Cream

Cream

Disraeli Gears

Categorie:

door Ed Muitjens

13-08-2021

Zoals gewoonlijk had ik, gehuld in douane-uniform, middagdienst op vrijdag op Maastricht Aachen Airport. Noem het maar gewoon Vliegveld Beek, want meer is en was het niet. Het was ergens medio jaren ’90. Al een aantal weken zag ik op de vrijdagmiddag een man, gekleed in een zwarte spijkerbroek, zwart leren jasje en een redelijk pokdalig gezicht. Zoals iedere vrijdagmiddag was hij een opvallende verschijning tussen de in driedelig pak gestoken Britse zakenlieden die, met het weekend in het vooruitzicht, de reis terug naar Londen Stansted maakten en smachtten naar hun burgerkloffies. “Let me guess, you’re a musician”, zei ik toen de man weer eens voor mijn paspoortbalie verscheen. Ja hoor, in al mijn onnozelheid had ik het bij het rechte eind. Of hij ook nog in een bekende band had gespeeld, vroeg ik. Zoals gezegd, mijn onnozelheid kende die dag geen grenzen hoewel ik de grenzen in die paspoortbalie toch echt aan het bewaken was. Die dag leerde ik dat Britse bescheidenheid altijd alles overtreft. “I don’t know of you heared of it but I used to play in a band called Cream”, zei hij doorgemoedereerd. Cream?? WTF!! Snel sloeg ik zijn paspoort open en zocht naar de naam. Ik keek hem nog lichtelijk vragend aan terwijl ik hem vroeg “John Bruce??” “John, Jack, what’s in a name”, zei hij. Ik sprong, achteraf gezien, natuurlijk te spontaan op, gaf hem een hand omdat dat toen nog gewoon kon en ik zag aan hem dat hij de bewondering zo van mijn gezicht kon aflezen. Iets met “het is me een eer” moet ik gemompeld hebben. Hoewel mijn muziekverzameling destijds nog Jack Bruce- en Creamloos was wist ik natuurlijk dat ik oog in oog stond met ‘een grote meneer’ uit de rockhistorie. Jack Bruce kon het allemaal wel erg waarderen. Dat viel dan weer mee.

Ik keek hem na terwijl hij naar de veiligheidscontrole liep. Geduldig onderging hij die. Hij werd niet herkend. Ook nu niet. Terwijl hij de vertrekhal inliep riep ik naar de beveiligsmedewerkers, nog steeds in een lichtelijk euforische bui verkerend, dat daar Jack Bruce van Cream liep. “Wie?” “Hij heeft samengespeeld met Eric Clapton!”, probeerde ik nog. Het was even stil. “Eric Clapton…”, zei één van hen, “is dat die niet van Sultans of Swing?”

Ik ben maar gaan zitten.

Deze week trok ik de kleurrijke hoes van “Disraeli Gears” uit de platenkast. “Een klassieker” hoewel daar altijd over te discussiëren valt natuurlijk. Maar ongeacht de invloed van deze plaat, het blijft een pareltje. Ongeacht dat het een band was met geweldige muzikanten wiens karakters minstens zo goed met elkaar wisten te botsen. voor “Sunshine of your love”, “Tales of brave Ulysses” en “Strange Brew” mag je mij wakker maken. Volgende week ga ik het solodebuut van Jack Bruce kopen. Aangezien ik de Cream koorts na die ontmoeting wel te pakken heb gekregen. Genezing, zo heb ik gemerkt, is er niet. Gelukkig maar.