20211124_091644rlj500

Rickie Lee Jones

Girl at Her Volcano

Categorie:

door Rein van den Berg

27-11-2021

Mijn vrouw en ik vieren 27 november ons veertigjarig huwelijk. Niets uitbundigs, gewoon iets met de familie. Enigszins melancholisch word ik terugkijkend op de jaren die achter ons liggen. Veertig jaar is niet niks, en het ging zo snel. Waren onze keuzes, voor zover je die hebt, achteraf gezien de juiste? Wat had anders gekund? Het geluk wat ons ten deel viel, de vreugde naast gedeelde pijnmomenten. Spijt dat ik werd opgeslokt door mijn werk is er. Over de jaren heen was altijd muziek. Soms in meerder, soms in mindere mate. Er is veel muziek dat me lief bleef over de jaren. Girl at her Volcano is één van die albums die mij om onverklaarbare redenen nog steeds aangrijpt. Zeker op momenten van weemoedigheid krijg je de indruk dat de nummers op deze korte plaat met je vergroeid zijn. Niet dat ik iets specifieks met vocale jazz heb, coversongs, livemuziek, of Rickie Lee Jones. Ze is overigens een magistrale zangeres op dit veel te korte album. Muzikale expressie is er ten voeten uit.

Eigenlijk is het een allegaartje. Hey Bub was overgebleven van Pirates. Er waren een paar nieuwe studio-opnames voorradig, naast nummers die her en der live waren opgenomen.  Something Cool (opgenomen te Carre, Amsterdam – maart 1979) stond aanvankelijk enkel op de cassette, en niet op de vinyl versie van 1983. Acht nummers slechts, tenzij je de medley uitsplitst. Van klassieke nummers als Walk Away Renée (bekend gemaakt door The Four Tops) en Under the Boardwalk (The Drifters) tot het voor mij onbekende So Long (mede geschreven door Lani Hall. Echtgenote van Herb Albert en zangeres van Sergio Mendes & Brasil 66) Girl at her Volcano opent met een ijzersterke, doch melancholische Lush Life. Een nummer van Billy Strayhorn. Een Amerikaanse componist, pianist en arrangeur die zijn beste werk schreef in de schaduw van het Duke Ellington, en diens Orkest. Stierf in 1967, veel te jong. Het overbekende My Funny Valentine (Rodgers/Hart) past hier als gegoten tussen de andere nummers in een weergaloze uitvoering. Werd live uitgevoerd in the Roxy te Los Angeles. Absolute prijssong is het door Tom Waits geschreven slaapliedje Rainbow Sleeves. Oorspronkelijk bedoeld voor Bette Midler, die het wel live heeft gedaan, maar nooit vastlegde op een plaat. Rickie Lee Jones die ten tijde van Blue Valentine een relatie met Tom Waits had zal hem lief hebben aangekeken, zodat het belandde op deze EP. In de tekst van Rickie’s nummer Pirates werd de komst van Rainbow Sleeves al aangekondigd. De versie van Rickie dateert van 1978, dus van voor haar gelijknamige debuutplaat, terwijl van Waits zelf geen uitvoeringen bekend zijn. Een speciaal nummer, en Rickie’s uitvoering is minstens zo bijzonder. Wie weet geeft Last Chance Texaco meer prijs over de achtergrond.

Label: Warner Brothers


Releasedatum: 01/01/1983