Nick Lowe

Nick Lowe

Dig My Mood

Categorie:

door Ed Muitjens

15-08-2020

Hij hield van het geluid van brekend glas. En wie niet in 1978? Lowe had eind jaren ’70 een fijne, puntige new wave sound te pakken en het kon niet op: drie prima albums werden binnen twee jaar uitgebracht en het waren platen die zijn naam definitief vestigde. “I love the sound of breaking glass” is een nummer waar ik mee opgroeide. Ik zag hem live op TV, volgens mij op Rockpalast, met de band Rockpile en hij speelde mee op Hiatt’s “Bring The Family.

Een bassist met een redelijke stem maar met uitzonderlijke kwaliteiten daar waar het het schrijven van uitstekende liedjes betreft. Dat begreep Elvis Costello al in 1979 toen hij Lowe’s “What’s so funny about peace, love and understanding” adopteerde. Vanaf het album “The Impossible Bird” (uit 1994) waren de scherpe randjes er bij Lowe wel vanaf. De new wave was verdwenen en zijn repertoire werd zo divers als een stevig kleurende toverbal waar geen eind aan lijkt te komen. En hoewel hij geen ‘crooner’ is en hij die stijl niet hanteert, hangt voor mij, vanaf die periode, wel een beetje dat aura om hem heen.

Deze week trok ik zijn cd’s die hij na 1990 heeft gemaakt uit de kast en dat valt eigenlijk erg mee. Of tegen. Het is maar hoe je het bekijkt want Lowe heeft na de jaren ’90 zijn tijd genomen om, overigens schitterende, plaatjes te delen met het grote publiek. Zijn laatste echte release, “The Old Magic”, is alweer negen jaar geleden uitgebracht. Ik had het idee dat er waarschijnlijk ook geen nieuwe plaat meer zou komen, omdat ik dacht dat hij al “op leeftijd” was. Dat was een beetje teveel “denken” en “het idee hebben van”, ik weet het. Dat leidde ik overigens af uit de hoes van “The Convincer” uit 2001, toch 19 jaar geleden, waar een volledig grijze Lowe, met een sigaret in zijn linkerhand, in de lens van de camera staart. Eerlijk gezegd dacht ik dat hij daar al een goede zestiger was, maar nu ik terugkijk is hij daar amper de 50 gepasseerd. Misschien is het goed als ik vanmiddag zelf ook maar eens goed in de spiegel kijk. Het kan nooit kwaad, zo heb ik me laten vertellen.

Het goede nieuws is dat hij dus pas 71 is en dus tijd genoeg heeft om nog zo’n mooi album te maken als dat vijftal dat hij vanaf de jaren ’90 het levenslicht heeft laten zien. Hoewel “The Impossible Bird” uit die cyclus wellicht het best staat aangeschreven kies ik voor het prachtige “Dig My Mood” uit 1998. Waarom? Ik weet het niet. Ik vind alle cd’s eigenlijk inwisselbaar qua kwaliteit en ze zijn me allemaal dierbaar. Maar op “Dig My Mood” staat onder meer “Failed Christian”. Misschien wel daarom. Hij zou het namelijk zomaar speciaal voor mij geschreven kunnen hebben. Nou maar hopen dat mijnheer pastoor niet meeleest.


Websites