Jimi Hendrix Blues

Jimi Hendrix

Blues

Categorie:

door Ed Muitjens

20-06-2021

Iedere keer wanneer ik een nummer van Jimi Hendrix hoor, moet ik aan Jan denken. Dat is al vanaf mijn zeventiende zo. Ik heb gemerkt dat in die periode herinneringen in je geheugen worden gekerfd die, hoe oud je ook mag worden, niet aan slijtage onderhevig zijn. Jan leerde ik kennen toen ik in 1981 naar de Rijks Havo ging. Een Havo van slechts twee klassen. Een vierde en een vijfde klas. Meer smaken waren er niet. In theorie was deze Havo bedoeld om jonge leerlingen enthousiast te maken voor het onderwijs en ze te laten doorstromen naar de Rijks Pedagogische Academie. In de praktijk was de school, behoudens enkele serieuze leerlingen, een vergaarbak van mislukkelingen, dwarsliggers, luiaards en kinderachtige lastpakken zoals ik. “Een laatste kans school”. Zo kon je deze voormalige onderwijsinstelling het beste omschrijven. Een Havo waar twee “V’s” voorop stonden: vrijheid en verantwoordelijkheid. Die vrijheid heb ik meteen en als geen ander omarmd. Verantwoordelijkheid kwam veel later pas.

In dat eerste jaar ontmoette ik Jan. Een verdomd fijne gast, sympathiek, een goede lach, prima humor en een uitmuntende muzieksmaak. We noemden hem ook wel eens “Jantje”, hetgeen volledig belachelijk was want hij tikte, qua lengte, nagenoeg de twee meter aan. In dat eerste jaar werd, volgens mij in de winter, een ‘werkweek’ georganiseerd. Met een aantal docenten togen we naar een vakantiepark waar we met vijf of zes leerlingen in verschillende, afzonderlijke huisjes zaten. Het was niet een al te best idee, want als we ergens hersencellen zijn kwijtgeraakt dat jaar dan is het in die week geweest, waar een overvloed aan alcohol rijkelijk zijn weg vond naar dorstige kelen van pubers. Jan zat in een ander huisje dan waar ik in verbleef.

Ik weet nog dat Jan zijn geluidsinstallatie had meegenomen en een handvol LP’s. Waaronder de LP van Woodstock. Het is daar dat ik voor de eerste keer echt naar de zwaar vernachelde “Star Sprangled Banner”-versie van Hendrix heb geluisterd en ik kan het enthousiasme van Jan nog zo voor me zien. Later kocht ik veel albums van Hendrix. Heel veel albums, waaronder “Blues”. Een prachtige verzameling tracks waarop de bluesroots van Jimi Hendrix werden blootgelegd. Van Muddy Waters tot Robert Johnson en van John Lee Hooker tot B.B. King. Ik vind het één van de beste cd’s die onder naam van Hendrix zijn uitgebracht. Hoezo compilaties kunnen geen meerwaarde betekenen in het oeuvre van een muzikant?

Vorige week was ik in het midden van een urenlange bespreking. Ik kreeg een app van Fran. De tekst was kort. “Jan V. is overleden”. Er stond nog een treurige emoticon bij. Fran kende Jan namelijk ook. In haar jeugd hebben ze samen gespeeld. Ook zij wist wat voor een fijne vent hij was. Ik kon op dat moment niet reageren. Nu, ruim een week later, wel. Jan heeft in zijn volwassen leven, qua gezondheid, niet veel geluk gehad. Ellende is een woord dat hij maar al te goed heeft gekend. Ik kwam hem nog wel eens tegen en ik heb hem ooit het Jimi Hendrix verhaal verteld. Jan kon het zich niet herinneren. Maar hij lachte en vond het geweldig. Zo zal ik hem blijven herinneren. Zoals ik dat altijd zijn blijven doen wanneer ik naar Jimi luister. Zoals ik dat altijd al deed.