81B3Rlr9kCL._AC_SL0500_

Steve Earle & the Dukes

Ghosts of West Virginia

Categorie:

door Rein van den Berg

04-06-2020

De dagen dat ik uitkeek naar een nieuwe Steve Earle plaat zijn al een tijdje voorbij. Niet alles wat hij maakt verandert voor mij spreekwoordelijk in goud. Ik kan daar meteen een kanttekening bij zetten, want Earle blijft een fascinerende persoon, en het echtpaar Masterson heeft evenmin een negatieve invloed op hem. De rebelse jongen van ooit is inmiddels gevormd tot een gelouterde doch geëngageerd artiest. Hij werd vijfenzestig in januari dit jaar. Hij is sinds mensenheugenis vergroeid met de muziek. Guitar Town (1986) was het veelbelovende begin, terwijl sindsdien een riant uitgebouwd oeuvre verscheen. Train A Comin’ en I Feel Alright waren albums van een gerevitaliseerde Earle, die in de jaren daarvoor een serieus verslavingsprobleem van zich af had weten te schudden. Of zijn muziek je koud laat, of niet, hij is en blijft een hoeksteen in het Americana landschap. In 2010 zijn tijdens een explosie in een koolmijn negenentwintig mijnwerkers om het leven gekomen. Onderzoek wees uit dat veiligheidsvoorschriften op verscheidene punten ondeugdelijk waren geweest, naast pogingen om de waarheid te verdoezelen. Het album Ghosts of West Virginia belicht dit ongeluk, een van de grootste in zijn soort, vanuit het perspectief van Earle.

Het album is opgenomen in the Electric Lady Studios, ooit gebouwd voor Jimi Hendrix in Greenwich Village, de buurt waar Steve Earle tegenwoordig woont. De tien songs laten een geïnspireerde Earle en zijn Dukes horen. Earle’s zang is rauw als vanouds. Dat Eleanor Whitmore vocalen voor haar rekening neemt is evengoed een aangename afwisseling. Ze zingt vanuit het perspectief van een weduwe van één van de ongelukkigen die toen het leven lieten. Gedreven als in de song Black Lung, zo hoor ik Earle het liefst. De openingssong Heaven Ain’t Goin’ Nowhere, gezongen a capella, is de opmaat tot het album. Het nummer is gelukkig kort. De samenzang in dit nummer overtuigt mij matig. Ongetwijfeld geschikt binnen het concept, maar deze hadden ze beter bewaard voor het podium. Dit in tegenstelling tot een levendig nummer als Devil Put the Coal in the Ground. Grandioos! Toch weer een zeer relevante plaat van Mr. Steve Earle, die in een ver verleden musiceerde als bassist bij Guy Clark.

Label: New West Records
Releasedatum: 22/05/2020

Websites

© 2008-2019 Johnny's Garden