a memphis soul night

Various artists

A Memphis Soul Night: Live in Europe

Categorie:

door Ed Muitjens

20-07-2020

Als je over een beetje legendarisch live-album praat dan zullen muziekliefhebbers al vaak met een liveplaat uit de jaren ’70 op de proppen komen. Alsof dat decennium zo’n beetje het patent op dergelijke ‘klassieke’ albums van die aard had. Niet dat de jaren ’60 gespeend waren van goede live registraties (o.m. B.B. King, Otis Redding, Frank Sinatra) maar het waren toch vooral de jaren waar de 45 toeren single serieus concurrentie kreeg van het grotere vinyl broertje dat zijn rondjes in 33 1/3 pleegde af te leggen. LP’s werden steeds minder een verzameling bij elkaar gepropte hits maar meer een afgewogen en uitgebalanceerd geheel. Misschien werd de aftrap voor al die live registraties wel gegeven door “Woodstock” dat op 11 mei 1970 werd uitgebracht. Tien jaar later, aan de voet van de jaren ’80 en karrenvrachten aan indrukwekkende live albums verder, leek het wel of het plots begon op te drogen. Kwam het door de punk en new wave? Of deed de intrede van VHS, Betamax en Video 2000 videobanden (en later de DVD) “het live album” deels de das om? Daar waar in de jaren ’70 een optreden op plaat in de verbeelding van de luisteraar kon uitgroeien tot mythische proporties werd deze soms van haar magie ontdaan wanneer beeldmateriaal de werkelijkheid liet zien.

Een live album dat is uitgebracht na de jaren ’70 en dat ikzelf nog steeds erg hoog heb zitten is “A Memphis Soul Night: Live in Europe”. Deze 2cd uit 1990, was een registratie van het soulcircus van Willie “Poppa Mitchell” en zijn sterren dat eind jaren ’80 de podia in Europa onveilig maakte. Lynn White, Ann Peebles, Otis Clay en David Hudson gaven één voor één acte de presence, ondersteund door een geweldige band. In mijn herinnering werd dit initiatief een jaar later nogmaals herhaald met Billy Always die volgens mij Ann Peebles had vervangen maar dat weet ik niet meer zeker. Wat ik wel zeker weet is dat dit gezelschap bij “Sonja op Zaterdag”, al spelend op het balkon in “De Rode Hoed”, het symbolische hoofddeksel van deze accommodatie er vanaf speelde. Het nummer “Peace”, hetgeen in een studioversie op de live cd is toegevoegd, werd daar fantastisch gezongen en gespeeld.

Ieder optreden van dit gezelschap mondde uit in een ruim twintig minuten durende medley waarop Clay, White, Peebles en Hudson gezamenlijk het podium deelden. Helaas vind ik op YouTube geen opnamen terug van het optreden in Paradiso. Hoewel de beeldopnamen uit Berlijn ook niet rijmen met mijn verbeelding zijn ze toch zeer de moeite waard. En was dit een avond die ik graag had willen bijwonen maar waarbij dat niet is gelukt. Het gebeurt me wel vaker: dit soort avonden missen en dan iemand tegen het lijf lopen die roept dat hij of zij daarbij aanwezig is geweest. Ach, gelukkig heb ik de nodige live albums om dat gemis te compenseren. Zonder de ontnuchtering van de beelden. Zonder de ontnuchtering van de kille werkelijkheid. En soms moet de verbeelding ook gewoon geprefereerd worden, toch?


Websites