How I Learned to See in the Dark

Chris_Pureka

Chris Pureka

“Haunting Vocals” lees je wel eens in een Engelstalige recensie, en dat zou hier ook de meest nauwkeurige omschrijving zijn van Pureka’s zang. Fascinerend, want je wordt volledig meegezogen door haar beklemmende stemgeluid en de subtiel aangebrachte productie. Chris Pureka geeft zich helemaal over op deze intieme plaat. Je voelt dat ze niet schroomt haar gevoel bloot te leggen. De voyeurs in ons zullen stilletjes achterom kijken of ze zelf niet bespied worden. De duistere stemmige hoes dwingt mede tot speculaties. Bij mij werkt dat intensiteitverhogend, want ik wil graag de symboliek doorgronden. Chris Pureka lijkt haar pijn te willen zalven met expressieve zang. Toch weet ze zorgvuldig haar diepere gedachtes te verbergen in poëtische abstractie. Intrigerend, doch mateloos boeiend. Verlaten gebouwen, gestrande zeelui, de beul, de tijd als metafoor, voldoende symboliek om je aan te kluisteren, maar die evengoed een veelvoud aan eigen interpretatie toestaat. Al zou je de tekst er op nalezen, Chris blijft bewust schimmig. Haar Dryland heb ik al een aantal jaren in mijn CD-kast staan, maar had zich indertijd nog niet aan mij geopenbaard zoals deze uitzonderlijke plaat. (Ik ben bang dat ik daar toen iets te eenvoudig aan voorbij ben gegaan.) Al zong Chris in een voor mij onverstaanbare taal, ik zou evengoed gebiologeerd blijven door de voelbare intensiteit die afgloeit van How I Learned to See in the Dark. Muziek om stil van te worden, zoals dat alleen gebeurd bij de allermooiste muziek. Haar stem is overigens niet haar enige troefkaart, haar gitaarspel is minstens zo gepassioneerd. Ook de overige musici voegen toe in de scherpte die dit album rijk is. Chris is al een tijdje actief in de muziek, maar ze komt steeds dichterbij. Dit is muziek die zich laat voelen is van het niveau die onderhuids kruipt. Chris Pureka heeft een CD gemaakt die je niet snel loslaat, mij althans niet. De bezongen romantiek tussen singer songwriters afkomstig uit New England en Canada wordt mij steeds duidelijker. Het is beide rauw en ongerept. 

How I Learned to See in the Dark
Chris Pureka

Rein van den Berg

4-5-2010