyle Carey bezocht, om wat muziek van haar te beluisteren. Het eerste nummer wat ik hoorde was Monongah, een hartverscheurend lied met als thema de grootste mijnramp in de geschiedenis van de Verenigde Staten. Meer dan 360 mijnwerkers, waaronder ook kinderen, verloren hun leven bij dit tragisch voorval. Er bleven 250 weduwen achter en meer dan 1000 kinderen verloren hun vader. De prachtige muziek en de aangrijpende tekst brachten vele dierbare herinneringen naar boven uit mijn eigen kindertijd, die ik heb doorgebracht in een mijnwerkersgemeenschap. Ik was in mijn ziel geraakt, en ik besloot Kyle’s album te bestellen.  Ik werd niet teleurgesteld. Ik vond het album vanaf het begin prachtig, en in de laatste maanden is Monongah uitgegroeid tot een van mijn favorieten. Gaandeweg werd ik meer en meer geïnteresseerd in Kyle Carey, haar muziek en haar mooie teksten. Voor mij een reden om de stoute schoenen aan te trekken en mijn eerste interview ooit te doen! Kyle, kun je ons iets vertellen over jezelf en je muzikale carrière? Ik heb mijn jongste jaren doorgebracht in de buitengebieden van Alaska, waar mijn ouders als leraren werkten, en waar ik ben ondergedompeld in het Yupik, zowel de taal als de liederen. Deze taal toont overeenkomsten met het Schotse Gaelic, een onmisbaar deel van de door mijzelf uitgevonden term “Gaelic-Americana sound”. I denk dat ik mij pas realiseerde dat ik een singer-songwriter wilde zijn toen ik mijn eerste goede song schreef. Dat was rond mijn negentiende of twintigste. Het was een liefdesliedje. Mijn huidige singersongwriter-stijl heb ik pas rond mijn 22ste  ontdekt, toen ik ouderwetse ballades begon te schrijven. Ik heb me ook gerealiseerd dat ik americana-muziek wilde maken toen Kieran Kane, Kevin Welch en Fats Kaplin optraden in Caffe Lena (het oudst doorlopend geopende folk café in de Verenigde Staten). Dit trio heeft zijn thuisbasis in Nashville, en ik houd van de ruwe, ongepolijste countrymuziek die ze spelen. In het voorjaar van 2011 heb ik mijn debuutalbum Monongah uitgebracht. Het album is opgenomen in West Kerry, Ierland. Op dit album is een all-star bezetting van Ierse muzikanten te horen. Het is een mix van verschillende stijlen folk muziek, zowel Keltische als Amerikaanse. Het album weerspiegeld de tijd die ik in Schotland, Cape Breton en Ierland heb doorgebracht, alsmede mijn interesse in de cultuur en folklore van de zuidelijke Verenigde Staten, de “americana”. Je omschrijft je muziek als “Gaelic Americana”. Kun je dit nader toelichten? Zoals ik al eerder zei heb ik het begrip “Gaelic Americana” zelf bedacht, en ik denk dat het een zeer goede omschrijving is van mijn muziek. Ik wilde dat mijn album een weergave werd van de relatie die er is tussen de Amerikaanse folkmuziek en de Keltische tradities, omdat de Appalachen in het verleden zijn bevolkt door veel Schotten en Ieren. Deze wonderbaarlijke mix heeft uiteindelijk de Amerikaanse “old-time music” voortgebracht. Daarnaast zijn er natuurlijk Keltische invloeden te horen uit Schotland, Cape Breton en Ierland, de plaatsen waar ik een tijd lang heb gewoond. Waarom ben je zo gefascineerd door het Gaelic? Ik denk dat mijn voorliefde voor het Gaelic deels voortvloeit uit mijn liefde voor Keltische muziek, en ook omdat het Gaelic op zich al een muzikale taal is. Als ik Gaelic spreek heb ik het gevoel doorlopend te zingen, en iets beters kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen! Ik ben mij ook zeer bewust van het feit dat het Gaelic een bedreigde taal is, dus zou ik ook graag mijn bescheiden bijdrage willen leveren en proberen de taal te behouden, en zelfs zijn groei te bevorderen.  Een van mijn favoriete songs is Monongah. Waarom heb je gekozen voor deze tragische gebeurtenis als onderwerp voor de titelsong voor je debuutalbum? Ik ben zeer blij met eindresultaat van Monongah. De inspiratie voor dit lied komt feitelijk uit een gedicht met dezelfde naam, geschreven door Louise McNeill, een dichteres uit de Appalachen, West Virginia. Zij schreef in de alledaagse spreektaal van haar eigen volk. Daarom zijn haar gedichten zeer muzikaal en ritmisch. Ik heb nooit haar teksten letterlijk overgenomen, maar ik gebruik wel de ideeën achter sommige van haar gedichten om liedjes te schrijven. Ze is voor mij een geweldige bron van inspiratie! Over gedichten gesproken, een aantal songs op Monongah is gebaseerd op gedichten. Hoe belangrijk is de dichtkunst voor jou persoonlijk? Poëzie betekent heel veel voor mij. Eigenlijk zie ik mijzelf meer als een dichteres dan een musicus, een dichteres die is gezegend met een mooie stem. Ik ben opgegroeid in een huis waar veel literatuur aanwezig was, zowel fictie als poëzie. Mijn vader is schrijver van beroep, mijn eerste verhaaltje voor het slapen gaan was “Jane Eyre.” Ik voel mij zeer bevoorrecht vanwege het feit dat ik al op jonge leeftijd in aanraking ben gekomen met zulke grote werken uit de literatuur. Ik heb ook zelf literatuur en creatief schrijven geleerd tijdens mijn hoger onderwijs, en ik ben als sinds jaar en dag een enthousiast lezer. Adenine is eveneens een van mijn favoriete songs, een lied over een vaderloze jongen, een zoon van een zogenaamde “Rattlesnake Baptist preacher.” Kun je ons iets meer vertellen over dit lied? Het hanteren en werken met slangen als onderdeel van een religieus ritueel ontstond in Tennessee. Ik weet niet zeker of het tegenwoordig een nog veel voorkomend fenomeen is, maar het is een onderdeel van de Amerikaanse cultuur waarin ik geïnteresseerd ben. De predikers waren ervan overtuigd dat je, als je geloof maar sterk genoeg was, de ratelslangen kon vastpakken, en dat een beet geen enkel effect op je zou hebben. Jammer genoeg bleek voor sommigen dat hun geloof niet sterk genoeg was, en het is dan ook algemeen bekend dat praktiserende “rattlesnake baptists” zo nu en dan weeskinderen achterlieten.  Het rondtrekkende circus is eveneens een onderdeel van de Amerikaanse cultuur, de americana, dat mij fascineert. Ik dacht daarom dat het leuk zou zijn om een song te schrijven over de lotgevallen van een weeskind van een “rattlesnake baptist preacher” met daarin verweven een connectie met het rondtrekkend circus, om het geheel de sfeer van de zuidelijke verenigde staten te geven. Wat is je eigen favoriete nummer van “Monongah”? Mijn hemel, je zou me net zo goed kunnen vragen om een “favoriet kind”  te kiezen! Nu moet ik zeggen dat ik zeer opgetogen ben over het eindresultaat van “Devil at Your Back”. Ik vind de mandoline, de blues-achtige gitaar en de percussie van dit nummer heel erg mooi. De fraaie productie van Donogh Hennessy geeft dit nummer nog extra glans. De inspiratie voor “Devil at Your Back” is wederom gedeeltelijk afkomstig uit de poëzie van Louise McNeill. Daarnaast is “Devil at Your Back” eveneens gedeeltelijk gebaseerd op de song “Monkey Jump” van Kieran, Welch en Kaplin, een griezelig liedje in een zelfde stijl. Welke artiesten hebben je muziek het meest beïnvloed? Wat zijn momenteel je favoriete artiesten? Zowel Nanci Griffith als Diana Jones hebben een grote invloed op mij gehad. Ik houd van de instrumenten die Nanci gebruikt op haar albums. Wat mij daarnaast nog aanspreekt bij Nanci ,is dat ze de liedjes brengt als iemand die verhalen vertelt, iets wat ik ook probeer te doen. Waar ik ook heel erg van houd is de stijl van liedjes schrijven van Diana Jones. Al haar liedjes klinken “oud,” uit het verleden, wederom iets wat ik zelf ook nastreef bij het schrijven van mijn eigen songs. Op het podium presenteert ze zich prachtig, en haar concerten zijn intiem en persoonlijk.  Voor wat betreft de Keltische muziek en het zingen in Gaelic, ben ik een grote fan van Kathleen Macinnes. Zij doet een heleboel nieuwe, progressieve dingen binnen de Gaelic muziekstroming. Ik ben eveneens gecharmeerd van de zang van Pauline Scanlon, die op mijn huidige album de harmony vocals verzorgt. Op je website zag ik dat je heel veel optreedt. Wat is voor jouw het meest belangrijke als je live speelt voor een publiek? Wat van elementair belang is voor mijn eigen geluid is een goede gitarist, en in het meest ideale geval ook nog een goede violist, die mij ondersteunt. Omdat ik meer een Keltisch artieste ben dan een troubadour is goede instrumentale ondersteuning een belangrijk deel van mijn show. Ik onderbreek mijn optreden graag met solo muziekstukjes op viool, en varieer het tempo om de aandacht van mijn publiek te houden. Ik vertel ook graag het verhaal achter mijn liedjes, plaats ze in hun context, wat volgens mij diepte en resonantie kan brengen tussen mijn publiek en mijn songs. In 2012 breng je een bezoek aan Nederland. Waarom heb je voor Nederland gekozen voor je eerste “Europese”  tournee? Ik verheug me echt ontzettend op deze tournee! Eerlijk gezegd zou ik het geweldig vinden om ook door Schotland en Ierland te touren, maar ik ben zeer blij dat Nederland mijn eerste halte in Europa wordt. Een compleet nieuwe ervaring, en in Schotland en Ierland heb ik al heel wat tijd doorgebracht. Peter van Zeijl, mijn Europese agent, heeft een radioprogramma genaamd “Folk en Zo”. Hij ontving mijn CD Monongah van Kari Estrin, die mijn radio promotie verzorgt. Peter vond mijn album heel erg mooi en bood aan om mij te helpen met het boeken van een tournee in Nederland. Zo simpel gaat dat! Wat zijn de plannen voor de nabije toekomst? Ik hoop over ongeveer een jaar een nieuw album op te nemen. Ik heb genoeg materiaal om dat te doen. Ik zie ernaar uit om weer geregeld te gaan schrijven, omdat het leren van het Gaelic de laatste paar jaar van mijn leven echt in beslag heeft genomen. Ik ben benieuwd in hoeverre mijn schrijfstijl is veranderd nu ik 27 jaar ben. De meeste songs van Monongah heb ik geschreven toen ik begin twintig was. Verder hoop ik dat ik zo lang mogelijk en zoveel mogelijk kan touren. Ik zou echt graag vaker terugkomen naar Nederland. De tournee in maart 2012 is een soort “promotie”tour waarin ik hopelijk de basis kan leggen voor een terugkeer naar Nederland in een niet al te verre toekomst. Math HeijenNovember 2011 Links: Website Kyle http://www.kyleannecarey.com/ Manager Kyle Carey in de VS http://theplantproductions.com/ Boekingskantoor Kyle Carey in Nederland: http://www.musicadrift.com/booking%20artist%20nederlands%20index.html   Monongah Adenine Gaol ise Gaol i

Ed Muitjens 12-10-2011

Met “The Wasted Ocean” staat Anna Coogan voor de derde achtereenvolgende maand in de Euro Americana Chart. Ze staat momenteel eveneens op het punt om voet aan wal te zetten in Nederland. Samen met de weergaloze gitarist Daniele Fiaschi zal zij onder meer te bewonderen zijn op het Roepaen Festival 2011. Niet zo vreemd dat je rustig mag zeggen dat ze op dit moment de wind in de zeilen heeft. Vorig jaar had ik reeds het voorrecht om haar te mogen interviewen. Ze is namelijk zo open als de zee kan zijn. Geen obstakels waarachter zij zich liever schuil houdt.  Nee, niets van dat alles. Gewoon eerlijk, ontwapenend en open. En wat kun je als interviewer dan nog meer wensen? Niets, zeker als “The Wasted Ocean” ook nog eens een bijzonder mooie plaat blijkt te zijn. Tijd daarom om het ruime sop te kiezen en het woord te laten aan  Anna Coogan.   Anna, hoe voelt het aan om als ware nu weer eens in de huid van anderen te kruipen en hun emoties te beleven in plaats van het benoemen en bezingen van je eigen emoties zoals je op “The Nocturnal Amongst Us” hebt gedaan? Het was een avontuur om vanuit een ander te schrijven, bijvoorbeeld de achtergebleven vrouw in “Come ashore, Love”. We zijn allemaal wel eens op een moment alleen gelaten, toch? Maar voor één keer kon ik eindelijk eens sommige van mijn emoties ter zijde schuiven en gewoon een simpel liefdesliedje schrijven en een klein beetje minder “gecodeerd” dan laat ik zeggen “So Long Summertime”, waarin ieder woord een persoonlijke betekenis heeft. Het maakte het schrijven van de songs, in vele opzichten, een stuk leuker om te doen.  (opm: In “So Long Summertime” vertelt Anna over het misbruik van een aantal van haar teammaten van het kayakteam door een begeleider, de daaropvolgende zelfmoord van één van hen en de manier waarop zij daarmee is omgegaan.)  Maar net zoals bij de meeste singer-songwriters, zitten mijn emoties nog altijd verpakt in de meeste nummers, maar wellicht wat minder nadrukkelijk. Nummers als “A little less each day” en “Streamers” hebben direct betrekking op mij in de situatie dat ik al starend over de oceaan, aan welke kant ik ook sta, de mensen mis die ik heb achtergelaten. “Come the wind, come the rain” is meer een traditioneel nummer. Ik ben er op een ochtend vroeg voor gaan zitten en heb dit toen geschreven terwijl ik veel dacht aan “die laatste storm”, “het einde” maar dankbaar zijnde dat ik het nooit heb hoeven te ervaren…! “The sons will join their fathers” is ook meer een “storysong”. Het is een echte mix.   Ik kan me voorstellen dat zo’n project als “The Wasted Ocean” er één is geweest van vallen en opstaan. Kun je een beetje van dat proces beschrijven? Ik heb nooit eerder een plaat gemaakt zoals op de manier waarop ik deze heb gemaakt. Normaal gesproken schrijf ik de liedjes over een periode van een paar jaar, boek een aantal maanden van tevoren een studio en neem ruim de tijd om fondsen te werven en de release voor te bereiden. Deze was van “Bam, bam, bam”: ik kwam terug van Europa en in een periode van één maand boekte ik de volledige studiotijd, schreef ik alle nummers, deed de volledige fondsenwerving en vond een ontwerper. In principe gebeurde dat allemaal in een paar weken tijd. Ik had een deadline, een promotietoer in oktober, dus ik had ook geen enkele speelruimte. Ik dacht dat het zomaar een drama zou kunnen worden -  ik acteer namelijk zelden goed wanneer ik onder ook maar enige soort van druk sta – maar uiteindelijk bleek het een erg leuke ervaring. Evan Brubaker, de producer van de cd, heeft een magische techniek om de inkt uit je pen te laten vloeien. Je stuurt hem ieder klein ideetje dat je maar hebt kunnen verzinnen en hij wil “meer”, maar aan de andere kant is hij ook erg bemoedigend. Zijn gehoor is onberispelijk. Ik schreef elke dag. Ik was erg gefocust en besteedde veel tijd aan luisteren. Ik heb nog nooit zoveel tijd met mijn gitaar door gebracht als toen. De gehele dag, iedere dag begon ik vroeg in de morgen en nam alleen een pauze om de hond uit te laten of om te eten. Een heleboel nummers werden in delen opgeofferd en werden herboren als een nieuwe song. Ik heb nooit in mijn leven  op die manier de tijd gehad: een maand waarin ik niets anders deed dan luisteren, schrijven en muziek leren. Het was echt droomachtig.        Wat spreekt je zo aan in zeeliederen en shanty’s?  Ik ben opgegroeid met het luisteren naar zee shanty’s toen ik erg klein was. De eerste band waarop ik hopeloos verliefd was, zelfs voor The Beatles, was een band uit Maine genaamd “Schooner Fare”. Ze speelden alle klassiekers: “Farewell to Nova Scotia”, “Fiddlers green”, “The Mary Ellen Carter” en ook nog een stel originals. Van de muziek van Gordon Bok kan ik nog steeds tranen in mijn ogen krijgen. In principe bepaalde het voor een groot deel mijn jeugd maar ik heb nooit gedacht dat ik deze liedjes nog eens zou terugvinden op een album omdat ik in principe niet de juiste stem er voor vond.   Het was eigenlijk mijn zuster Lina die me heeft aangemoedigd om de zee shanty’s te gaan zingen. Lang nadat ik was overgestapt op andere genres was Lina nog steeds naar de shanty’s aan het luisteren en moedigde zij mij aan om die te coveren. Toen ik me een aantal jaren geleden verdiepte in “fisheries biology” en ik meer en meer tijd spendeerde in boten en afgelegen vissersgemeenschappen begon het allemaal op zijn plaats te vallen. Ik had uiteindelijk het muzikale vertrouwen gekregen om het genre te tackelen.    In ons vorig interview gaf je al aan dat de LP van Phil Ochs, “Pleasures of the harbor”, een speciale plaats heeft ingenomen in je jeugd. Je hebt van die plaat op “The Wasted Ocean” een versie van “The Crucifixion” gezet. Waarom raakt “Pleasures of the harbor” je zo en in het bijzonder “The Crucifixion” en wat zei je vader tegen je toen hij hoorde dat je een nummer van “zijn Phil Ochs LP” ging opnemen? Phil Ochs was de eerste songschrijver, naast Lennon en McCartney, waarop ik muzikaal verliefd werd. Paul McCartney was een ernstige tienerverliefdheid, “heftig” natuurlijk en het ging meer hoe hij er in 1963 uitzag dan om de muziek. “Pleasures of the harbor” is intens, “out of key”, vrij moeilijk om naar te luisteren en één van mijn meest favoriete platen die ik ken. Ik ben gestopt om de muziek te delen met vrienden omdat ik in high school mijn beste vriendin een cassette gaf met verschillende Phil Ochs liedjes en zij  jaren later daar nog om moet lachen. Ik heb nooit gedacht dat ik ooit iemand zou vinden die de muziek zou begrijpen maar het lijkt er op dat hij op dit moment wordt herontdekt.  “The Crucifixtion” gaat over de moorden op John F. Kennedy, Robert F. Kennedy en Martin Luther King. Mijn vader heeft een groot deel van zijn leven geweid om de waarheid boven water te krijgen met betrekking tot de moord op Kennedy. Hij zat een groot deel van mijn jeugd gevangen in zijn studie, schreef een boek over het onderwerp en stopte op een gegeven dag er heel abrupt mee en zover ik weet heeft hij er niet meer naar omgekeken. Het is voor mij een soort mysterie wat er is gebeurd, ik denk dat ik het gewoon eens moet vragen. Maar ons huis loopt over van de boeken over het leven en de dood van Kennedy en 22 augustus, de dag waarop hij is vermoord, heeft altijd in ons huis rondgewaard. Dit nummer is opgedragen aan mijn vader en zijn nooit aflatende zoektocht naar de waarheid.  Voor mij is “The Crucifixtion” de zoektocht naar de waarheid  en het vermogen van de maatschappij om goede mensen te verpletteren en ze te doen omturnen tot leugenaars. De beelden die dit nummer opwerpen hebben me altijd aan de grond genageld doen staan: “the circle studded sky”, “Saliva falling from their smiles”, “The cross is trembling with desire”, wat een geweldige schrijfkunst. Ik heb jaren geprobeerd ook zoiets te schrijven maar ik heb het toch maar opgegeven en heb uiteindelijk het origineel gezongen. Dit tot ergernis van mijn producer die er iets goeds van moest maken! Het nummer kent vele lagen dus kreeg Evan Brubaker, de producer, deze moeilijke taak voor zijn kiezen. Ik hou van het resultaat.   Anna, “Life in a peaceful new world” heb je geschreven op 9/11/2010. Als ik niet van die datum geweten had dan had ik vermoed dat het nummer, gelet op de titel, wellicht een ironische ondertoon zou hebben.  Nu spreekt uit de tekst vooral de wens om, hoe onmogelijk dat misschien ook is, een ideale samenleving te verwezenlijken en spoor je, als ik het goed begrijp, mensen om je heen aan om, vooral samen, doelen te bereiken zoals je in de tekst “Won’t you hold us and help us / and walk with us softly / and give us the strenght to keep up your fight” hebt verwoord.  Wat voor een invloed heeft 9/11 op jou en in het bijzonder op dit nummer gehad?  In mijn jeugd heb ik een hoop futuristische dystopische boeken gelezen, zoals boeken van Orwell en Huxley en ik ben altijd verscheurd geweest tussen een diepe liefde voor het heden en de aanhoudende angst wat er in de toekomst kan gebeuren. Toen 9/11 plaatsvond was het zoiets als “ok, hier gaan we…, de goede tijden zijn voorbij…zet je schrap”. Ik kan mij herinneren dat mijn vader, die vaak werkte in de Twin Towers voor het havenbedrijf, me heeft opgebeld en heeft gezegd: “ik weet niet wat er gaat gebeuren maar alles zal van nu af aan anders zijn.” Tien jaar later is het ook zo.   Ik was thuis aan het oefenen op de negende gedenkdag van 9/11 toen enkele Jehova getuigen langskwamen. Een klein meisje gaf mij een boekje, dat ik nog steeds ergens heb liggen, getiteld “Life in a Peaceful New World”. Op de cover was een lieflijke en misschien vreemde afbeelding te zien, biologen zouden het wellicht een “charismatische mega fauna” noemen: dansende mensen van verschillende rassen tezamen met beren en leeuwen en dergelijke in een prachtige bergachtige omgeving. Aan de binnenkant stonden een aantal quoten van de bijbel vermeld en argumenten om me bij hun kerk aan te sluiten. Ik ben niet heel erg geïnteresseerd om me aan te sluiten bij wat voor een kerk dan ook maar sommige prenten uit de Bijbel waren echt mooi. Ik heb nu eenmaal een zwak voor mooie afbeeldingen! Op de gedenkdag van 9/11, toen alles zo anders was en daarentegen ook weer niet, heb ik dit lied geschreven hetgeen in de basis een klein gebed is voor iets beters in de wereld: “can you give us just a little guidance right now?” Er zit geen ironie in dit nummer.    Ik kan niet om het prachtige “A little less Each Day” heen of zoals je het zelf noemt “The drama of longing”. Het verlangen hier is zo pijnlijk omdat een liefde niet wordt beantwoord. Uit je laatste regels “I miss you / I want you / I love you / A little less each day…” spreekt berusting en het beeld wordt geschapen dat tijd alle wonden heelt. Dat tijd alle wonden zal helen wordt vaak gezegd maar tussen helen en bepaalde zaken een plaats geven zit, naar mijn mening, een groot verschil. “The Nocturnal…” vind ik bijvoorbeeld een bewijs dat sommige zaken niet helen maar dat je ze wel een plaats kunt geven. Hoe kijk jij tegen dat verschil aan en hoe zie je dat in de context tot de pijn zoals je die beschrijft in “A little less each day”? “A Little Less Each Day” is een lied dat gaat over de aanhoudende gevoelens die je eigenlijk niet meer mag hebben, een lied dat gaat over het verlangen dat je overdag naast je neer kunt leggen maar dat wel eens de kop op steekt in de midden van de nacht… Soms wil je gewoon weten dat die andere persoon, wie dat ook mag zijn, dood of levend, zo af en toe aan je denkt. Je zou je beter voelen als je zou weten dat diegene nog niet helemaal verder is gegaan met zijn leven. In eerste instantie dacht ik dat het nummer niet zou passen in het thema van het album maar toen het project begon te vorderen viel het op zijn plaats. Hoeveel mensen hebben niet hun oude levens achter zich gelaten toen ze Oceaan overstaken? Hoeveel reizen, fysiek en emotioneel, eindigen niet met iemand die terugkijkt, jaloers omziend naar een oude liefde? Dit soort nummers (en vragen in een interview!) zijn riskant om te schrijven als je gelukkig bent getrouwd maar kom op…iedereen heeft dat toch wel eens meegemaakt, niet?       Op de bühne lijk je altijd heel zeker van jezelf hoewel je me wel eens hebt verteld dat dit zeker niet altijd het geval is. Hoe zorg je ervoor dat de spanning in die gevallen niet de overhand krijgt?  Wow…Plankenkoorts is iets heel erg vreemds en erg onvoorspelbaar. Soms voelt het aan dat ik met de jaren steeds nerveuzer wordt! Af en toe zijn er gewoon heel veel verwachtingen van een publiek, hetgeen je kunt voelen en dan kun je er een hele tijd mee bezig zijn of je überhaupt aan die verwachtingen kunt voldoen. En dat gaat nooit goed… Ik denk dat het ook begrijpelijk is: in het begin zit je gewoon met je gitaar in de hoek van een coffeeshop en er is eigenlijk niemand die het interesseert hoe het gaat. Als je later grotere optredens gaat geven krijg je een publiek dat naar JOU komt kijken en zijn er agenten, promotors en andere mensen die het wel DEGELIJK interesseert hoe het optreden verloopt. De oplossing is om je niet gek te laten maken en alles stap voor stap te doen. Daaraan moet ik nog werken. Soms speel je één liedje en dan WEET je gewoon dat het een geweldige show zal worden en dat er maar heel erg weinig is dat daar verandering in kan brengen. Je accepteert dan gewoon eventuele problemen met het geluid, zatlappen in het publiek of dat je teksten vergeet. En een andere keer is het gewoon het tegenovergestelde: je raakt langzamerhand je rust kwijt, het wordt met ieder liedje steeds moeilijker en het wordt een echte “mind f**k”. Ik denk, en ik hoop…, dat de meeste artiesten met dit probleem worstelen.  Met iedere show die ik doe leer ik om te gaan met spanning en stress. Het helpt om verschillende bijzondere optredens in je rugzak te hebben. Zo heb ik gespeeld in een mortuarium, op bruiloften, bij gelegenheden die je zonder enige twijfel cult-status kunt toerekenen, in een gevangenis en één keer, recentelijk nog, in een huiveringwekkende sessie van iets genaamd “Chat Roulette.”  Er is heel wat nodig om mij af te schrikken. Als zaken moeizaam verlopen, denk ik nu altijd terug aan mijn Chat Roulette ervaring (met een mannelijk geslachtsorgaan in een vage kroeg in Californië) en bedenk: “Ach, ZO erg is het nou ook weer niet…”)    Je gaat in oktober weer in Nederland en Duitsland toeren, samen met de Italiaanse Daniele Fiaschi. In mijn review van “The Wasted Ocean” heb ik al aangegeven dat zijn spel me diep kan raken. Ik vind dat hij jou erg goed aanvoelt en aanvult. Hoe bereiden jullie je voor op zo’n tour (en dat heb ik het met name over de invulling van de songs)?  Onze toer voorbereidingen deze dagen omvatten erg veel skyping. Heel en heel erg veel logistieke afspraken: “Kun je die en die datum?” “Kun je die dag vroeg vliegen?” Eigenlijk spelen we niet erg veel samen tot aan ons eerste optreden. Ik wou dat het anders was! Daarnaast is er de taalbarrière voor ons waardoor er snel verwarring kan ontstaan. Steeds als ik de nuance in een nummer wil aanstippen is de verwarring compleet. Dus is het maar het beste dat we het simpel houden. Het eerste optreden is altijd een avontuur maar we krijgen het van daaruit wel samen op de rails… Ik kijk er echt naar uit om weer met Dani te spelen!     (Ed Muitjens en Linda Smits)   Engelse tekst