Some People I Know

The Brother Brothers bestaat uit de identieke tweeling Adam en David Moss uit Brooklyn, New York. Some People I Know is hun debuut op het prestigieuze Compass label. Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van openingslied Mary Ann is de werkelijk schitterende tweestemmige samenzang. Een samenzang die ze ontwikkeld hebben door tijdens hun jeugd…

Read More

Songs of Instruction

Jaren geleden werd ik enorm gefascineerd door de muziek van Over The Rhine. Zij waren/zijn een band afkomstig van het noordelijk gelegen Ohio. Ergens had ik gelezen dat Kim Taylor, eveneens muzikaal actief vanuit diezelfde Staat, voor hen het voorprogramma deed. Ik kan mij niet herinneren wat mij dat duwtje gaf om haar debuut cd…

Read More

Sings Wasted Love Songs

De kunst om iets pretentieloos te doen laten klinken verstaat Bob Sumner als geen ander. Alsof Sings Wasted Love Songs moeiteloos ontstaan is. Was het maar zo, echter voor niets gaat de zon op. Ik geloof dat een intensief wordingsproces vooraf gaat aan een knappe plaat. Inspiratie opdoen, een eerste lijn uitzetten en vervolgens plakken…

Read More

Southbound I-95

Ain’t No Dania Beach, de opener van dit album, was, wanneer het aan mij had gelegen, niet door de ballotagecommissie gekomen. Op een lekker stukje slide na niets anders dan een trage truttentrekkersong. Had bijna de cd terzijde gelegd. De vrolijkheid van het hoesje werkt wat dat betreft als een bevestiging. Zoals bij meerdere artiesten,…

Read More

Everybody’s Talkin’

De samenstelling van deze Fred Neil Tribuutplaat, Everybody’s Talkin’, opent met de vocalen van Eric Andersen. Niet de minste, sterker, ik was blij weer eens iets van hem te horen. Hij wordt in deze openingssong ondersteund door niemand minder dan John Sebastian, en, misschien nog wel meer het oor springend, de mondharmonica van Artie Traum.…

Read More

Damn Sure Blue

Er komt weer wat lucht in de gelederen, en daardoor is ruimte ontstaan zodat ik de dingetjes weer moeiteloos op kan pikken. Er volgt nog een kleine inhaalslag waar het recensies betreft, desnoods ten koste van de actualiteit. Die kan mij overwegend gestolen worden. Vooralsnog blijf ik lekker dobberen in de tijd, en genieten van…

Read More

Angry Standards – Vol. 1

In aanloop tot een nieuw album (te verschijnen komend voorjaar) is begin 2019 alvast vrijgevallen Angry Standards Volume 1 van Nick Hensley, en zijn muzikale ondersteuning; the Love Songs For Angry Men. Angry Standards is spontaan ontstaan. Deze coversongs werden aanvankelijk gebruikt als opwarmertjes tijdens de opnames van nieuwe zelfgeschreven songs. Noodzakelijk voorspel dus om…

Read More

Dionysus

Begin jaren tachtig ontving ik van een bekende concertpromotor een aanbieding voor een optreden van een Engelse groep in het Leids Vrijetijds Centrum. Na zijn wonderlijke omschrijving van de groep – “een knul en een meid uit een dorp kleiner dan mijn vuist die het met elkaar doen” – bleek het om de Cocteau Twins…

Read More

The Hermit’s Spyglass

In de tweede helft van vorig jaar kwamen een aantal cd’s onterecht onderop de stapel. Er schieten altijd albums bij in, dat is nu eenmaal een onderdeel van het selectieproces, echter The Hermit’s Spyglass verdiende, achteraf gezien, aanmerkelijk meer aandacht. Wellicht mosterd na de maaltijd, maar ik wil alsnog benadrukken dat dit album, zijn vijfde,…

Read More

Father’s Son

Tussen het verschijnen van Father’s Son en zijn vorige album, That Kind of Love, liggen maar liefst tien jaren. Jaren die zijn geabsorbeerd in sneltreinvaart. Als fervent liefhebber van zijn muziek werd hij node gemist. Zijn optredens in Noord Amerika gingen weliswaar gewoon door, hij bracht alleen geen nieuwe albums naar buiten. Muziek en teksten…

Read More