Skip to content

Archive for July 2019

Veedon Fleece

Vraag tien willekeurige leden van de harde kern van de Van Morrison fanclub naar hun favoriete album en de kans is groot dat negen van de tien zullen verwijzen naar Astral Weeks uit 1968. Nu kan ik daar best begrip voor opbrengen, want Astral Week is in menig opzicht een iconische plaat die destijds de…

Read More

Too Damn Country

Ze timmeren al sinds 2013 aan de weg, maar na een in 2017 verschenen EP is nu pas de eerste volwaardige cd verschenen van Lick Creek. We hebben hier te maken met een vrolijk swingend zestal uit Illinois dat op Too Damn Country een lekkere mix laat horen van country, bluegrass, rootsrock en zelfs een…

Read More

The Maes

Gehuld in de dresscode “ontwapenend”  kijken de zusjes Maggie & Elsie Rigby vanuit een badkuip schalks in de lens van de cameraman op de hoesfoto van hun debuutalbum The Maes. De twee voormalige leden van The Mae Trio zijn na het afhaken van Anita Hillman als duo verder gegaan en hebben deze insteek opgefleurd met…

Read More

Moondog

Onlangs heb ik Joseph Huber ontdekt! Nee hoor, flauwekul, Ik liep bij toeval tegen zijn muziek aan. De basale, natuurlijke sound van zijn muziek wist mij meteen te pakken. De stijl is allerminst een niche of derivaat te noemen. Americana pur sang. Opstandige traditionele snarenmuziek, waarmee de uitvoerende vorm zich onderscheidt binnen de Blue Grass.…

Read More

Hush the Wild Horses

Rachel Harrington heeft een paar cd’s gemaakt. De laatste, met de titel Rachel Harrington and the Knockouts, van 2012, wist mij slechts matig te overtuigen. Het voelde aan als een artieste die zoekend was, wellicht naar een andere stijl. Op CD Baby tref je dezelfde cd aan, maar met een andere hoes, en een andere…

Read More

Crisis Actor

Twee jaar geleden werd ik getipt om Blister Steel van Roselit Bone te beluisteren. Ik werd getrakteerd op een heerlijke mix van Tex-Mex, rockabilly, post-punk, surfmuziek tot aan de spaghettiwesterns van Ennio Morricone. Een country album buiten de gebaande paden, die ook af en toe lekker schuurde. Spil van de groep, Joshua Charles McCaslin, die…

Read More

Chrome

Ik ben een enorme liefhebber van het obscure materiaal waar het Numero label een patent op lijkt te hebben. In het begin lag mijn interesse bij Soul, Funk, en Blues geïnfecteerde muziekstijlen die ze met regelmaat deden verschijnen. De originele muziek was ruwweg afkomstig uit de jaren zestig en zeventig, en het label Numero loosde…

Read More

Tell the Truth & Shame the Devil

In de eerste regel van opener Ghost zingt Rod Picott “I lost a couple of high notes from the top of my voice”. Bovendien klinkt zijn stem een stuk breekbaarder, wat ook nog eens versterkt wordt door de sobere inkleuring van de liedjes. Tell the Truth & Shame the Devil is zijn meest intieme plaat…

Read More

Best Beasts

Verdorie, laat Matt maar schuiven. Hij is super geïnspireerd op Best Beasts, zowel muzikaal als tekstueel. Hij heeft zijn grenzen verder opgerekt. Werkt als vanouds vanuit de folk-georiënteerde countryhoek, maar is daarbij op momenten dansbaar te noemen. Met funky basloopjes (Glenn Fukunaga) en blazertjes. Hij legt Amerika onder het vergrootglas en is kritisch. Gelukkig maar!…

Read More

Mint Condition

Bij mijn weten betreedt Caroline Spence op 1 november voor het eerst een Nederlands podium. Dankzij het Amerikaanse Rounder wordt deze stap gerealiseerd. De achterliggende gedachte is niets anders dan haar laatste album, Mint Condition, onder de aandacht te brengen. Eigenlijk zat het er al een beetje aan te komen, want wanneer je haar vorige…

Read More