R-4587857-1369216793-9447.jpeg

Bill Callahan

Rough Travel for a Rare Thing

Categorie:

door Rein van den Berg

29-03-2010

Over karaktervol gesproken. Volgens mij is Bill Callahan een opmerkelijke persoonlijkheid. Hij opent dit album dan ook meteen met de veel betekende woorden: “Let’s get down to business”, en begint vlot weg te spelen. Om cryptische titels zat hij nimmer verlegen, zo ook nu niet. Rough Travel for a Rare Thing bevat een bloemlezing uit Callahan’s oeuvre, en omvat daarbij primair zijn Smog repertoire. De opnames van dit live concert dateren van 8 november 2007, plaats van gebeurtenis: Melbourne – Australia. Aangezien Callahan immens populair is op dat continent was The Toff binnen een mum van tijd uitverkocht. Iets wat niet zo moeilijk geweest zal zijn, aangezien de locatie amper 100 mensen kan bevatten. Bij het betreden van de ruimte was Bill aangenaam verrast dat zich binnen zijn kleedruimte een bar bevond. (Lees: Bij gebrek aan beter moest de band zich omkleden in de bar) Op zoek naar het podium, bleek de band er al op te staan, zo klein is deze gelegenheid. Het komt de intimiteit van dit album zeer zeker ten goede. Behalve Bill bestaat de line up uit 3 violistes, een drummer en een bassist (Kate Connor, Lara Goodridge, Pria Schwall, Tim Rogers and Lawrence Pike). Dit live album is uiterst stemmig. Het accent is bewust geplaatst op de snaarinstrumenten. Dat lijkt een vondst, maar ontroeren is Bill’s handelsmerk, en bij ontroering hoort het markante geluid van een viool. Bill’s duistere stem is uiteraard de juiste troef om een zaal volledig los te krijgen. Persoonlijk ben ik zeer blij verrast met deze technisch uitstekende opnames. Ze zijn wat mij betreft een prima aanvulling op de originele uitvoeringen. (voor zover ik die ken!) Rough Travel for a Rare Thing is verkrijgbaar als dubbel LP, maar ook in digitale vorm via bovenstaande link. Van The Velvet Underground had ik vroeger een LP getiteld; Live 1969. De associatie met dit album valt moeilijk aan te geven, maar ik bespeur zeer zeker een parallel. Aangenaam uitgesponnen nummers, een relaxte spontaniteit, maar ook een verhulde spanning. Die ongeveer 100 aanwezigen kunnen zichzelf terecht “Lucky Bastards” noemen, want het was een memorabele set. Zelfs de luisteraar van deze voorstelling kan zich voor de lengte van deze plaat ook even in die hoedanigheid wanen. Zelf heb ik Bill’s muziek pas relatief laat ontdekt, maar een album als deze is vanwege de muziek, de intensiteit en Bill’s voordracht een regelrechte aanrader. Een song als Rock Bottom Riser zegt het allemaal, dit is de eenzame klasse van een top artiest. 

Video embed code not specified.


Websites