Arvo Part

Arvo Pärt

Alina

Categorie:

door Ed Muitjens

15-02-2021

Het is waarschijnlijk de cd met, gemiddeld, het kleinste aantal gespeelde noten die ik in mijn bezit heb. Vaak ligt schoonheid in het weglaten van noten en dat geldt zeker voor dit album met werk van Arvo Pärt. In 1976 schreef deze Estse componist, na een jarenlange stilte, zeven pianostukken. “Fur Alina” was daar één van. Geschreven voor een dochter van een vriend die ging studeren in Londen. Twee jaar later, vlak voor zijn vertrek uit Esland, schreef Pärt het bekende “Spiegel im Spiegel”. Het zijn deze twee stukken die centraal staan. Vladimir Spivakov, Sergej Bezrodny, Dietmar Schwalke en Alexander Malter geven, in wisselende samenstellingen, hun eigen interpretaties aan de stukken. Niet iedereen zal zitten te wachten op drie uitvoeringen van “Spiegel im Spiegel” en twee van “Fur Alina” maar toch werkt die aanpak hier wonderwel omdat het duidelijk hoorbaar is dat beide stukken in dezelfde periode zijn geschreven en elkaar mooi aanvullen. In de beperkte noten die worden gespeeld, ontstaat er op die manier een soort van prachtig terugkerende thematiek. Ik ga verder niet in op de stijl die Pärt hiermee heeft gecreëerd. Ik heb daar te weinig kaas van gegeten om er iets relevants over te schrijven. De muziek vind ik prachtig. Dat telt. Ik begrijp ook dat sommige mensen dit depressieve muziek zullen vinden. Dat kan maar ik heb nu eenmaal de afwijking dat ik van erg trieste muziek heel erg gelukkig word. 

John, onze tuinman, vertelde over “Spiegel im Spiegel” nog een grappig verhaal. Zijn collega Frank (een ‘oude’ docent van me) draaide op kantoor met regelmaat “Spiegel in Spiegel” terwijl hij werkte. Geen hond die het kende. Een jongen van amper twintig jaren met lange haren, die de post bezorgde,  kwam op zekere dag de kamer binnen terwijl de muziek klonk en riep meteen “Aha, Spiegel im Spiegel”. John en Frank stonden versteld. Het bleek dat zijn ouders met regelmaat dergelijke werken beluisterden. Er is nog hoop. 

Omdat ik een twintig jaar geleden veel van Frank heb geleerd heb ik deze week, terwijl ik werkte, dat album “Alina” gedraaid. Het werkte zo verslavend dat de cd de hele middag rondjes is blijven draaien. En de dag erna. En de dag erna. Zo weinig noten, zo’n mooie muziek. Je moet het maar weten te componeren.