Jon spencer Blues explosion

Jon Spencer Blues Explosion

Acme Plus

Categorie:

door Ed Muitjens

01-08-2021

De vraag was natuurlijk gerechtvaardigd. Hoe ik kon werken met de muziek van de Jon Spencer Blues Explosion op de achtergrond? Het raam stond open, Fran zat in de tuin en ik maakte tikgeluiden op mijn toetsenbord. Het drietal uit New York City had mijn werkuurtje zojuist opgeleukt met “Acme Plus” toen Fran mij die vraag stelde. Hoewel ik haar vraag wel begreep wist ik ook dat het veel erger had gekund want laten we wel wezen, dat plaatje uit 1999 is toch één van de meer toegankelijkere albums van deze, muzikaal gezien, licht ontvlambare gasten. Het waren restopnamen van het album “Acme” uit 1998. Dat restopnamen een originele plaat soms volledig in de schaduw kunnen zetten werd bewezen in dat laatste jaar van het vorige millennium. Hoewel de waanzin van de cd “Now I got worry” grotendeels in de ijskast was gezet heeft ook “Acme Plus” toch ook zo zijn momenten waarvan de niet liefhebber zich van achter de oren gaat krabben. Ik niet. “Acme Plus” heb ik altijd op handen gedragen en dat zou ik nu ook hebben gedaan ware het niet dat ik nog een aantal deadlines moest halen. Op het moment dat The Jon Spencer Blues Explosion het gaspedaal intrapte probeerde ik, ritmisch gezien dan, gelijke tred te houden met het aantal aanslagen op mijn toetsenbord. Nu moet ik eerlijk zijn, de helft van het album is aan me voorbij gegaan maar deze plaat kan ik van voor naar achter dromen. Negentien tracks lang. In de categorie “dijken van platen” staat deze nooit op doorbreken.

De week erna kwam ik op kantoor een nieuwe collega tegen. Vierentwintig jaren jong. We raakten aan de praat. Op een gegeven moment zag ik dat hij een gitaar op zijn linker onderarm had getatoeëerd. Of hij gitaar speelde, vroeg ik. Uiteraard. Hij legde mij uit dat hij samen met een drummer een soort van bandje heeft. “Zoiets als The Black Keys?”, vroeg ik. Verrast als hij was dat ik deze naam kende legde hij uit dat ze meer in de richting van Royal Blood zitten. Ik gaf ik hem op enig moment The Jon Spencer Blues Explosion als tip mee. Hij kende de band niet. Een paar dagen later kreeg ik van hem een mail waarin hij schreef hoe geweldig hij de muziek vond. En ik maar denken dat The Jon Spencer Explosion nog zou leven onder de jongeren van vandaag. Dus niet. Terugrekenend moest ik echter concluderen dat die nieuwe collega twee jaar oud was toen “Acme Plus” werd uitgebracht. Iets met tijd en generatiekloven. Van het diepste soort. Het went nooit.