Jim White is de artiestennaam van de Amerikaan Michael Davis Pratt. Multi-getalenteerd volgens eigen zeggen, maar ik ken hem primair van zijn muziek. Hij heeft het begrip americana, wat mij betreft, verder uit zijn voegen weten te rekken. Het liefst op veilige afstand van conventionele muziek. Desnoods vergroot hij zijn zeggingskracht met allerlei toeters en…

Read More

Savoy Brown is één van die Britse Bands die rond 1965 de blues ontdekte en nieuw leven inblies. Evenals The Pretty Things, waarover ik onlangs nog schreef, bleven ze onder mijn radar. Wat Savoy Brown onderscheidt van die vele andere Britse bands is dat ze nog steeds actief zijn. Sterker, hun uitvoerende stijl is sindsdien…

Read More

Sommige cd’s die ik beluister pakken meteen, andere niet. Zo verging het ook deze van Kris Delmhorst. Ik ervoer Long Day in the Milky Way in eerste instantie als vlak en weinig gevarieerd. En wanneer andere albums dan links en rechts voorbijkomen dan dreigen dit soort plaatjes naar de achtergrond te zakken. Niet altijd terecht.…

Read More

Dat Stephen Simmons afkomstig was uit een strenggelovig nest kwamen we al te weten bij zijn eerste albums. Hij leek toen vooral bevrijd van die religieuze druk, althans dat was toen mijn indruk. Wanneer ik echter Last Call erbij pak dan blijkt dat reuze mee te vallen. Stephen bedankt op zijn debuut in de eerste…

Read More

De hoes van Wandercease deed mij ergens denken aan Neil Youngs On the Beach. De zonrijke kleuren van On the Beach vind je weliswaar niet terug, maar anderzijds lijkt de compositie minstens zo zorgvuldig tot stand gekomen, inclusief bloemdecoratie. De blauwtinten creëren wat mij betreft afstandelijkheid, met in het midden daarvan een comfortabel bed. Wat…

Read More

Muziek die de ziel van Scandinavië blootlegt, zo ervaar ik About Love and Loving Again, het nieuwe album van Christian Kjellvander. Ik kan niet verklaren waarom, maar ik voel mij aangetrokken tot de vet aangezette muzikale landschappen die Kjellvander naar de oppervlakte haalt. Muziek die onthaast, losmaakt van alledaagse beslommeringen. Ik lees dat hij al…

Read More

De naam van Douglas Greer resoneerde ergens, maar plaatsen kon ik hem niet. Mijn geheugen schoot tekort. Zodra je echter de cd opzet, dan hoor je meteen associaties richting Texas. Verder kijkend dan mijn neus lang is bleek in mijn cd-kast bovendien zijn album Baja Louisiana te staan. Een album uit 2016. De foto’s aan…

Read More

Jaren geleden schreef ik cd-recensies voor de Plato-vestiging te Den Haag. Harry, de eigenaar, duwde mij Sojourner in de handen met de tekst “wees hier maar flink zuinig op!” Sojourner was een box gevuld met muziek van Jason Molina, oftewel Magnolia Electric Co. Op dat moment had ik nog geen idee hoe bijzonder deze set…

Read More

Van Brent Cobb had ik tot dusver twee albums op de plank liggen. Leuke muziek! Echter een zekere vrijblijvendheid maakt zich tevens van mij meester wanneer ik naar zijn platen luister. De vraag rees dan ook, zit ik serieus te wachten op Keep ‘Em On They Toes? Mijn eerste indruk bevestigde mijn vooroordeel: relaxt en…

Read More

Arlo McKinley pakt lekker rauw uit. Zijn teksten zijn zonder omhaal, de uitvoeringen zijn zonder uitzondering ongepolijst en zijn stem sluit aan op dat plaatje. Als het moet haalt hij het uiterste uit zijn longen om zijn songs extra kracht bij te zetten. Wanneer je bedenkt dat zijn vorige cd, Arlo McKinley and The Lonsesome…

Read More