71bfbNvYWIL._SS500_

Charley Cruz & The Lost Souls

The Other Side

Categorie:

door Martin Overheul

24-06-2013

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben doorgaans niet bepaald kapot van het Nederlands ‘product’. Te veel een matige doorslag van Engelse en Amerikaanse rockmuziek, te veel pose en te weinig ballen, te veel wannabe en te weinig eigen smoelwerk, te slordige uitspraak, te veel rechtstreeks vertaald Nederlands en te weinig kennis van het gesproken Engels, te veel liedjesteksten en te weinig lyrics. Maar zoals dat voor vrijwel elke regel geldt, zijn het ook hier de uitzonderingen die zorgen voor de bevestiging. Eén van die uitzonderingen komt uit Dordrecht, een stad die ik met de beste wil van de wereld niet kan associëren met rock-‘n-roll. Dat zal me leren me laten leiden door mijn vooroordelen. De band in kwestie heet Charley Cruz & The Lost Souls (wat een fantastische bandnaam) en heeft met The Other Side net een nieuw album uit dat mijn ingebakken reserves tegenover Nederlandse rockbands op volle kracht onderuit haalt omdat de kerels die deze plaat gemaakt hebben (inclusief producer Dennis Kolen) de internationale taal van de (rootsy) rock volkomen onder de knie hebben.De stem van zanger Charley Cruz doet mij op zijn beste momenten – dus zowat het volledige album – denken aan de jonge Nils Lofgren tijdens Nils Lofgren, Cry Tough en I Came To Dance, mijn favoriete Lofgren-albums. Luister maar naar het prachtige A Lover’s Goodbye of de sprankelende tranentrekker Closer To Your Heart en zet daarna eens een van die albums op. Diezelfde stoere zwakheid; fragiele branie om een gekwetst hart achter te verbergen. Maar de associatie houdt niet op met alleen de stem van Charley, ook in het soms dartele gitaarspel van Jerry Brown hoor ik iets van Lofgren terug – die op zijn beurt weer een grote fan is van Keith Richards dus de link die ik met de koning der gitaarriffs en zijn groepje bespeur (let ook eens op de ritmesectie!) is zo vreemd niet. Het korte intro van opener en titeltrack The Other Side is pure Stones, maar wat daarna volgt is verre van een blauwdruk van welke band dan ook. Dat is wat mij zo bevalt aan deze band: ze gooien lustig knipoogjes naar een aantal helden uit de rockmuziek (Shovelin’ Dirt!), maar ze blijven daarbij gewoon zichzelf, een band die een smaakvolle mix van rock en americana levert.Hoewel ik deze recensie voor een Nederlandse muzieksite schrijf, doe ik een warme oproep aan mijn landgenoten in België om deze band zo snel mogelijk naar Vlaanderen te halen. Ambiance en a good time gegarandeerd!


Websites