Ik ben begonnen met het schrijven van recensies omdat ik vond dat sommige artiesten te weinig aandacht kregen. Ze vielen een beetje buiten de boot, zogezegd. Onrechtvaardig dus! Op basis van die reden zou ik wellicht niets hoeven schrijven inzake het album Tasjan! Tasjan! Tasjan! Aaron Lee Tasjan heeft zich in de afgelopen jaren namelijk…

Read More

Israel Nash blijft zich ontwikkelen en zoekt inventief naar nieuwe muzikale ideeën. Op zoek naar een specifiek geluid. Een sound die hem enerzijds kenmerkt, maar ook iets wat wellicht meer persoonlijke uitdaging en perspectief voor hemzelf bevat. Het is maar weinig artiesten gegeven te kunnen blijven voortborduren binnen eenzelfde stramien. Dividing Lines, het openingsnummer van…

Read More

Toen ik deze cd in de handen van een muziekvriend zag werd ik meteen nieuwsgierig. Er sprak iets van enthousiasme uit, zijn smaak kennende. Ik las dat een parallel werd getrokken richting Jackson Browne, maar vooral naar California-geluid van de jaren zeventig. Zelf bevind ik mij momenteel in een soort van jaren zeventig revival stemming.…

Read More

Als dertienjarige raakte Grant Haua gefascineerd door een instrument, de gitaar. Zoals menigeen wilde Grant daarmee zijn droom realiseren. Hij zou zijn bestaan willen maken door het spelen van muziek. Niet een bestaan dat voor iedereen haalbaar is. Buiten talent om, moet je vooral volhardend zijn, en bovenal volhardend blijven. Zijn eerste plaat, Knucklehead, kreeg,…

Read More

Het is waarschijnlijk de cd met, gemiddeld, het kleinste aantal gespeelde noten die ik in mijn bezit heb. Vaak ligt schoonheid in het weglaten van noten en dat geldt zeker voor dit album met werk van Arvo Pärt. In 1976 schreef deze Estse componist, na een jarenlange stilte, zeven pianostukken. “Fur Alina” was daar één…

Read More

Ondanks dat er genoeg aanbod is, grijp ik met regelmaat terug naar muziek uit mijn jeugd. Zoals dit album van Leon Russell bijvoorbeeld, het verscheen dit jaar vijftig jaar geleden. Het was Leons tweede soloplaat, en werd gemaakt kort na de Mad Dog and Englishmen tour met Joe Cocker. Carney is weliswaar mijn favoriete Russell-plaat,…

Read More

South Texas Homecoming, James Steinle’s debuutplaat, werd een paar jaar geleden enthousiast ontvangen, ook door mij. Daarna had ik live opnames van hem gehoord, die me aanzienlijk minder aanspraken. Zo leer je vanzelf selectief te worden. Door toeval kreeg ik Cold German Mornings in de schoot geworpen, en wat bleek, hij had tussendoor ook al…

Read More

Een paar jaar geleden kocht ik een plaat van een band die zichzelf presenteerde als The Great Unknowns. Achteraf bleek dat dit hun debuut was (2004). Ik wist niet wat te verwachtten, had enkel iets gelezen, en de bijbehorende associaties waren voldoende om de gok van een blinde aankoop te wagen. Het bleek een lekker…

Read More

Het eerste wat mij opviel, toen ik een exemplaar van Hummingbird in handen kreeg, was de aanwezigheid van instrumentalist en producer Janos Koolen. Hij heeft op mij enorme indruk gemaakt door de verdienstelijke rol die hij speelde (zowel in letterlijke als figuurlijke zin) voor het album Undone, van The Lasses, dat in 2019 verscheen. Niets…

Read More

Mijn eerste kennismaking met Joni Mitchells muziek was haar album For the Roses, dat ik van mijn zeven jaar oudere zus kreeg. Als rijpende puber kon ik mij gemakkelijk voorstellen dat Joni zich rechtstreekst tot mij richtte, zo direct ervoer ik haar teksten. Zoals mijn jongste zoon later The Lion King keer op keer bekeek,…

Read More