C.W. Stoneking: Jungle Blues

Categorie:

door Rein van den Berg

07-11-2010

Niet zelden komt er een sensatie van Down Under. Muziek waarbij je eventuele beelden speciaal moet aankleden wil je de magie niet verbreken. Het geluid van C.W. Stoneking suggereert een vooroorlogs tafereel. De muzikale sfeer wordt gecreëerd alsof we ons bevinden in de jaren 20 en 30. Muziek uit de tijd de periode van de stomme film, en vlak daarna. Circusmuziek zou een negatieve kwalificatie, maar Jungle Blues beperkt zich zelden tot country road blues alleen. Via zijn Primitive Horn Orchestra wordt Stoneking’s banjo ook veelvuldig opgeluisterd met Dixie Jazz en Ragtime. Ergens moest ik denken aan W.C. Handy, maar tevens doet het geheel ook zeer Waitiaans aan. Zelden een sfeersetting gehoord die voor mijn gevoel zo accuraat is als deze. De gedempte trompetjes doen regelmatig dienst. Een mooi album waarbij ik me tegelijkertijd afvraag: “En wat nu?” Dit album van C.W. Stoneking dateert origineel van 2008, maar wordt vanwege het plotselinge succes ook in Europa onder de aandacht gebracht. Een vreemde plaat dat wel, maar beslist eentje die boeit van begin tot eind. Origineel werk van deze Australiër waarin hij o.a. verhaalt over zijn “ervaring” als overlevende van een scheepsramp voor de kust van West Afrika. Enige uitzondering is Brave Son of America welke werd geschreven door W. Houdini. Dat Stoneking zich herboren voelt in de tijd van King Kong moge duidelijke zijn na het beluisteren van Jungle Blues. Hij heeft zich deze neo-blues stijl zeer eigen gemaakt. Zijn debuut uit 2006 – King Hokum – schijnt van een vergelijkbaar niveau te zijn. Apart en zeer fascinerend.