All that jazz (and some blues)

[Ed]

Ai ai ai... Harrison Kennedy! (de tip van Martin)

Met HOOFDLETTERS genoteerd. Hebben de andere kabouters hier ook al naar geluisterd? (en dan kijk ik vooral naar Rein)

[arjan post]

Gister vernam ik het nieuws dat een van de bands waar ik in het fusion genre een groot liefhebber van was en een van mijn helden bevat, te weten bassist Gary Willis, de band Tribal Tech na een hiaat van twaalf jaar nieuwe leven is ingeblazen. Deze week al verschijnt er een nieuw album. ondanks dat ik het genre de laatste 2,3 jaar verwaarloost heb lijkt mijn enthousiasme voor deze release wel op het gevoel in mijn hoogtijdagen in dat genre. Voor wie het niet kent; vier waanzinnige muzikanten( bas, gitaar, toetsen en drums ) die experimtele, progressieve fusion maken met invloeden uit de jazz, rock, blues, funk en wereldmuziek. complete eigen sound, druk, technisch en erg goed. Ik vermoed dat Hans, Martin en John hier van gruwelen. Ed zou dit wel kunnen waarderen denk ik en ik vermoed dat hij dit ook wel kent. Dit betekent mijn eerste fusion cd sinds..... nou eh...pak 'em beet een jaar of twee, twee en een half. Marcus Miller live in Montreux was mijn laatste fusion denk ik zo. Wel weer eens zin in!

[SMP]

Heb ik ook nog een cdtje van liggen....Jaaaaren niet meer beluisterd. Vond hem toen erg leuk!

51hxrILX+qL._SS500_.jpg (56.4 KiB) Viewed 285 times

[arjan post]

Is zeker een goede Rein. Verbaasd me wel dat jij dit soort fusion in huis hebt. Leuk man! Ze zijn echter alle negen, en binnekort tien niet te versmaden.

[SMP]

Dit is nog van "vroeger" ...... noem het een tussenfase.

[Ed]

Ed zou dit wel kunnen waarderen denk ik en ik vermoed dat hij dit ook wel kent.

Ken ik inderdaad en heb ik ook een cd van. Vind het iets teveel spierballerij vertoon maar wil wel nog eens een andere cd beluisteren. Misschien heb je tips? btw: sorry voor late reactie Arjan. Nogal druk gehad.

[arjan post]

De oude tribal tech zit wat meer lijn in. latere werk is wat meer geimproviseerd. rocket Scientist uit 2000 vind ik zelf erg goed en van het oudere werk is tribal tech uit 1991 en face first uit 1993 de moeite waard. Hun nieuwe album X zit een beetje tussen oude en latere werk in en bevalt mij ook erg goed. Klopt wat je zegt het is idd spierballenmuziek. Voor de een is dat geen aanbeveling en voorde ander juist wel. Ik zat erg in de spierballenfusion. Nu niet meer zo maar voor deze band maak ik graag een uitzondering.

[Ed]

Laat ik nu net Rocket Science hebben Arjan...

[MOV]

Liefhebbers van vocale 'late night jazz' kunnen hun hart ophalen aan All The Way, de nieuwe cd van Susie Arioli, een bijzonder begenadigde jazz-zangeres uit Montreal met acht albums op haar naam die méér dan het beluisteren waard zijn. Op All The Way staan louter jazz standards, maar die worden alle dertien zo sensueel gezongen dat het er helemaal niet toe doet dat je naar de elfendertigste uitvoering van My Funny Valentine of Come Rain Or Come Shine zit te luisteren: dit is een inkijkje in de hemel. Onze vrienden van Canadian Jazz Review verwoorden het uitekend:

"Now this is an album that we have been waiting for... We here at The Canadian Jazz Review are huge fans of the critically acclaimed Susie Arioli. After witnessing the success of her internationally renowned "Christmas Dreaming", we knew we could only expect great things to come from this Montreal, Quebec native...and great they were. Arioli has done it again, bringing her soft, and rather soothing voice to an album made up of thirteen songs, featuring guitarist Jordan Officer, from the "great american songbook", including show tunes such as Richard Rogers and Lorenz Hart's "My Funny Valentine", and jazz standards like Frank Sinatra's "Heres to the Losers". Not only does Arioli tackle these wide range of songs, however she masterfully displays great emotion over the many themes presented throughout the album. One song to note on the record is Harold Arlen and Johnny Mercer's "Come Rain or Come Shine". The song begins with a beautiful introduction by Officer, followed quickly by Arioli's sweet voice. Like all the other songs on the album, as Arioli displays her wide range of tone and pitch (somewhat reminding the listener of Ella Fitzgerald), Officer does an amazing job harmonizing with the vocal line on his guitar. After listening to the album, you can't help but reflect on your own life (somewhat wishing you had Susie Arioli's voice). In the end, we loved the album, and can't wait for this vocalist to produce another five star record!"

[hans]

Nu Joan Armatrading ook Chris Wood regelmatig op sleeptouw neemt had ik eerlijk gezegd een beetje op een onverbiddelijk nieuw album gehoopt.
Zo te horen is dat alweer niet gelukt, toch wel jammer.
http://www.joanarmatrading.com/music.html