a3327962269_10-500

Mark Erelli

Blindsided

Categorie:

door Rein van den Berg

18-04-2020

Ik heb geen idee waar Mark Erelli staat qua naamsbekendheid. Doet hij, zijn genre daarbij in acht genomen, het commercieel gezien goed? Kan hij überhaupt leven van zijn muziek, of heeft hij nog neveninkomsten? Zelf ben ik al jaren verslingerd aan zijn muziek. Op de een of andere manier onderscheidt hij zich van zijn collega’s.

Wanneer je het genre americana verder zou opdelen dan vind ik het moeilijk Erelli een specifieke kant op te duwen. Hij bedient zich van folk, soms bijna pop of eigentijdse country, maar hij kent ook jazzy en bluesy invloeden binnen zijn oeuvre. In 2016 was ik ingenomen met zijn in dat jaar verschenen album For a Song. Ik vergeleek hem daar met Paul Simon. Nou ben ik niet fan van Simon, wat niet wegneemt dat deze legende verscheidene ongelooflijke goede songs heeft geschreven. Wellicht dat Erelli qua songschrijver niet aan het niveau van Simon kan tippen, maar met zijn innemendheid weet hij mij terdege in te palmen. Ik denk dat Erelli van nature bescheiden is, en als artiest dicht bij zichzelf blijft. Vanaf zijn eerste albums beluister ik hem, en de vakman die hij is, de perfectionist in hem, blijft steeds de lat verleggen. Althans dat meen ik te bespeuren.

Blindsided zet de trend aan uitstekende albums door. Het album opent met het titelnummer. Gedragen door piano. Er is zelfs ruimte gemaakt voor een snaararrangementje. Can’t Stand Myself (when I let you down) is opgetuigd rond een Bo Diddley rifje. Her Town Now schreef hij samen met Chuck Prophet, en ook verderop het album nog een aantal co-writes, zoals het poëtisch getinte Lost in Translation, geschreven met de voor mij onbekende David Godowsky. ‘The Silence in this house is deafening. The Thunderclouds above us now are threatening. Go on and say it. I can take it.’

In het nummer Stranger’s Eyes krijg ik wederom mijn Paul Simon-associatie. Een knap uitgelijnd nummer. The River Always Wins heeft een stevige pulserende beat. Daarna volgt The Western Veil, een lijzig gezongen nummer dat enigszins psychedelisch aandoet, en daardoor voor mijn smaak terugpakt naar vroege jarenzeventigmuziek zoals die kwam uit de hoek van California.

Mark Erelli haalt rooskleurig herinneringen op in Rose-colored Rearview. Was alles toen meer eenvoudig, vraagt hij zich af, of is dat slecht mijn verbeelding? In Careless, het afsluitend nummer, staat Erelli stil waar hij te kort schoot in zijn relatie. Iets ter relativering om mee te eindigen.

Elf nummers telt Blindsided. Mij hoefde Erelli niet te overtuigen, ik was reeds binnen. Eenvoudige liedjes, echter vanuit het hart geschreven. Meer heb je niet nodig. Eigenlijk heeft een mens vrij weinig nodig. Goede muziek, zoals deze, zou ik daarbij niet willen missen.

Label: Indep.


Releasedatum: 27/03/2020