album-slipstream

Bonnie Raitt

Slipstream

Categorie:

door Martin Overheul

10-04-2012

Er zijn bands en muzikanten die even snel in je leven opduiken als ze weer verdwijnen. Ze laten een kortstondige rimpeling na – zoals een keitje dat doet als je het in een meer gooit – en worden daarna op een vergeten plekje opgeslagen in de grote vergaarbak die het geheugen is. Om hoogstzelden nog iets van zich te laten horen. Daartegenover staan artiesten die zo prominent in je wereld aanwezig zijn dat ze de soundtrack van je leven kleur, klank, geur en smaak geven. Wier muziek je met hart en ziel kent, wier songs je door goede en kwade tijden hebben geloodst en die je nooit zullen teleurstellen, zélfs als ze al eens een mindere dag hebben.Bonnie Raitt is voor mij zo iemand. Zo’n veertig jaar geleden stapte ze mijn leven binnen met Takin’ My Time, een fonkelende parel waarop zowat heel Little Feat én Taj Mahal hun opwachting maakten, en sindsdien is ze nooit meer weggeweest. Er volgden heel wat toppen (Home Plate, Nick Of Time, Luck Of The Draw, Longing In Their Hearts, Road Tested, Souls Alike en om puur persoonlijke redenen de helft van Sweet Forgiveness, alom beschouwd als een van haar mindere platen), maar ook wat dalen (The Glow, Nine Lives, Fundamental), wat de geweldige muzikante die ze altijd is, herleidt tot de gewone vrouw die ze evengoed is.Bonnie Raitt leven was de voorbije zes jaar op emotioneel vlak een bumpy ride. Ze verloor niet alleen haar ouders kort na elkaar, maar na een ongelijke strijd met sluipmoordenaar kanker stierven haar broer Steve en iets later een goede vriend. De muzikale rustpauze waarvoor ze koos, haar vorige studioalbum Souls Alike verscheen in 2005, was noodzakelijk om de gewone vrouw die ze ook is weer terug te vinden. “I took a hiatus from touring and recording to get back in touch with the other part of my Life,” zegt ze daarover. “I didn't have to be the professional version of myself for a long time. It wasn't so much a vacation as a chance to take care of a lot of neglected areas of my life, a lot of processing after all that loss and activity.”En nu is er dan, eindelijk, Slipstream, die langverwachte nieuwe plaat van de enige echte Queen of Slide. Onder productionele leiding van Joe Henry en zoals gewoonlijk begeleid door de allerbeste muzikanten die er op deze aardbol rondlopen, levert Bonnie Raitt een set van twaalf songs af die niet alleen ten overvloede aantoont dat deze grande dame een uitstekend ontwikkelde neus heeft om goede songschrijvers te herkennen, maar die evenzeer bewijst dat Raitt gelouterd en sterker uit haar tegenspoed is gekomen.Of het nu gaat om de funky gitaarboogie in Used To Rule The World (van Randall Bramblett) en Split Decision (met een heerlijke slidesolo van Raitt), de reggae in Right Down The Line (Gerry Rafferty) of machtig mooie ballads als You Can’t Fail Me Now (niet misselijk in de versies van de auteurs Joe Henry en Loudon Wainwright III, maar hier in een definitieve vorm gegoten), Not Cause I Wanted To (van Al Anderson en de hemelse Bonnie Bishop), Standing In The Doorway (samen met het slepende Million Miles van de hand van meester Dylan, maar hier tienmaal aangrijpender gezongen) of afsluiter God Only Knows (niet de song van de Beach Boys maar die van Joe Henry), Bonnie Raitt levert de ene prachtprestatie na de andere. Blues, soul, rock, wat doet het merkteken ertoe als het allemaal zoveel schoonheid bevat.Wat opvalt is dat Raitt, geboren in 1949 en met al heel wat sublieme nummers op haar rekening, naar gelang ze ouder wordt steeds beter gaat zingen. De emotionele intensiteit waarmee ze, met name in de ballads, zingt heb ik al eerder op haar platen gehoord, maar nooit zat die emotie zo diep als op Slipstream. Van Not Cause I Wanted To kreeg ik de eerste keer een fikse brok in de keel, terwijl afsluiter God Only Knows me elke keer opnieuw de adem ontneemt. “I tried to be your light in love / And I pray that it’s enough for now’, zingt Raitt in dat nummer. Voor mij is dat momenteel meer dan genoeg…