mcc-ashesroses

Mary Chapin Carpenter

Ashes and Roses

Categorie:

door Ed Muitjens

24-09-2020

Het is altijd een leuke bezigheid: voor het schrijven van een recensie over een nieuwe plaat uitgebreid duiken in het verleden van de betreffende muzikant(en). Aangezien ik voor Heaven Magazine onder meer de nieuwe cd’s van Bettye Lavette en Mary Chapin Carpenter onder handen ga nemen was het deze week niet alleen een periode van veel naar hun nieuwe albums luisteren, maar heb ik ook dat “oude” materiaal (zes van Lavette en acht van Carpenter) uit de kast getrokken. In het geval van Lavette en Carpenter is dat overigens geen straf, want het oeuvre van beide zangeressen, hoe verschillend ze ook van elkaar mogen zijn, is fraai.

Toen ik donderdagmorgen rond half 7 ‘s morgens onze auto van de oprit liet afglijden zong Mary Chapin Carpenter me al toe. En als Carpenter zingt dan zwijg ik. In het genre van de americana heeft zij namelijk één van de meest karaktervolle stemmen. Een stem waarin behalve nostalgie ook de schoonheid van het verstrijken van jaren is te horen. Haar stem lijkt met het ouder worden niet alleen mooier te worden, ook haar kwaliteiten als singer-songwriter lijken inmiddels redelijk onuitputtelijk.

Dat ik het album Ashes and Roses uit 2012 had gekozen om nog eens naar te luisteren is niet vreemd. Ik vind dit namelijk een bijzonder mooie verzameling liedjes en één van de hoogtepunten van Carpenter. Tijdens die autorit van ruim een uur kwam nagenoeg het gehele album voorbij, maar zoals zo vaak bleef ik steken bij het elfde nummer, New Years Day. Een lied over, inderdaad, nieuwjaarsdag. En het is niet zomaar een lied, het is een droom die wordt beschreven met een woordkeuze waarvan ik hou.

"And I know that I am dreaming
As I memorize each part
In the telling lies a reverie
In the details lie the heart."

Een droom die, als je hem ondergaat, zo levendig is dat je hem niet wilt, maar ook niet kunt vergeten. Het lied over terugkijken, maar ook over de kansen en mogelijkheden die samengaan met die eerste dag, het nieuwe begin van een jaar. Ik kan er geen genoeg van krijgen. De manier waarop zij dit lied zingt, zoals het nummer is opgebouwd om haar gitaar heen maar vooral de typische melodielijn die haar stijl zo kenmerkt zijn de bouwstenen voor een, in mijn ogen, briljant nummer.

In het genre van de americana zijn genoeg talenten te vinden, maar er zijn er maar weinigen gesneden uit het hout waaruit zij gesneden is. Waarschijnlijk moet je daarom een echte “carpenter” zijn.


Websites