Nanci Griffith 2

Nanci Griffith

Flyer

Categorie:

door Ed Muitjens

30-08-2021

Het is alsof je een muntje omhoog gooit. Het kan beide kanten opvallen. Of je houdt van de stem van Nanci Griffith of je doet het niet. Een tussenweg is er niet. Liefhebbers hebben haar jaren op handen gedragen terwijl sommigen hun afschuw niet onder stoelen of banken staken. Ik behoor, en dat mag duidelijk zijn, tot de eerste categorie. In de tweede helft van de jaren ’70 startte zij een carrière die vorige week, ogenschijnlijk abrupt, met haar overlijden eindigde. Aangezien de doodsoorzaak niet bekend is gemaakt is dat ‘abrupt’ wellicht betrekkelijk te noemen. Hoe dan ook, het overlijden van Nanci Griffith deed iets met me. Sterker nog, het deed veel met me. En nog steeds. Zij was zo’n zangeres die het leven, als het daarom vroeg, iets mooier kon kleuren. Haar muziek voelde bijna aan als de manier waarop ze in de lens keek op de hoesfoto van het album “Flyer”. Een zingende engel die huid draagt. Zoiets.

In 1994 bracht ze “Flyer” uit. “Een goed verzorgd product” zou je over de plaat kunnen zeggen. Dat betekent vooral een productie die weinig rauwe randjes kent. Is dat erg? Nee. Daarbij tref je een waslijst aan gasten aan zoals onder meer The Indigo Girls, The Chieftans, Mark Knopfler, de ritmesectie van U2 en natuurlijk James Hooker, niet alleen de rechter- maar ook de linkerhand van Nanci Griffith op piano. Is dat erg? Ook niet. Het is een cd waar ik nog steeds erg blij van wordt. Een schijf met liedjes over liefde, verdriet, eenzaamheid en meer van dat soort bespiegelingen. Liedjes met diepgang maar dat is niet zo vreemd voor de zeer belezen vrouw die ze was. Zonder in sentimenteel gezwets te vervallen raakte vooral, zoals wel vaker, “Goodnight to a mother’s dream” mij. “I am a vision of my mother’s dream come true” zingt ze. Het is een lied over een geslaagde carrière die, in haar ogen, geen ene ruk voorstelt omdat ze geen geluk in de liefde kent.

“Flyer” heeft, zoals gezegd, deze week rondjes gedraaid in onze cd-speler. Dat doet een beetje muziekliefhebber als die wordt geconfronteerd met het heengaan van een muzikante die hij of zij erg hoog heeft zitten. Die trekt een aantal albums uit de kast. Hoe dan ook, ik zal haar muziek blijven draaien zolang mijn gehoor dat toelaat. En hoe mooi is dat eigenlijk niet? Als ver na je overlijden je stem nog klinkt in huiskamers? Dat je dan nog steeds mensen weet te raken? Dan heb je je steen wel gelegd, lijkt me. Op “Goodnight to mother’s dream” neemt Nanci afscheid van de maan. En van haar moeder natuurlijk. Inclusief diens wensdroom.

“Buenos suenos to the moon” zingt ze. “Goede dromen” is daar de vertaling van.
Buenos suenos to you too, Nanci. Wherever you may be.