Grant-Haua-Awa-Blues

Grant Haua

Awa Blues

Categorie:

door Rein van den Berg

19-02-2021

Als dertienjarige raakte Grant Haua gefascineerd door een instrument, de gitaar. Zoals menigeen wilde Grant daarmee zijn droom realiseren. Hij zou zijn bestaan willen maken door het spelen van muziek. Niet een bestaan dat voor iedereen haalbaar is. Buiten talent om, moet je vooral volhardend zijn, en bovenal volhardend blijven. Zijn eerste plaat, Knucklehead, kreeg, naar wat ik lees, bemoedigende kritieken, maar het bracht deze jongen uit Nieuw-Zeeland nog niet waar hij wilde zijn.

Ondertussen is hij een aantal jaren en platen verder. Hij vormde samen met percussionist Michael Barker de band Swamp Thing. Stapje bij stapje begon zijn naam meer bekendheid te verkrijgen. Na jaren te hebben gespeeld in Australië en Nieuw-Zeeland, besloot Grant zijn focus te verleggen naar zichzelf. Allerminst verkeerd dat Rolling Stone hem onlangs breed uitvergrootte. Als een katalysator had een lopend vuurtje vlamgevat en begon verder vaart te maken. Een kop als ‘Maori traditie ontmoet de blues’ doet het daarbij uitstekend. En wellicht moet je het album Awa Blues onder die noemer scharen. Grant Haua plakt twee werelden bij elkaar, die van zijn eigen Roots gemixt met rauwe Blues. Een uitstekende fusie zoals het zich laat aanhoren. Vanwege het authentieke karakter van beiden, ongetwijfeld.

De muziek van Grant Haua is allerminst gezocht. Het bedient zich van vlotte basale ritmes, pulserend en dansbaar zoals in het openingsnummer Got Something. Er wordt heerlijk gebast door Tim Julian, een bassist die vervolgens in nagenoeg ieder navolgend nummer komt opdraven, en ook regelmatig aandeel heeft in het compositorische. Grant neemt zelf, zoals te verwachten, verschillende gitaren ter hand, en trekt de zang naar zich toe. Op momenten dat Julian achter de piano kruipt neemt Jesse Colbert de basvaardigheden voor zijn rekening. In de krachtige song Addiction plaatst Haua eenmalig de leadgitaar in handen van Neal Black.

Awa Blues is een overrompelende plaat. Enerzijds traditionele klanken, anderzijds ook behoorlijk eigentijds. Er is ruimte voor humor, naast serieuze momenten. Frequent kreeg ik associaties naar de muziek en zang van Keith Greeninger (een artiest die Rolling Stone ook nodig eens in het zonnetje zou mogen zetten!).

Label: Dixiefrog Records


Releasedatum: 19/02/2021