a1094820744_10.jpeg

Anais Mitchell

Anais Mitchell

Categorie:

door Rein van den Berg

09-02-2022

Jaren geleden had ik (heb ze nog steeds) elpees van Carole Bayer Sager. Men (en of dat nu de platenmaatschappij of een publiek was, dat weet ik niet meer) vond haar stem niet lekker in de markt liggen. Carole bleef liedjes schrijven, maar zette een punt achter een carrière als uitvoerend artiest. Financieel liep ze binnen, want hits kwamen aan de lopende band, vaak in samenwerking met anderen. Ze huwde met Bert Bacharach, en maakte met hem haar laatste plaat in 1981, Sometimes Late at Night, alvorens ze de anonimiteit in gleed.

Anais werd in het begin van haar carrière ook afgerekend op haar stem, maar bleef volharden. Haar debuut, The Song They Sang… When Rome Fell, is van 2002, echter anno 2022 is Anais nog steeds onder eigen naam van de partij. Gelukkig maar! En ook zij wist, met name met de Broadway-productie van Hadestown, een vermogen te vergaren.

Het zijn toch haar meer persoonlijke albums die mij aanspreken. Vooral haar Hymns for the Exiled, via het Waterbug label, vond ik dat jaar werkelijk subliem. Het was de inzichtelijke wijze van haar liedjes die mij enorm aansprak. Haar bewerking van een Iraks gedicht, in Two Kids, was, ondanks dat ik er geen woord verstond, zeer overtuigend. De zang daar was ik na een paar luisterbeurten aan gewend geraakt. Het nummer Two Kids kreeg later een reprise op Xoa. Een album uit 2014 met sobere herbewerkingen van eigen materiaal. Op dat album vind je ook Anais’ verklaring waarom er überhaupt grenzen zijn. Om de armoede buiten de duur te houden.

Anais is politiek, maar niet nadrukkelijk. Ze laat in de eerste plaats haar hart spreken. Young Man in America was haar laatste officiële plaat die ik kocht, zodat ik bijna tien jaar heb moeten wachten op een serieus vervolg. Haar Child Ballads (2013) kon ik maar moeilijk verteren. Nu is er haar titelloos album verschenen dat qua stijl en niveau herinneringen oproept aan haar tweede plaat, Hymns for the Exiled.

Anais is sindsdien gegroeid, ze werd moeder en heeft twee dochters, echter haar betrokkenheid met een wereld in beweging is ongewijzigd. Wellicht omdat ik Hymns for the Exiled indertijd geabsorbeerd heb verklaart waarom dit voor mij haar meest favoriete album blijft tot dusverre, maar na een paar luisterbeurten weet dit nieuwe album zich vooralsnog  te nestelen als een knappe tweede. Wederom knap geschreven inzichtelijke nummers. Ik blijf een zwak hebben voor dit soort vakkundige singer songwriters. In de vorm van Orion nam ze in 2004 afscheid van een muzikale vriend die dood werd aangetroffen in zijn flat, ditmaal betreurt zij de dood van Ed “Felix” McTeigue.

Anais Mitchell overtuigt nog steeds, en is bovendien aangenaam pakkend in haar uitvoeringen. Laat ik niet teveel zeggen, maar ga vooral luisteren.

Label:
BMG


Releasedatum:
28/01/2022

Bonny Light Horseman

Child Ballads

Hadestown