Chet Baker Diane

Chet Baker

Diane

Categorie:

door Ed Muitjens

11-09-2021

Het is wat mij betreft één van de mooiste foto’s die fotograaf Richard Dumas ooit schoot. Het portret van Chet Baker, samen met zijn trompet en zijn geliefde, Diana Vavra. De foto laat een vermoeide Chet Baker zien wiens voorhoofd liefdevol wordt gekust. Misschien verbeeld ik het me maar ik lees ook iets van rust in zijn blik terwijl hij omarmd wordt door Vavra. De mooie jongen van weleer was hij toen al lang niet meer. Dat de risico’s van een nogal overmatig gebruik van alcohol, drugs en nicotine de risico’s op bijwerkingen van welk vaccin volledig in de schaduw plaatst valt dan ook af te lezen van het gelaat van de in 1929 geboren trompettist. Een gelaat dat zwaar door ‘het leven’ was getekend. Baker kon maar moeilijk liefde geven en al helemaal niet ervaren. Toch zijn er meer foto’s te vinden met Baker en Vavra waarop ze zich hevig omstrengelen. En natuurlijk is er dat album uit 1985. “Diane”. Opgenomen in Denemarken met de Canadese pianist Paul Bley, die hij weliswaar in 1955 had leren kennen maar waarmee hij enkel nog in 1983 had samengespeeld. Baker en Bley werken zich op de plaat door een aantal standards waarbij Baker ook af en toe zingt. De periode in de jaren ’80 wordt doorgaans niet als zijn beste periode gezien naar “Diane” is een prachtig album. Ingetogen en intiem. Misschien dat hij op die manier wel zijn liefde kon uiten. Ik wil dat graag geloven aangezien Diane Vavra, zelf ook een muzikante, in de studio aanwezig was en dat ze zodoende een waarborg was voor het gevoel dat onmiskenbaar in de muziek ligt opgesloten. Cees Schrama, oud jazzmuzikant en presentator van het radioprogramma Sesjun, zei over Baker: “Er zijn natuurlijk een heleboel mensen die geen verstand hebben van muziek en als die een paar noten horen dan al snel denken “het zal wel goed zijn”, maar de echte muzikanten wisten dat het goed was. Die hoorde dat hij ooit met Charlie Parker had gespeeld en dat hij precies speelde wat er gespeeld moest worden en nog steeds kon improviseren als de beste.” Ik, die overduidelijk geen verstand van muziek heeft, weet dat inderdaad allemaal niet. Ik weet alleen dat Baker mij kan raken zoals geen andere jazztrompettist dat kan. En dat is voor mij genoeg.

De liefde tussen Baker en Vavra deed het vooral erg goed op foto’s. “Zijn vriendin Diane had weinig doel in het leven”, zei trompettist en voormalig huisgenoot Evert Hekkema hierover. “Af en toe pikte ze wat geld en verdween naar Amerika, naar haar moeder. Dan was Chet ontzettend alleen. Maar als ze samen waren, hadden ze ook vaak hoogoplopende ruzies.” In de film “My foolish heart” wordt het nogal heftige beeld geschetst waarbij bij de ‘familie Baker’ met regelmaat het spreekwoordelijke servies door de kamer vloog. En dat is nog zachtjes uitgedrukt.

Diane of geen Diane, Chet stierf alleen. In 1988, in Amsterdam, toen hij niet kwam opdagen voor een optreden voor Sesjun. Of hij nu uit een hotelraam is gevallen of dat hij met opzet is gesprongen, dat blijft onduidelijk. Feit is dat het raam maar zo’n 50 centimeter omhoog kon worden geschoven waardoor een val niet meteen de eerste gedachte is die naar boven komt. Maar een stoep aan de Prins Hendrikkade maakte een einde aan een bewogen leven van een muzikant die de meest mooie tonen en klanken uit zijn trompet kon halen. Muziek die het erg goed doet in de late uurtjes. Of op een zwoele zomeravond. Deze maand kocht ik eindelijk “Diane”. Hoewel de zomer kwakkelt stelt “Diane” niet teleur. Zoals Baker in mijn ogen nooit teleurstelt.