81XonM-Wu4L._SX355_

Buddy Guy

Living Proof

Categorie:

door Martin Overheul

21-11-2010

Een paar maanden geleden schreef ik, als inleiding bij een review van de nieuwe cd van Peter Wolf, dat mijn helden oud worden. In gedachte voegde ik eraan toe dat ze ‘gelukkig nog leven’. En dat ze nog muziek maken, al varieert de kwaliteit van hun werk van matig (Ray Davies, 66 jaar, See My Friends) via zeer behoorlijk (Tom Jones, 70, Praise & Blame) tot fantastisch (Tony Joe White, 68, The Shine). Zet de leeftijden even op een rijtje en de conclusie is duidelijk: veel van mijn helden worden oud. Maar ze doen het met stijl, gratie en – in de meeste gevallen – met klasse. Dat laatste geldt zonder twijfel evenzeer voor Buddy Guy, die de openingstrack van zijn nieuwe album Living Proof begint met een statement dat menig leeftijdgenoot hem niet nezegt: ‘I’m 74 years young / There ain’t nothing I haven’t done / I’ve been a dog / And I’ve been a tone cat / I chased some tails / And I’ve left some tracks / I still know how to have my fun / ‘Cause I’m 74 years young’. Dat hij daarbij zijn Fender Stratocaster kastijdt als een twintiger die voelt dat de duivel hem op de hielen zit, maakt dat statement eens zo krachtig. Dat Buddy Guy Living Proof in eerste instantie zag als een terugblik op zijn leven valt enkel te bespeuren in de songteksten, die zich laten beluisteren als een persoonlijke levensbeschrijving. Het duidelijkst komt die tekstuele aanpak tot uiting in Thank Me Someday en On The Road, twee songs waarop Guy zijn gitaar op meesterlijke wijze mishandelt en vocaal messcherp staat, en het goddelijke duet Stay A Little Longer, waarop die andere grootheid B.B. King laat horen dat ook hij nog lang niet aan het eind van zijn liedje is aanbeland. Uiteraard staan er wat mindere songs op deze plaat, maar uit respect voor de grootste hedendaagse gitarist uit de Chicago blues bedek ik die twee nummers ootmoedig met de mantel der liefde. Zoveel ontzag heeft Guy wel verdiend. Living Proof is in al zijn ontwapenende rauwheid het werk van een onmiskenbare rasartiest, een plaat die ook dankzij organist Reese Wynans (Stevie Ray Vaughan, Tab Benoit), bassist Michael Rhodes (Etta James, J.J. Cale) en drummer Tom Hambridge (Shemekia Copeland, George Thorogood) en een handvol gastmuzikanten bruist van vitaliteit, positieve spanning en niet te temmen levenslust.

Video embed code not specified.


Websites