Skip to content

Come and Get It

710hKz2XWvL._SX355_

Eli “Paperboy” Reed

Ik had het wel verwacht. De eerste negatieve recensies met betrekking tot de nieuwste cd van Eli “Paperboy” Reed steken hier en daar de kop op. De verrassing is er een beetje vanaf, Reed is geen onbekende meer en heeft tevens onderdak bij een grote platenmaatschappij (Capitol). Dat dit voor sommigen meeweegt om extra sceptisch tegen nieuw plaatwerk aan te kijken is iets wat ik moeilijk kan bewijzen (en vooral begrijpen…) maar in het verleden heb ik het wel vaker gezien.Zijn die negatieve geluiden terecht? Nee, in mijn ogen absoluut niet. Reed heeft met “Come and Get It” wederom een heerlijke soulplaat afgeleverd, die uitnodigt om te bewegen, te dansen, te zingen. Kortom, een heerlijke plaat aan de vooravond van een hopelijk mooie zomer.  Links en rechts hoorde ik dat Reed commerciële uitverkoop zou hebben gehouden. De cd is misschien minder rauw dan zijn voorganger “Roll With You” maar dat was ook een echte Memphis soulplaat. De nieuweling “Come and Get It” klinkt toegankelijker door het veelvuldig gebruik van strijkers en het zeer uitgebreide koperwerk. Niks mis mee toch? Reed is gewoon in beweging.  Op zijn debuut “Walkin’ and talkin” etaleerde hij de blues en kwam soul maar sporadisch om de hoek kijken. Op “Roll With You” eerde hij de Stax-school en op zijn nieuwe cd schuift hij iets meer op naar mainstraim (onbekommerde) soul. Daarbij knipoogt hij regelmatig ondermeer naar Sam Cooke die een soort ongecompliceerdheid in zijn soulmuziek kon leggen.Een goed voorbeeld daarvan is het heerlijk swingende “Tell me what I wanna hear”. Op en top vermaak. Ook het openingsnummer “Young Girl” en het daarop volgende “Name Calling” zijn voortreffelijke voorbeelden van sublieme soul zoals die gewoon zelden wordt gemaakt. De combinatie van de strijkers en het koper is prachtig en als aan het eind van “Young Girl” de blazers een octaaf hoger gaan spelen merk ik dat, ondanks dat ik door mijn enthousiasme niet kan blijven stil zitten, het kippenvel op mijn armen verschijnt.     Heerlijk zo’n ongecompliceerde cd met teksten als “You went from name calling / To calling my name / You went from schoolyard teasing / To all night pleasing…”. De geheel over de top zijnde hoesfoto geeft de sfeer eigenlijk prima weer. Toch zijn er een aantal minpuntjes te noemen. Op het eerder genoemde “Tell me what I wanna hear” is op een gegeven moment een vervormd klinkende gitaar hoorbaar en dat is geen goede keuze geweest. De gitaar contrasteert teveel met de ouderwets klinkende jaren ’60 soul. Het doet overigens weinig afbreuk aan dit fantastische nummer dat door de overtuigende zang en instrumentatie recht overeind blijft Daarnaast eindigt het slotnummer “Explosion” te abrupt, hoewel ik het een geweldig nummer vind. Hier waart de geest van Jon Spencer rond en het kan, gelet op de titel van de track en de uiterst explosieve uitvoering er van, niet anders worden uitgelegd als dat dit een soort ode is aan de Jon Spencer Blues Explosion.Met “Roll With You” verraste Reed de wereld. Met een gepaste opvolger komen is voor niemand eenvoudig. Het is hem gelukt en daarmee laat hij zijn klasse zien. Laat alle zuurpruimen die hem nu al zo’n beetje afschrijven zich maar gaan richten op het volgende onbekende talent. Ik hou het voorlopig even bij deze krantenjongen. Wat was de titel van deze cd ook alweer? Ja, inderdaad: “Come and Get It”. Een beter advies kan ik niet geven.

Come and Get It
Eli “Paperboy” Reed

Ed Muitjens

25-4-2010




© 2008-2019 Johnny's Garden