GirlsGoPowerPop

Various artists

Girls go power pop!

Categorie:

door Ed Muitjens

17-07-2021

Ik ben vorige week door de mand gevallen. Betrapt. Ontmaskerd. Daar waar ik jaren de schijn heb kunnen hooghouden dat mijn muzieksmaak toch van enige allure zou zijn, is dat beeld in nog geen zeven dagen tijd volledig aan diggelen geslagen. Hoe ik, en in mijn kielzog mijn grote vriend Mark Friederichs, het in Godsnaam in mijn hoofd haalde om zelfs maar te kijken naar de loftrompet om aan de lippen te zetten om daarmee mijn bewondering voor zangeres St. Vincent vorm te geven. “Schaamteloos” en “smakeloos” werd de clip en muziek gevonden.

Dat ik ben verketterd is natuurlijk volledig terecht. Dat zie ik ook wel in. Gelukkig hoef ik nu niet meer de schijn hoog te houden dat ik zogenaamd van de haute cuisine ben. Nee, ik ben vooral van de kauwgomballen, te zoete suikerspinnen en kleffe hamburgerbroodjes. Dat soort werk.

Ergens in mijn jeugd is het al fout gegaan. Het is natuurlijk ook allemaal de schuld van mijn vader en moeder. Mijn ouders lieten me tenslotte opgroeien met John Woodhouse en James (Over)Last. Tsja, wat wil je dan, he? Ook mijn eerste singeltjes, “Cherry Baby” van Hot Chocolate en “Everybody was Kung Fu fighting” van Carl Douglas, getuigen van een goed ontwikkelde wansmaak. Mijn eerste LP? “Live” van Status Quo. “I rest my case” en geloof me, Francis gaat dat VOL-LE-DIG beamen.

Nu ik met de bekende billen bloot ben moeten gaan kan ik ook maar beter helemaal uit de kast komen. In mijn platenkast huizen de nodige plaatjes waar een beetje muziekliefhebber al snel zijn neusje voor gaat ophalen. Ik niet. Stiekem smul ik daarvan. Neem nou dat plaatje “Gilrs Go Power Pop!” van Ace Records, dat ik vorig jaar kocht. Een verzameling veelal heerlijk foute liedjes van meiden uit de late jaren ’70, jaren ’80 en ’90.

Uiteraard, zou ik bijna zeggen, openen The Runaways het bal. En ja, dan hebben we het natuurlijk al snel over Lita Ford, he? De blonde gitariste van die band. Waarom ik vroeger als puber op mijn slaapkamer posters heb opgehangen van de doorzopen koppen van Deep Purple en de gezichten van Status Quo, waarbij de cokeresten nog zichtbaar aan de neusvleugels plakten, is mij eigenlijk nog steeds een raadsel. Lita had daar moeten hangen! Gitaar om de nek en gekleed “in leather”. Zoals gewoonlijk.

Hoe dan ook, het plaatje “Girls Go Power pop!” is er ééntje om te zoenen. Sterker nog, op het moment dat ik vlinders in de buik krijg van Belinda Carlisle van The Go-Go’s, Josie Cotton en Nikki van Nikki & The Corvettes heb ik alweer de neiging om Patty Smyth (die andere dus) van Scandal een huwelijksaanzoek te doen. De clip van dit nummer is natuurlijk net zo fout als de hoesfoto van The Bangles. “Toen onze mop een moppie was was ze aardig om te zien”. Ik moet er steeds aan denken als ik naar de hoes kijk, want toen deze jongen een bengel was waren The Bangles ook erg aardig om te zien. Toch is dat zwak voor deze dames ernstig verweven met hun plaatjes. Daar waar mijn hart sneller ging kloppen voor “Manic Monday” van de bengeltjes serveerde ik ze net zo hard weer af met dat smaaklo… sorry, zoutloze “Walk like an Egyptian”. Datzelfde overkwam Blondie’s “The tide is high”, waar ik nooit doorheen kwam, terwijl ze met “Denis”… Ik hoef mijn zin niet af te maken, toch? “Denis” had trouwens op deze “ranzige” verzamelaar moeten staan. Het is één van de weinige missers. So be it.

Hoe dan ook, die ontmaskering van afgelopen week heeft zuiverend gewerkt. Laat ik meteen ook zeggen dat mijn liefde voor smaakloze muziek niets met vrouwen te maken heeft, want ik heb natuurlijk ook een bak aan “foute mannenplaten” waar je misselijk van wordt. Cheap Trick, The Sweet, het kan nu gewoon allemaal in de etalage. Maskeren hoeft niet meer en dat lucht erg op. Mark en ik beloven natuurlijk wel iedereen dat we trouw onze “AA wansmaak bijeenkomsten” blijven bijwonen maar ik verheug me vooral op die afterparties met Mark. St. Vincent, Slade, en amai, zelfs Plastieken Bertrand mag natuurlijk niet ontbreken. En ja, Mark. Ook Telegraph Road van Dire Straits gaan we draaien. Dat vind ik ook fantastisch. Natuurlijk. Wansmaak kent tenslotte geen grenzen.

The Runaways met uiterst rechts Lita Ford…