81cFvLRrGuL._SS500_

Catie Curtis

Stretched Limousine On Fire

Categorie:

door Hans Jansen

12-10-2011

Een heuse folk revival overspoelde het noordoosten van Noord Amerika in de jaren negentig. Lieden als Shawn Colvin, John Gorka, Lucy Kaplansky, Dar Williams en Richard Shindell bouwden dankbaar voort op de fundamenten gelegd door de successen van o.a. Suzanne Vega en Tracy Chapman. Blijkbaar was er weer een grote behoefte aan echte emoties en echte liedjes tussen de alomtegenwoordige stadionacts. Na in 1989 eerst een cassette met eigen werk het licht te hebben laten zien debuteert de uit Boston afkomstige Catie Curtis twee jaar later met From Years To Hours. Intelligente folk-pop waarin haar warme en duidelijk articulerende stem de toon aangeeft. Catie zingt hierbij veelal gracieus om de woorden heen, waardoor zij welhaast een tweede melodie tevoorschijn tovert. Haar catalogus bestaat uit een wonderlijk samenhangend en stabiel oeuvre, waarbij experimenten, anders dan bij bijvoorbeeld collega Kris Delmhorst, doorgaans geschuwd worden. Curtis overtreft zichzelf met het in 1999 verschijnende A Crash Course In Roses. Hier rijgen hoogtepunten zich moeiteloos aan elkaar in een glasheldere productie van Ben Wisch (Jonatha Brooke, Mark Cohn, David Wilcox). In Nederland scoort Catie zelfs een kleine hit met What’s The Matter waarna de aandacht van het grote publiek verslapt. De afgelopen jaren maakt Curtis albums waarop de popmuziek naar mijn smaak net iets teveel over de folk domineert. Elk album kent echter steevast meerdere songs die aankoop rechtvaardigen. In 2009 vat zij haar oeuvre samen op het geheel akoestische Hello Stranger met gasten Darrell Scott en Mary Gauthier.  Een nieuwe fase lijkt nu aangebroken te zijn met Catie’s nieuwste album Stretched Limousine On Fire. In een warme productie van Lorne Entress (Lori McKenna, Mark Erelli, Alastair Moock) spreekt Curtis tot de luisteraar. Haar band bestaat uit o.a. bassiste Jennifer Condos en drummer Jay Bellerose afkomstig uit Ray Lamontagne’s Pariah Dogs en de cd kent verder mooi ingetogen (slide) gitaarspel van Thomas Juliano, toetsen van Kate Wolf en achtergrondvocalen van Lisa Loeb. Sinds enkele jaren is Catie getrouwd en moeder van twee kinderen. Het (familie)leven en de liefde bezingt deze zichtbaar goed in haar vel stekende psychologe hier met veel inlevingsgevoel voorbeeldig. Voor de luisteraar die hierbij zijn wenkbrauwen denkt te moeten fronsen zij gezegd dat het “same sex marriage” in de V.S. weliswaar wettelijk vastgelegd is, maar tegelijkertijd moeizame acceptatie kent. In die zin versta ik haar teksten ook als een viering van deze recentelijk verworven positie. Stretched Limousine On Fire opent met het koesteren van jeugdherinneringen en familiebanden in Let It Last, waarbij Mary Chapin Carpenter de achtergrondvocalen verzorgt.  Het van fijnzinnige gitaaraccenten voorziene Highway de Sol bezweert duiveltjes. Duiveltjes die vaak op onverwachte momenten in het achterhoofd opduiken en ons doen twijfelen aan de schijnbare zekerheid van de liefde. In pianoballade Riverwide bezingt Curtis de overgang van adolescent naar volwassene. Wat brengt het leven mij wanneer ik eenmaal die rivier oversteek? Hoogtepunt vormt wat mij betreft het verdrietige en machteloze After Hours.  Verwondering over het vinden van de ander en het bezegelen van de liefde door het huwelijk is het onderwerp van I Do. De twijfel knaagt echter aan diezelfde verwondering in Wedding Band, garanties bestaan niet in leven en liefde. Melodieën “warm as whiskey” serveert Catie in het up-tempo Shadowbird en titelnummer Stretched Limousine On Fire om even later los te barsten in het heerlijk naïeve Another Day. Pluk de dag is het credo in een song die klinkt als de vroege Talking Heads. Curtis sluit af met Hearts and Seeds, “All our tears fall like rain on seeds”. De mens en zijn eigen sterfelijkheid. Zet geen bloemen op mijn graf. Ik ben daar niet, maar ooit zullen we elkaar weer ontmoeten. Voor een romanticus als ik balsem op de ziel die het leven draaglijk maakt. Met Stretched Limousine On Fire keert Catie Curtis terug naar de vorm en inhoud van haar allerbeste werk en dit album is dan ook te beschouwen als een hoogtepunt in haar carrière.