a3443234953_10

Dalton Mills

Dalton Mills

Categorie:

door Rein van den Berg

22-12-2020

2020 was in meerdere opzichten een raar jaar. Ik kwam erachter dat werken vanaf huis voordelen heeft, maar ideaal bleek het allerminst. Thuiswerken duurt mij te lang. Je raakt daadwerkelijk geïsoleerd. Ook al ben ik van nature een eigenheimer, en zoek ik niet snel de gezelligheid op, ik ontdekte dat ik de anders zo vanzelfsprekende sociale interacties mistte. Meer zelfs dan ik mij aanvankelijk realiseerde. Mijn gebruikelijke positieve kijk op de wereld liep daarbij een deuk op, zodanig dat ik eronder leed. Wie weet speelt tevens het toenemen van de leeftijd parten, of, wie weet, de tijd van het jaar. Ik kreeg een gevoel alsof ik mijn zelfvertrouwen gesoupeerd had. Alsof de rek eruit was. Wanneer je gemoedsstemming onder druk staat kun je altijd troost vinden bij muziek, en zoals het bij dit haar verschenen gelijknamige album van Dalton Mills. Zelfs wanneer je stemming minder muziek toelaat, blijft ruimte over voor dit soort basale Kentucky country. Een kleine bezetting met gitaar, bas, drums en lapsteel biedt genoeg om van te genieten. Inderdaad, de teneur van Dalton’s muziek is droevig, maar meer heb/had ik niet nodig. De vergelijking die werd getrokken naar Townes van Zandt is treffend.
Het is de Corona die ons terugwierp op een schamele sociale cirkel, en ik besefte steeds meer wat een gelukkig en comfortabel bestaan ik voorheen leidde. Het deed, en doet, pijn om noodgedwongen te beperken. Zelfs wanneer het tijdelijk is. Bovendien is er schaamte. Want vergeleken met mensen die daadwerkelijk door Corona gepakt zijn, is mijn terugslag niets anders dan lachwekkend te noemen. Je zal je gezondheid, inkomen of een dierbare maar hebben moeten missen. Zoiets laat zich amper voor te stellen. Op momenten dat mijn zelfmedelijden opspeelt grijp ik graag naar deze muziek. I can hear the Mountain call zingt Dalton. Tien nummers die afwisselen tussen donker en licht, of regen en zonneschijn. Milton gebruikt dit soort metaforen zonder daarbij afbreuk te doen aan de geloofwaardigheid. En ondertussen jankt de pedal steel stemmig met zijn eigen innemende klankkleur. Kortom, dit is een heerlijke Americana plaat. Wat mij betreft één van de betere van dit jaar. Dalton sluit af met Last Goodbye. Een toepasselijk eind. Een afscheid dat we zo lang mogelijk moeten proberen uit te stellen. Hopelijk hebben we het beest er binnenkort onder, en kunnen de meesten van ons jun oude leventje weer oppakken, en tijd vinden om onze sociale waarden te herstellen, en wellicht verder uitbouwen.

Label: indep.


Releasedatum: 05/06/2020