Dries Bongaerts is springlevend

dries FOTO 1 600

20-3-2022 door Sjoerd Punter

Ik heb grote sympathie voor artiesten die bijzondere kwaliteit hebben, maar het desondanks niet echt maken. Het zijn de arbeiders van de muziekscene, ploeteraars die vaak hun materiaal in eigen beheer moeten uitgeven en optreden voor echte liefhebbers in kleine zaaltjes. Soms moeten deze artiesten doodgaan om echt door te breken. Eva Cassidy is daarvan een voorbeeld. Pas na haar overlijden op haar drieëndertigste brak deze eigenzinnige Amerikaanse coverzangeres worldwide door. Hier in Nederland hebben we nu het geval Jan Rot die na 32 weinig succesvolle albums opeens in het middelpunt van de belangstelling staat met een hoofdrol in twee tv-documentaires. Oorzaak: hij is terminaal ziek. Onlangs stond hij in de Ziggo Dome voor 15.000 mensen en kreeg een staande ovatie. Wat een verschil met al die jaren van optreden voor kleine groepjes diehards. Een ander voorbeeld van een artiest die een groter publiek verdient is de Belg Dries Bongaerts. Hij is gelukkig springlevend, maar ondanks overduidelijke kwaliteit is het hem ook niet gelukt echt door te breken, zeker niet in Nederland waar hij slechts sporadisch is te zien. Zijn solowerk brengt hij uit in eigen beheer en de optredens vinden plaats in het clubcircuit. Op zaterdag 26 maart is Dries Bongaerts actief tijdens de 35ste editie van de Asser Bluesdagen. Hij verzorgt twee optredens in café Autentieq aan de Markt in Assen. Mijn advies: gaat dat zien.

Concertfoto’s: Ronald Rietman

Dries Bongaerts is in België vooral bekend als de zanger van New Rising Sun, aldaar een tamelijk bekende band die vijf albums heeft uitgebracht. Maar hij wilde meer en bracht in 2017 ‘For the light of thy heart’ uit, zijn eerste soloalbum. De Nederlandse presentatie van dit soloalbum was begin 2018 in Eindhoven en was voor mij een grote verrassing. Bijgestaan door twee muzikale vrienden verzorgde Dries een gepassioneerd optreden, waarin zowel tracks van het soloalbum passeerden als interessante covers, zoals ‘Talkin lion blues’ van de Australiër CW Stoneking, een man die het liefst een eeuw geleden had geleefd en muziek maakt die daarbij past. De nummers van het soloalbum, zoals ‘Death romance’, ‘The morging sun’ en ‘Blind as I am’, waren stuk voor juweeltjes, met inventief gitaarwerk en bezielde vocalen van Dries. Zijn grote vriend Simon Beeckaert bediende de staande bas zo liefdevol dat het mij niet zou verbazen als hij het instrument ’s nachts mee naar bed neemt om er lekker mee te vrijen. En dan die heerlijke Amerikaanse drummer James Williams, een supercoole verschijning die als een machine zijn werk deed. Het was genieten.

Concertfoto’s: Ronald Rietman

Na afloop van dit geslaagde optreden wilde ik meer weten over deze zanger, want op internet was destijds maar weinig info over hem te vinden. Bezweet schoof hij aan, want hij was flink tekeer gegaan. Moe? “Dat valt mee. Normaal spelen we zeker een half uur langer, maar ik heb echt last van een peesontsteking in mijn pink.” De pink zit inderdaad dik in het verband, maar de verwonding had geen hoorbare invloed op zijn gitaarwerk. “Het was een geweldige avond”, verzuchtte Dries. “Wat een warme ontvangst kregen we hier. In België wordt te weinig op een positieve manier met muziek omgegaan. In jullie land hebben ze een beter oor voor allerlei genres. Natuurlijk, als ik in Antwerpen in de Rataplan voor de eigen achterban speel, gaat het ook wel los, maar zoals de sfeer vanavond was, dat maak je maar weinig mee. Ik werk nu aan nieuw soloalbum dat in het najaar zal uitkomen.” Dat is niet gelukt. De bewuste plaat, ‘Sothing green’ kwam pas een half jaar geleden uit met songs over verdriet en lijden, maar ook over hoop en liefde. Vergeleken met het eerste soloalbum is het flonkerende gitaarwerk van Arno Goossens en Dries prominenter aanwezig. Een uitstekend geproduceerd album. Dertiensfeervolle nummers dit keer, stuk voor stuk boeiend.

Dries groeide op in Lommel, een dorp net over de grens in België. Een dooie boel, weinig te beleven. Muziek speelde aanvankelijk geen grote rol in zijn leven. “Daar ben ik pas op latere leeftijd mee begonnen. Ik was een fervente voetballer. Ik heb ik in Genk op de topsportschool gezeten. Daarna ben ik gaan spelen voor de SK Lommel. Op mijn negentiende ben ik naar Antwerpen vertrokken om filosofie te gaan studeren, maar de muziek kwam in mijn leven en ik heb die studie niet afgemaakt. Ik ben begonnen als straatzanger. In 2007 heb ik met een vriend de band New Rising Sun opgericht. Mijn invloeden komen uit de hele wereld. Ik vind de Afrikaanse en Arabische muziek heel interessant. Als je mij vraagt naar mijn belangrijkste invloeden, kom ik toch met de grote namen. Bob Dylan, Jimi Hendrix en zeker Leonard Cohen. Ry Cooder ook en Townes Van Zandt. Ach, er is zoveel goede muziek. Het houdt nooit op.” Hij heeft inmiddels de stad weer verlaten en is neergestreken in het West-Vlaamse dorp Dranouter (700 inwoners). Hij is daar artist in residence en krijgt op allerlei manieren steun van de gemeente. Een mooi initiatief dat navolging verdient.