wishboneash

Wishbone Ash

Argus

Categorie:

door Ed Muitjens

13-07-2020

Jarenlang was Music+ de platenzaak waar ik, in eerste instantie mijn vinyl en later mijn cd’s kocht. De winkel lag in hartje Maastricht aan het Amorsplein. Een platenzaak die niet zoveel veranderde door de jaren heen. Het interieur niet, de eigenaar Hans niet en ook Axel, die er werkte, bleek voor het grootste deel van de tijd een vaste waarde te zijn. En dat was wel zo prettig want niet alleen waren het heel aardige gasten, ze hadden ook nog eens verdomd veel verstand van muziek. Dat is doorgaans wel prettig als je in die branche werkt maar het wit is mij ook wel eens om de neus weggetrokken toen ik in een platenzaak vroeg naar een album van Muddy Waters en de betreffende verkoper ging kijken of hij iets van die ‘groep’ in huis had.
Axel gaf mij op ongetwijfeld een zaterdagmiddag mee dat “Argus”, uit 1972, van Wishbone Ash een bijzonder fijne plaat was. Het feit dat de band twee gitaristen in huis had die om beurten soleerden hielp nogal. Ik had en heb daar namelijk een zwak voor. Dat was destijds overigens volledig te wijten aan Lou Reed. Zijn live album “Rock ‘n Roll Animal”, met de gitaristen Steve Hunter en Dick Wagner in een hoofdrol, maakte vanaf de late jaren ’70 diepe indruk op mij. Ik kende Wishbone Ash alleen van naam. Ik wist dat een Britse band was en ik was “Argus” alleen in de Oor Popencyclopedie tegengekomen die ik in die jaren, als ik het eerste exemplaar dat ik kocht nog eens bekijk, letterlijk aan gort heb gelezen. “Argus” heb ik altijd een opmerkelijke plaat gevonden. Een typisch jaren ’70 album maar best moeilijk om te duiden welke muziek het hier betreft. Het is een beetje symfonische rock, een beetje folk, een beetje blues en soms ook een beetje hardrock. Een beetje van alles zeg maar wel zoals een Rivella light: “wel lekker”. De gitaristentandem Ted Tuner en Andy Powell overtuigden in ieder geval en ook bassist/zanger Martin Turner en drummer Steve Upton moeten anno 2020 nog even genoemd worden. Hoewel het bij deze ene Wishbone Ash plaat is gebleven heb ik “Argus”, zij het voor een paar knaken, ook op cd aangeschaft in een ‘Deluxe’ editie. Inclusief enkele bonustracks en een tweede schijf met BBC live opnamen. Die hadden meer dan genoeg meerwaarde waardoor ik wederom door mijn toch al zwakke knieën ben gegaan. Ik weet het, het vlees is soms ongelooflijk zwak. Neemt niet weg dat ik in ieder geval prima nummers zoals “Time Was”, “The King Will Come” en “Throw Down The Sword”, met dat prachtige gitaarspel aan het eind, ook in een live uitvoering heb. En dat allemaal door Axel en Music+. ‘Zoete herinneringen’ zou de vertaling moeten zijn van sweet memories. Ik hou het maar bij het laatste.


Websites