Ed Muitjens

Hoe schrijf je een in memoriam voor iemand die je zielsverwant is? Je soulmate? Een man wiens overlijden tot nu toe een sluier legt over de afgelopen dagen? Hoe doe je dat? Ik heb zeker tien pogingen gewaagd en ben elf keer opnieuw begonnen. Het lukt me niet. Ik begrijp nu dat ik zal blijven falen. Ik zal, hoe je het wendt of keert, in gebreke blijven. Niets dat ik over Martin zal schrijven zal hem recht doen. Ik ga het niet voor elkaar krijgen om te duiden wat voor een bijzonder en mooi mens hij is geweest. Vandaag is het moment gekomen dat ik dit ga accepteren en vanuit de losse pols hem op schrift zal herdenken. Hier in de tuin van Johnny's Garden. Daar waar we elkaar hebben leren kennen. Met het geschreven woord. De cirkel is rond.

Ik kan over Martin een heleboel vertellen. Over het werk dat hij deed, zijn verleden als basketbalcoach en meer van dat alles, maar, hoe belangrijk dat ook voor hem mag zijn geweest, het raakt voor mij de essentie niet. Martin was iemand die zijn hart als geen ander kon geven. Zonder enige terughoudendheid. Een man die niet te beroerd was om zijn gevoelens op social media te uiten. Zo omschreef hij zijn vrouw Marina,  die we inmiddels onze lieve vriendin mogen noemen, als "de liefde van zijn leven", richtte hij zich tot zijn zoon en dochter met de woorden "lief kind" en schreef hij met regelmaat dat zijn hart brak als hij weer een foto van één van zijn kleinkinderen plaatste op Facebook. Martin overdreef niet. Hij overdreef nooit. Die gevoelens waren zo echt dat, als ik naar hem luisterde, ze bijna tastbaar werden. Martin was de man van het hart. Daar handelde hij naar. Tenminste, zo heb ik dat steeds gevoeld. Hij hield ook erg van zijn broer. Iemand waarnaar hij opkeek. Een broer met de talenten van een volleerd gids. Een man die hem steun en houvast heeft geboden. En in Martins jeugd met paplepels vol goede muziek heeft klaargestaan. Gelukkig maar, want daar hebben we hier de spreekwoordelijke vruchten van mogen plukken. De recensies die Martin schreef over albums die hem even uit zijn evenwicht wisten te brengen behoren tot het allerbeste dat deze tuin heeft voortgebracht. Het zijn en blijven gedenkwaardige artikelen.

Misschien nog meer dan muziek bestond zijn grootste passie uit dat geschreven woord. Zijn kennis van poëzie en literatuur was niets minder dan indrukwekkend te noemen. In Martin zat zelf ook een boek. Hij heeft het alleen nooit geschreven. Niet dat hij geen poging heeft gedaan. Ooit heeft hij mij een eerste pagina laten lezen. Een pagina die indruk maakte en deed uitkijken naar meer - maar meer is er nooit gekomen. Zoals er wel meer dat niet meer zal komen en het moment is gekomen om daadwerkelijk afscheid te nemen.

"Ik zie je op de Backstreets", zei ik tegen je toen we in het ziekenhuis afscheid van elkaar namen. We wisten beiden wat dat betekende. "Backstreets" van Bruce Springsteen is een nummer dat we, voordat we elkaar kenden, al hadden omarmd. Het werd zo'n beetje onze hymne. Het is een lied over misschien wel de ultieme vriendschap. Een vriendschap tussen ene Terry en een andere jongeman. Een grote vriendschap. Dergelijke vriendschappen heb je vaker in het leven gesloten. Omdat je ook zonder terughoudendheid vriendschappen kon aangaan. Zoals wij dat ook hebben gedaan. Jij was mijn Terry, Martin. Zoals je ook voor anderen een Terry bent geweest. Jij sterft niet. Niet zolang ik leef. Niet zolang jouw vrienden leven. Want op de "backstreets" zullen we elkaar blijven treffen. Die straten zijn er voor ons. Daar is er geen leeftijdsverschil meer. Daar zijn we allemaal zestien jaar. Voor altijd zestien. In die steegjes zullen we op je wachten. Iedere avond opnieuw. Daar waar duisternis het straatlicht breekt. Als wij rennen dan ren jij met ons mee. "On the backstreets. Until the end."