a0414992704_10-500

Grant Campbell

I Was Taught How To Win

Categorie:

door Rein van den Berg

16-05-2020

De volledige titel van deze Grant Campbell cd, zijn zesde, luidt I Was Taught How To Win, But I Learned How to Lose. Ergens een trieste conclusie, maar tot in een zekere mate zullen we allemaal ons verwachtingspatroon naar beneden mogen/moeten bijstellen. Een constante opgaande curve kun je wel op je buik schrijven. Er zullen omstandigheden zijn die je ambities onderuit schoffelen. Onvoorziene wendingen. Alles is mogelijk. Zonder geluk vaart nu eenmaal niemand wel, zei mijn schoonvader altijd. Ruwweg 15 jaar geleden liep ik, figuurlijk gesproken, tegen de muziek van deze Schot op. Ik was vooral geïmponeerd door zijn sonore, verstilde zang. Serieuze tempo of gemoedswisselingen bevatte zijn muziek amper. Zijn nummers ervoer ik eerder als rimpelingen in stilstaand water. Hij bezong alledaagse zaken, en verbond daaraan persoonlijke constateringen. Kwesties die voor eenieder herken- of voorstelbaar zijn. Hij maakte daarbij de dingen niet groter dan ze zijn. Singer Songwriters als Grant, en ik moet daarbij ook altijd denken aan de Britse Jack Harris, pakten halverwege het eerste decennium van deze eeuw de draad op, waar Iain David McGeachy (beter bekend als John Martyn) hem leek kwijtgeraakt. Grant’s eerste cd’s wisten mij enorm te boeien, maar na een tijdje vervaagde mijn interesse. Wellicht omdat zijn eigen gretigheid ook geabsorbeerd leek. Dat John Martyn gaandeweg zijn carrière gedesillusioneerd was geraakt is gemakkelijk voor te stellen. Het lijkt mij dat gevoelsmensen, mensen die in staat zijn hartvolle intense nummers te schrijven, moeite hebben met de realiteit van het dagelijkse bestaan. Een realiteit die ontnuchterend is. Niet gek dat men daarbij zoekt voor een uitweg, of vervallen tot beproefde valkuilen. Een uitweg blijkt dan snel iedere keer uitgesloten.

Na jaren van radiostilte was daar ineens een nieuw Grant Campbell album. Als een oude vriend die plotseling onaangekondigd voor mijn deur stond. Een plezier om te horen dat hij zijn aanvankelijke ambities nog niet heeft laten varen. Alleen dat feit al beschouw ik als een aangenaam positief teken. Probeer als soloartiest, wanneer je succes (nog) niet overweldigend is, maar eens gemotiveerd te blijven. Het zal niet eenvoudig zijn wanneer een paar enthousiastelingen je talent weliswaar onderkennen, maar dat de grote groep je links laat liggen. Anderzijds, was Townes van Zandt dezelfde geweldige muziek blijven maken wanneer hij van meet af aan een alom gerespecteerd was geweest? Grant’s muziek laat beluisteren hoe het met hem gaat, en wat hem zoal beweegt, wat hem aan het hart gaan. Vooral mooi omdat hij hernieuwd geïnspireerd klinkt als tijdens muziek uit zijn beginperiode, tijdens Beyond Below. Zijn zang en uitvoerende stijl zijn onveranderd. Dertien nummers wist hij van een spaarzame instrumentatie te voorzien, en bij elkaar te voegen tot een luisterrijk geheel. Een retrospectieve plaat van een soloartiest, die voorlopig slechts digitaal beschikbaar is. Hernieuwde energie heeft wederom een aantal uitermate troostrijke nummers opgeleverd. Een recente video lag echter nog niet voor het oprapen.

Label: Crooked Mouth Records
Releasedatum: 01/05/2020

Websites

© 2008-2019 Johnny's Garden