Ghost Of Browder Holler

813wuI5PmOL._SS500_

Chelle Rose

Als de songs op Ghost Of Browder Holler, de tweede cd van Chelle Rose, iets overduidelijk uitademen dan is het wel seks. Door haar zinnelijke manier van zingen, de verleiding die ze in zowat elk woord en elke noot legt, moet je al omgetoverd zijn in een harteloze ijspilaar wil je niet ingepakt worden door Rose’s charmes. Op de hoes van haar nieuwe album zien we een aantrekkelijke vrouw met ellenlange benen veel betekenend in de lens van het fototoestel kijken. Haar houding straalt zelfbewustzijn, luchtige provocatie en vooral lef uit, drie eigenschappen waarmee kwistig is omgesprongen op de twaalf nummers die Ghost Of Browder Holler rijk is. Het was overigens lang wachten op de opvolger van debuutplaat Nanahally River. Te lang. Twaalf jaar om precies te zijn. “More than a decade passed between albums because I was busy raising a family, but always writing when inspiration struck. I’ve never just sat down with a goal of writing a song. They just show up and I document them the best I can,” zegt Rose daarover op haar website. Een gezin hebben, kinderen opvoeden, het klinkt een stuk banaler dan het in de praktijk is. Maar bloed heeft al meer dan eens bewezen dan het graag dáár kruipt waar het eigenlijk niet gaan kan. Op een goede dag hoort Chelle Rose een interview met Ray Wylie Hubbard die laat weten dat hij graag met haar in de studio zou stappen om nu eindelijk eens voor die langverwachte tweede cd te zorgen. Een paar weken later staat Chelle met haar gitaar in Austin en begint het werk aan een plaatje vol schitterende en ongepolijste rootsrock die zich ergens ophoudt tussen Lucinda Williams, Bobby Gentry, Tony Joe White, Loretta Lynn, Marshall Chapman en de Black Crows, maar die de schijnwerper vooral richt op het muzikale talent van Chelle Rose – die meteen de prijs van meest sexy huismoeder in de VS mag claimen. De plaat begint met titeltrack Ghost Of Browder Holler, een gloeiend hete cover van een typische Hubbard-song. Een slidegitaar, percussie op de achtergrond en de heerlijk Nashville drawl van Chelle Rose laten horen dat het iedereen die aan deze plaat meewerkt menens is. Naast Hubbard horen we hier bijna de volledige bezetting van diens laatste kanonskogel The Grifters’s Hymnal (Rick Richards op drums, George Reiff op bass en ukulele, Billy Cassis mishandelt de elektrische en akoestische gitaar en speelt harmonium, Brad Rice speelt elektrische gitaar en mandoline en de immer geweldige Ian McLagan streelt zijn orgel), lenen de McCrary Sisters hun fluwelen soulstemmen aan het T.J. White-achtige Rufus Thomas (Preacher Man) en tilt de kwikzilveren Elisabeth Cook het bewust klein gehouden slotnummer Wild Violets Pretty in nog hogere sferen. Chelle Rose is gelukkig weer terug van een beetje te lang weggeweest. Dat laat ze afdoend horen in het prachtige I Need You (een heerlijke song van Julie Miller die haar op het lijf geschreven lijkt), het aan Bobby Gentry refererende Weeping Willow On The Hill, een nummer dat steunt op de melancholieke harmoniumklanken van Billy Cassis en het lekker slepende Shady Grove Gonna Blow. Of nee, ze laat het horen op élke opwindende en sensuele minuut van de drieënveertig minuten die Ghost Of Browder Holler duurt. Soms duurt bijna driekwartier te kort…

Ghost Of Browder Holler
Chelle Rose

Martin Overheul

21-5-2012