R-3717121-1563113975-3417.jpeg

Doug Burr

O Ye Devastator

Categorie:

door Rein van den Berg

13-07-2010

Onwillekeurig heb ik bij deze artiest iedere keer dat de hoofdrolspeler uit de Amerikaanse misdaadseries Perry Mason en Ironside, Raymond Burr, in mijn hoofd komt. Ik veronderstel dat “Burr” een zeer veelvoorkomende naam is, en dat er geen enkel verder verband tussen beide mannen ligt, behalve hun achternaam. Hoe dan ook, O Ye Devastator is Doug’s 4de CD. Op Allmusic trof ik tevens The Sickle & The Sheaves aan, maar daarover wordt amper gerept op de site van de artiest zelf. Ik ken die plaat dan ook niet. Mijn eerste kennismaking met Doug Burr’s muziek ontstond na Jan Janssen’s enthousiasme inzake het album On Promenade uit 2007. Nou vind ik Jan’s muzikale voorkeur overwegend iets te zoet voor mijn smaak, maar dat gold allerminst voor deze Doug Burr. The Shawl (uit 2008 alweer) – een verzameling psalmen op muziek gezet – liet horen dat Burr geen eendagsvlieg was, en terdege een relevante en sfeervolle opvolger kon maken. Zelfs Burr schijnt The Shawl als een tussendoortje te beschouwen, terwijl ik dat zelf als een erg sterk album had ervaren. O Ye Devastator bevat 11 songs die gemiddeld iets onder de 4 minuten per nummer klokken. Americana in zijn puurste vorm, ingetogen, rauw, en een beetje duister. Ook de hoes van dit album spreekt mij zeer tot de verbeelding. Een beeldschoon meisje in een trouwjapon. Een gereserveerde wanhoop valt in haar blik af te lezen; “Is dit de juiste keus?” Je krijgt het idee dat er geen alternatieven zijn. Niet alles is geluk of blijdschap, en juist die keerzijde is ook datgene wat je terughoort in Doug’s teksten. Ook in de schaduwzijde ligt schoonheid verborgen, en iets daarvan probeert Doug met ons te delen. O Ye Devastator is niet een pakkend album met voor de hand liggende rifjes, daarvoor missen te veel nummers een duidelijke kop en staart. Het is vooral de duistere sfeer en de klagelijke zang van Doug die bepalend is, en dit album daarmee voorzien van een enorme aantrekkingskracht. Chief of Police in Chicago opent daarentegen met een tokkelende mandoline die o zo herkenbaar is binnen dit genre. Als geheel een plaat die een dikke plus scoort!