Brendan Hogan

10-10-2012 door johnsmits

Wat als het leven dat je leidt niet van een leien dakje gaat? Als dat leven bijna iedere dag een gevecht is en donkere tinten soms alleen maar donkerder kleuren? Het is voor een "gezond iemand" die niet lijdt aan chronische depressiviteit moeilijk voor te stellen. Dat die bewuste persoon daarnaast een muzikant is, is na het horen van verhaal van Brendan Hogan eigenlijk niet eens zo vreemd. Hij MOET muziek maken. Muziek reinigt hem. Het is de enige manier waarop hij zich kan uiten. Zijn gevoelens heeft hij gegoten in een cd die "Silverquick" heet. In mijn review eerder dit jaar schreef ik dat hij de luisteraar, die avontuur en verassing niet schuwt, een heerlijke cd heeft voorgeschoteld. In dit interview gaat Brendan Hogan dieper in op deze plaat en zijn constant gevecht met zijn ziekte. Zijn woorden zijn doorspekt met eerlijkheid en openheid maar ook met hoop en realiteitszin: "I hope there’s a figurative pot of gold at the edge of this open field of blackness. In the meantime I’m wandering with my arms out…". Aan het woord Brendan Hogan: niet alléén een bijzonder muzikant…    Brendan, "Silverquick" is de tweede cd die je hebt uitgebracht. Kun je iets vertellen over je muzikale achtergrond?Ik heb niet zo'n uitgebreide muzikale achtergrond waaruit ik kan putten. Al kruipende uit de baarmoeder hoorde ik al het ware al muziek maar niemand vertelde me wat het was of legde daar iets over uit. Mijn vroegste herinnering is dat ik naar muziek luisterde zonder dat ik zelfs de woorden begreep: Michael Jackson, Linda Rondstadt. En ik moet The Beatles hebben gehoord want toen ik ze als tiener ontdekte had ik het gevoel dat ik ze al eerder had gehoord. Mijn gehele leven heb ik altijd muziek gehoord in mijn hoofd.Toen ik 15 was ontdekte ik de oude blues. Tijdens een bezoek aan het Smithsonian Museum in Washington werd je aan het eind van een rondgang gedropt in een winkel waar iedere opname die ooit is gemaakt voor de Libary of Congress te koop is. Ik kocht daar Leadbelly's "Last session" uit 1948 op 4 cassettes. Op mijn walkman luisterde ik hier iedere keer opnieuw naar en dat wisselde ik af met een Ramones album dat ik had.Wat betreft het muzikant zijn: ik heb alles zelf geleerd. Ik kan geen muziek lezen en ik ken slechts de basistheorie, juist genoeg om met andere muzikanten te communiceren op een heel eenvoudige manier. Ik heb in de loop van de tijd een aantal leraren gehad maar dat beperkte mijn brein alleen maar en weerhield me om op een manier te spelen die voor mij werkt. Wat kun je vertellen over de titel van de cd en waarom heb je hiervoor gekozen? Silverquick is omgedraaid Quicksilver (kwikzilver). Kwikzilver is Mercurius. Mercurius is Hermes. Hermetisme is de basis voor de soort pseudo-wetenschap die alchemie is. Alchemie is iets maken uit niets en dat is waar deze hele cd overgaat: Iets maken uit niets. Op "Silverquick" heb je hulp gehad van Torey Adler. Op de cd hebben jullie gebruik gemaakt van de meest waanzinnige percussie elementen. Kun je aangegeven hoe de percussie invulling tot stand kwam?De percussie die Torey en ik onder meer hebben gebruikt zijn het door Torey en mij tikken op "Mason potten", het slaan op de kasten van versterkers, het rammelen op oude sturen van  motorfietsen. Op één nummer hoor je een Tibetaanse zingende kom. Op een ander nummer hoor je mij in mijn handpalmen wrijven, of drum ik op een paperback boek en sla ik op mijn knieën. Verder hebben we een drumcomputer opgenomen via een Fender Tweed Deluxe uit 1950. We wilden buiten geijkte paden treden met dingen. Ik wilde een plaat uitbrengen waarbij ik dat blues etiketje, dat iedereen maar op me schijnt te moeten plakken, van me af kon werpen. Ik speel geen blues, ik zal dat nooit zeggen en het laat je beperking zien als je dat over iemand zegt. Ik hou van heel veel verschillende soorten muziek. Dus wilde ik een cd maken dat eigenlijk in de basis een blues album was maar zette iedereen buitenspel die het als zodanig wilde horen. Het maken van bizarre geluiden was een manier om dat te doen. Het is als ware het kaf van het koren scheiden. In je songs maak je gebruik van prachtige poëtische teksten. Zo vind ik de openingszin van het lied "Panacea" briljant gevonden: "In the open night, stars pepper a black sky…". Wat heb je met poëzie en door wie ben je beïnvloed?Mijn favoriete poëzie beïnvloed me eigenlijk niet bij het schrijven van nummers. Daarentegen word ik beïnvloed door alles. Ik word ook meer beïnvloed door andere songwriters. Poëzie is kunst met een hoofdletter "K" en dat is niet te vergelijken met het schrijven van songs dat gewoon goedkoop is. Bill Knott heeft ooit gezegd dat ieder leger dat ooit gemarcheerd, gemoord en vernietigd heeft is aangevoerd door slechts één vorm van kunst en die vorm is muziek. De ego's van muzikanten weerspiegelen dat. Ik geef hem grotendeels gelijk. Dichters die er voor mij toe doen zijn Bill Knott, Charles Simic, Russell Edson, Poe, Rimbaud, Frost en zo kan ik er nog wel een paar opnoemen. In mijn review heb ik, zonder dat ik het wist, geschreven dat op de hoes een man in de camera keek met een gejaagde en getormenteerde blik. Onlangs heb je via facebook heel indringend verwoord dat je, sinds dat je volwassen bent, lijdt aan chronische depressiviteit. Waarom wilde je dit via social media met zoveel mensen delen?Ik had destijds het gevoel dat ik door een paard was getrapt… Er waren, en er zijn nog altijd, een hoop dingen waarmee ik worstel.Waarom ik het heb gedeeld via social media? Wat is het doel van social media als je jezelf er niet in kunt zijn? Het is sociaal en het interesseert mij niet wie wat weet. Ik wil dat iedereen alles weet. Als ik een open boek wil zijn dat moet het boek wel beschreven zijn. Het is Katharsis (noot: medische term voor reiniging). Mensen hebben gereageerd met een hoop steun en ik had dat niet verwacht. Het lijkt me bijzonder moeilijk om aan mensen, die niet lijden aan deze ziekte, uit te leggen welke invloed dit op je dagelijks leven heeft. Het zal zeker ook zijn weerslag hebben op de muziek die je maakt of zie je de muziek juist als een soort ontsnapping of afleiding?Muziek is voor mij katharsis en verder niets. Ik luister er naar omdat het reinigend is en ik word aangetrokken om iets te creëren omdat het de enige manier is waarop ik mij kan uiten. De meeste mensen begrijpen dat niet. Ik maak geen muziek om mensen blij te maken. We hebben een generatie mensen die verzadigd en tevreden is. Daar ben ik niet in geïnteresseerd. Ik maak muziek omdat het een aantrekkingskracht op me heeft en omdat het reinigend is. Ik kan niet anders. Het is een zuivering. Brendan, in het lied "String" vind ik persoonlijk naast berusting ook een deel onbegrip en verdriet terug. Kun je iets meer vertellen over de totstandkoming van het lied "String" en de achtergronden daarvan?Ik schreef de tekst van dat nummer de dag voordat de vriend van mijn zus stierf op Thanksgiving door een auto-ongeluk. Hij is verbrand. Hoe zie jij jezelf, of wil je jezelf zien, over 5 jaar, als mens en als muzikant?Ik heb zoveel moeten doormaken, alleen de laatste maanden al, dat ik geen idee heb waarnaar ik op weg ben. Ik weet zelfs waar ik nu op dit moment sta maar ik hoop dat er een figuurlijke pot met goud staat aan het eind van dit aarddonker open veld. In de tussentijd zwerf ik met uitgestoken armen rond.Ik dacht dat het leven een race was gedurende mijn twintiger jaren. Ik heb sommige dingen gedaan en ik denk dat een dergelijke mentaliteit hielp maar nu begin ik me te realiseren dat het leven een lange adem is en dat ik misschien het kamp wel heb verlaten zonder bevoorrading… Sommige zaken zijn sowieso vluchtig. Ze komen in je leven zonder de intentie om te blijven hangen en die verlies op je op een gegeven moment weer. Andere zaken blijven bij je. Ik probeer die zaken gewoon te ontleden en probeer te herkennen welke zullen blijven hangen.Ik weet niet of mensen dit zelfs ook maar zal opvallen. Ik probeer gewoon beter te worden en daar zo eerlijk mogelijk over te zijn.