Print

Steve Dawson

Gone, Long Gone

Categorie:

door Rein van den Berg

19-02-2022

Steve Dawson is een echte ambachtsman. Wanneer hij niet aan een soloalbum werkt, dan is hij wel bezig als muzikant, en/of producent, voor iemand anders. Je zult hem ongetwijfeld muzikaal zijn tegengekomen via albums van artiesten als Jim Byrnes, The Sojourners, The Deep Dark Woods, Matt Andersen, Kelly Joe Phelps of Matt Patershuk.
Deze uit Vancouver afkomstige Canadees werkt sinds 2013 in Nashville. Hij is behalve productief tevens (en ook niet onbelangrijk) redelijk succesvol. Persoonlijk ben ik zeer ingenomen met zijn nieuwe plaat, getiteld Gone, Long Gone. Het album laat zich aanhoren als van een artiest die zichzelf opnieuw heeft weten op te laden. Ik meen te horen dat hij de grenzen van zijn eigen kunnen heeft opgezocht, en die meer dan we van Steve gewend zijn, weet op te rekken. Buiten dat, hij heeft een geweldig team om zich heen verzameld. Wat daarbij extra tot aanbeveling strekt zijn de vocalen van Allison Russell. Een wederdienst nadat Dawson haar was bijgesprongen als uitvoerende muzikant met pedal steel, bedoeld om haar album Outside Child (van vorig jaar) van extra glans te voorzien. Gone, Lomg Gone is de eerste plaat uit een serie van drie die tot stand kwam tijdens de lockdown. De volgende wordt naar wat ik lees gedomineerd door pedal-steel, is stemmig en psychedelisch.

Naast al deze ontwikkelingen valt verder de verregaande samenwerking met Matt Patershuk als song-schrijvend duo te vermelden. Van de tien schreven Patershuk en Dawson er samen zeven. En niet de minste. Matt Patershuk wist ik als artiest al te waarderen, maar hij deelde met zijn voortreffelijk album, An Honest Effort, vorig jaar een overtuigende tik uit. Volgens mij heeft Pattershuk de nodige positieve impulsen aan Steve afgegeven, want deze Gone, Long Gone is een uitzonderlijk aangename plaat geworden.

Ook buiten Patershuk om komt Dawson geïnspireerd over. Kulaniaoia Waltz is een sterk instrumentaal nummer geworden met Steve onmiskenbaar in de hoofdrol, en overtuigend in de weer met meerdere snaarinstrumenten. Zowaar een oorstrelend uitstapje richting Hawaï. Op Six Skeletons in a Car komen de verzamelde krachten gebundeld uit de verf. Het nummer lijkt welhaast het resultaat van een live-sessie. Jay Bellerose en Gary Craig vullen aan, op drums en percussie, en Allison krijgt vocale ondersteuning van Kei Latimer., terwijl Dawson zelf lekker zijn elektrische gitaar mag uitproberen. Prachtnummer! De puike cover (het nummer Ohh La La) doet vanzelf tijden herleven van The Faces. Waarna wederom een instrumentaal nummer volgt waarmee Steve laat horen dat hij ook op een akoestische gitaar uitstekend uit de voeten kan. Hij weet daarmee ook zonder begeleiding de luisteraar te boeien. Laat de Canadezen maar snel deze kant opkomen. Het mag weer!

Label:
Black Hen Music


Releasedatum:
18/03/2022

At the Bottom of a Canyon in the Branches of a Tree

An Honest Effort