De Pianist met het Pakje

Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen

De wereld was klein toen ik klein was. Helemaal niets te beleven. Een lockdown die een groot deel van mijn jeugd duurde. Ik was tien toen in ons dorp voor het eerst het mensentype te zien was dat we toen nog onbekommerd aanduidden als een neger. Hij was aanwezig in het kielzog van een zendeling…

Meer...

De Pianist met het Pakje

Op een dag las ik in de krant een opmerkelijk bericht. Het ging over een weduwe die voortijdig was ontwaakt uit haar middagslaapje omdat er beneden in de woonkamer iemand zat te improviseren op de piano. Het vermoeden was dat het om een inbreker ging, want er was een setje zilveren lepels verdwenen. De politie…

Meer...

Op het podium sterven lijkt me wel fijn

Eigenlijk was 19 november 2015 een dag om gauw te vergeten. Maar ’s avonds gebeurde iets waardoor ik er toch anders over ging denken. Het liep tegen twaalven toen zonder enige aanleiding Armand, de godfather van het Nederlandse protestlied, in mijn gedachten opdook. Ik vroeg me af hoe het met hem ging. Het was al…

Meer...

Absoluut geen heimwee naar de Eagles

Een grauwe dag in de winter van 1985. Don Henley kijkt naar buiten en ziet hoe de mensen hoog in de kraag gedoken voorbijschuiven, kouwelijke gezichten in de kleur van natte sneeuw. Hij zit op een hotelbed, met uitzicht op het bisschoppelijk paleis in Den Bosch. Hij oogt niet erg blij. Dat is niet zo…

Meer...

Het droevige einde van een Magisch Duo

Ik ontdekte de blues in het begin van de jaren zestig op een tochtig zoldertje boven bloemkolen, appels en peren. Een vriend, zoon van een Groningse groenteboer, had daar een mono-geluidsinstallatie staan die een tamelijk wrak geluid produceerde. Heerlijk, dat geluid. We zaten op dat zoldertje regelmatig te luisteren naar nieuw vinyl. Op een goede…

Meer...

Mick was tamelijk klein geschapen

Op Koninginnedag rukte bij ons in het dorp de plaatselijke harmonie uit met schallend koper en tromgeroffel. Mijn vader, die bij de politie was, liep voorop in uniform. Zijn glimmend gepoetste rijlaarzen fonkelden in de zon. Reken maar dat er begerige blikken op hem werden geworpen. Mijn moeder vond het maar niets, maar ik denk…

Meer...

John is nog steeds mijn grote voorbeeld

Hij had z’n achternaam mee. Zo kon het gebeuren dat Julian Lennon, de zoon van John, in 1984 met het nummer ‘Too late for goodbyes’ veel succes had. Waarschijnlijk was dat nooit gelukt op een andere manier. Julian Lennon had echt de wind in de zeilen. Niemand minder dan Phil Ramone produceerde zijn debuutalbum ‘Valotte’….

Meer...

Ik kan moeilijk een pilsie laten staan

Op een zonnig terras aan de Vinkeveense Plassen zit een kleine, dikke man te lachen. Hij lacht vooral met zijn buik. Zijn lippen houdt hij stijf op elkaar, wat hem doet lijken op iemand die op het punt staat te exploderen. Het is André Hazes die daar zit, de man die op zijn zevende begon…

Meer...

Opeens zei onze bassist dat hij God was

In 1976 gebeurde het onvermijdelijke: de punk brak door. Tenminste in Engeland. In het najaar verscheen de single ‘Anarchy in the UK’ van de Sex Pistols, een groep die nog maar een half jaar actief was. Het was snoeiharde muziek, gebracht door een band die lak had aan de heersende mores en gespecialiseerd was in…

Meer...

Je moet niet te veel willen uitleggen

De dood zat Eric Taylor al jaren op de hielen. De Texaanse singer-songwriter overleefde diverse hartaanvallen en beroertes, in 2010 gevolgd door een viervoudige bypass. Voor elk optreden moest Taylor diep in z’n potje met pillen duiken. Op 9 maart 2020 kwam er een eind aan zijn leven, dat met vallen & opstaan toch nog…

Meer...

Omringd door eeuwig zingende bossen

Ramses Shaffy, dat was niets voor mij. Zijn muziek sprak me totaal niet aan. Altijd windkracht tien. Maar toen Ramses verliefd raakte op de ‘leukste man van de wereld’ werd ik toch wel nieuwsgierig. Die ‘leukste man’ was namelijk niemand minder dan Bhagwan, een man aan wie ik mijn ziel nooit zou verkopen. De goeroe…

Meer...

De eenzame dood van een gitarist

De laatste keer dat ik hem zag, wroette hij in een vuilnisbak. Kijken of er iets in zat. Hij was onherkenbaar veranderd. Niet langer een snelle jongen met een mooie gitaar, maar een vadsige zwerver die gehuld in lompen door het leven ging. Zondag 4 februari 2001 werd hij dood aangetroffen in Assen. Het was…

Meer...

Ik ben natuurlijk geen gewone zanger

De sneeuw kwam ongeveer tot de enkels. Een nieuwe ijstijd leek aangebroken. Het ene na het andere weeralarm werd de wereld ingestuurd, treinen veranderden in nutteloos ijzer, vliegtuigen bleven aan de grond. Blijf thuis was de boodschap, en dat deden de mensen ook. Met uitzondering van één man. “Allemaal onzin”, vond Ad ‘the Watchman’ van…

Meer...

Ik luister naar de stemmen in mijn hoofd  

Een zeer bijzondere zanger was weer in het land. Hij is echter dan echt, deze troubadour met een karakter dat is afgegrendeld met prikkeldraad. Hij doet niet aan poses. Geeft zich voor honderd procent bloot. Gestoken in voddige kleren beweegt hij zich voort als een pinguïn met reumatiek. Rare grimassen trekken over zijn gezicht. Niet…

Meer...

De gitaar waarmee het allemaal begon

Muziek is zo oud als de wereld, maar de geschiedenis van de gitaar als massa-instrument is nog vrij jong. Het begon allemaal in de jaren zestig in Eindhoven. Het is een vreemd verhaal: een simpel gitaartje dat helemaal niet zo goed was veroverde toch de wereld. Trini Lopez, Paul McCartney, George Harrison, John Lennon, Keith…

Meer...