Mickelson: A wondrous life

 
 

Hij was voor mij een onbeschreven blad, Scott Mickelson, die als artiestennaam enkel zijn achternaam gebruikt. Eens in de zoveel tijd weet zo'n onbeschreven blad mij te overtuigen en deze muzikant uit San Francisco is dat met verve gelukt. In de jaren '90 maakt hij onderdeel uit van de band Fat Opie. Zijn veelzijdigheid blijkt tevens uit het feit dat hij in het nieuwe millennium afstudeert aan de kunstacademie en een kinderboek uitbrengt. In 2015 brengt hij zijn debuut "Flickering" uit dat in 2018 wordt gevolgd door "A Wondrous Life". Daar waar hij op "Flickering" nog de hulp inriep van diverse muzikanten is zijn nieuwe album, behoudens de invulling op drums en kopersectie, een soloproject. Dat is er niet aan af te horen. Meteen al in het openingsnummer "Plastic, Vinyl & Leather" laat hij een vol bandgeluid horen als hij na een paar minuten stevig uit de startblokken schiet. Hij laat hierbij een overtuiging horen die bij deze muzieksoort past. Krachtig maar vooral met de juiste mate van onvoorwaardelijkheid die in dit genre het kaf van het koren weet te scheiden. Dat hij de nodige vernuft in zijn composities en instrumentatie weet te leggen komt onder meer naar voren in "Hail Marys", één van de absolute hoogtepunten van het album. Let met name eens op de start van dit nummer. Hij laat hierbij percussie, synthesizer en banjo op een briljante manier samengaan en laat dat vervolgens uitmonden in een rocknummer met fraaie melodielijnen en een heerlijk refrein. Hij vraagt zich hardop af wie hij dankbaar moet zijn voor "the wide open spaces". "I do my best to stay in your good graces / I try my best but I forget you sometimes." Scott Mickelson weet echter als geen ander dat bidden tot Maria niet altijd soelaas biedt. Te lang heeft hij moeten leven en vechten met de gevolgen van klinische depressie. Een ziekte die hem sinds zijn kinderjaren al parten speelt. Maar op "A Wondrous Life" komt hij na al dat geworstel glorieus boven drijven. Hij sluit het album, wellicht veelzijgend, af met de fraaie instrumental "B. Wilson". Een lied over een Beach Boy collega die het gevecht met depressiviteit ook heeft moeten strijden. Maar de melodielijnen bieden licht en hoop. Op dezelfde manier zoals de muzikale toekomst zich voor Scott Mickelson uitspreidt.

Review
Ed Muitjens
Mickelson
A Wondrous Life