Frank Zappa: Apostrophe (')

Ongeacht of je zijn muziek waardeert, Zappa was een uniek persoon. Spitsvondig, creatief, eigenzinnig, etc. Iemand die op het juiste moment binnen zijn tijd gepositioneerd werd. Zijn tijd riep om hem, en hij voorzag de wereld van zijn visie.

Een visie die zich niet beperkte tot muziek alleen. Frank Zappa was een geëngageerd artiest. Zijn identiteit stond daarbij voorop. De ijzige wind van een Noordpoolscenario opent dit album. Een typische Zappa song, verhalend, absurdistisch en humorvol. Zappa droomt dat hij Nanook de Eskimo is, eigenlijk is Don’t Eat the Yellow Snow niets anders dan het intro tot het jazzy Nanook Rubs It. Echter vanwege Zappa’s specifieke behandeling krijgt dit nummer een sterke rock touch.

Apostrophe zou wel eens zijn best verkochte album kunnen zijn. Hij blaakte dan ook van zelfvertrouwen in ’74 (alsof het daar ooit wel eens aan geschort heeft?). Zijn band uit die periode was uiteraard ongekend (Napoleon Murphy Brock, Ian Underwood, Ruth Underwood, George Duke), en daarnaast speelde een compleet bataljon aan overige musici mee (Aynsley Dunbar, Jack Bruce, Jean Luc Ponty en een compleet blazers arsenaal). Samen met zijn vroegste Mothers of Invention platen is deze periode uit zijn oeuvre mijn favoriete. Zijn uitspraken en ideeën hebben terdege invloed uitgeoefend op deze toenmalige puber. Tot op de dag van vandaag blijft Apostrophe een uiterst plezierige plaat. Ook eentje waar Zappa de gitarist zich laat gelden. Long gone, but not fortgotten, deze klassieker van weleer.

Homepage: http://www.zappa.com/whatsnew/