518TskqeO3L

Calvin Russell

Dawg Eat Dawg

Categorie:

door Rein van den Berg

04-09-2009

Ondanks dat de muziekdatabase www.allmusic.com de albums van Calvin Russell niet van zijn waardering heeft voorzien wil nog niet zeggen dat zijn oeuvre ondermaats is. Persoonlijk denk ik dat deze Zwitserse nachtclubeigenaar (zijn vrouw heeft deze nationaliteit!) juist een van die authentieke Texanen is die de muziek van deze Staat nog steeds in zijn puurste vorm uitdraagt. Helaas hoeven we van een artiest als Lee Clayton niets opzienbarends meer te verwachten, echter niet getreurd zo lang Calvin Russell gelukkig nog onder ons is. Er zijn artiesten die passen nergens tussen, hun eigenzinnigheid plaatst hen in een aparte klasse. Calvin Russell is zondermeer een eenling die in deze categorie valt; “I wanna change the world, before it changes me..” geeft hij aan op de binnenzijde van het bijgevoegde boekwerkje. Hij grossierde al in vuige rockblues nog voordat The Black Keys konden lopen, en beheerst deze stijl tot op de dag van vandaag als geen ander. Een artiest die ver staat van bekrompen commerciële definities, driest zijn eigen (levens)weg gaat, en slechts dat doet wat een muzikant moet doen waar hij het beste in is. Het bevreemdt mij enerzijds waarom deze rocker nog niet volmondig omarmt is door zijn thuisland, en anderzijds hoe hij zich grandioos ontpopt heeft als een rusteloze vlinder in zijn zelfgekozen Europese enclave. De productie van Russell’s nieuwste is gecompleteerd dans la Chocolaterie a Paris en gedeeltelijk te Marrakesh. Hij speelt zijn uitzinnig directe blues nog steeds alsof hij zich bevindt in een oorlogszone. Geen wrange grappen, zelfs geen gitzwarte deze keer, maar slechts balancerend op het scherp van de snede. In het nummer Halloween gingen mijn gedachten uit naar een muzikant die ik eveneens altijd enorm heb bewonderd en dezelfde achternaam draagt; Leon Russell. Bewonderd voornamelijk om een aantal zeer ongemeen mooie eigen composities, maar ook vanwege zijn onopgesmukte zang – daarin ligt hier de link. De toegepaste fotografie van de de inlays is zeer speciaal. Het zet los van iedere marketingconventie een zeer ongezonde Calvin te kijk, zijn lijkbleke uiterlijk heeft beslist betere tijden gekend. Ondanks zijn doodgraverspak en slangenlederenschoenen klinkt deze zoon van Red & Daisy op Dawg Eat Dawg echter springlevend, en heeft waarschijnlijk nog nooit zo ongetemd geklonken. Mijn verwachtingen van dit album worden beslist overtroffen, en wellicht hebben Calvin en de zijnen nog nooit zo goed geklonken. De locale musici zijn uitsluitend Franstalige namen, het zou me niet verwonderen wanneer het hier een stel gretige jonge honden betreft. Zo te horen de ideale band om de boel in de komende Take Roots te Groningen eens op zijn kop te zetten. Muziek die het vuur aan de schenen legt. Een band die karakter toont, en niet bevreesd is om dat te laten horen. Het eigen geschreven werk is allerminst ongevoelig (eigenlijk is dit ook wel de allerlaatste artiest ter wereld die met goedkope emoties te koop loopt). Gangster of Love – met die enorme vette knipoog naar Mannish Boy – is de enige cover (origineel van Johnny Guitar Watson) Dawg Eat Dawg is roestig & rauw, ongekend gepassioneerd, en mist zeer zeker de oppervlakkigheid waar veel van zijn Amerikaanse collega’s mank aan gaan.