Booklet_Cover_S1_web

David Munyon

In the Netherlands ’96

Categorie:

door Rein van den Berg

12-01-2021

Slim Possibilities (Stockfisch) en Acrylic Teepees (Glitterhouse) liggen in 2021 welgeteld 25 jaar achter ons. Het was rond deze tijd dat ik zijn muziek leerde kennen. David Munyon was en is weliswaar een uitzonderlijk persoon, maar bijna niemand die zo volstrekt intens een nummer kon en kan uitvoeren als hij. Ik heb uitsluitend plezierige herinneringen wanneer ik aan hem denk. Zijn spitsvondigheden, de humor, zijn fantasierijke teksten, de e-mails en korte gesprekken heen en weer. We zijn ondertussen bijna 25 albums verder, en dit liveoptreden te Utrecht heb ik op een haar na gemist. Ik hoorde er later over praten als een gelegenheid waar je bij had moeten zijn. Ik heb hem later live kunnen meemaken, maar dat er opnames bestonden van dit specifieke optreden ervoer ik als verheugend nieuws. Liefhebbers van Munyon zullen de songs ongetwijfeld (her)kennen, maar tegelijkertijd geeft het optreden een uitstekende indruk van hoe hij zijn publiek in de greep hield. Een nummer als Rolling Up the Windows in the Rain vind je bijvoorbeeld terug op zijn album Some Songs For Mary (2008). Jaren geleden kocht ik van Jackie Leven eens in de zoveel tijd officiële bootlegs via zijn Haunted Valley postorder. Eenmaal stuurde ik hem behalve gebruikelijke contanten een cd van Munyon. Toen ik hem later vroeg wat hij ervan vond, meldde hij dat Van Gogh vergeleken bij Munyon ongetwijfeld een feestbeest moet zijn geweest.

I saw Vincent van Gogh, he was Bowling
He said mister you hardly talked much with Zeth
They drove all the way to see you, all the way from Z's mountain
One was happy to see you and Bud stole just cassettes

Aanvankelijk, dus zo rond 1996, deed Munyon het uitstekend in Nederland, maar zijn grillige en ietwat lichtelijk paranoïde persoonlijkheid (optredens die werden geannuleerd) deden touroperators huiveren. Aan zijn muziek lag het niet. Hij had vooral iemand nodig die hem coachte en bijstuurde. Wat dat betreft heeft hij een fantastische support gevonden in de vorm van Sebastian Linke. Diens structuur heeft geresulteerd in verschillende albums en optredens (vooral in Duitsland) sindsdien. Het is niet dat ik een speciale voorkeur heb voor zijn vroege albums, want hij maakte later minstens zulke sterke platen, maar zijn beginperiode staat mij wel het meest na. Zijn Mobile Home-platen zijn minstens zo sterk als zijn Stockfisch-releases met als onderscheid wellicht het geluidstechnische aspect. Pretty Blue en Purple Cadillacs zijn twee platen die barsten van sterke nummers, terwijl ik bovendien enorm gecharmeerd was van zijn coverplaat Big Shoes (totale speeltijd bijna 77 minuten), met covers van Cat Stevens, Lennon & McCartney, Prince, John Prine, Lee Clayon en Tom Waits, om maar een aantal te noemen. Ik bedoel: wie vertolkt nu zestien monumentale nummers als 500 Miles, en geeft daar tegelijkertijd zijn eigen draai aan?

In the Netherlands ’96 eindigt met Ol’ 55 van Waits. Hoe verschillend ze beide ook zijn, ergens zie ik een overeenkomst tussen David Munyon en Lightnin’ Hopkins. Hun muziek is eenvoudig en effectief, terwijl ze het terloops uit hun mouw lijken te schudden. Munyon’s stijl heeft over de jaren amper veranderingen ondergaan. Waarom zou hij? In the Netherlands ’96 is een mooi hebbedingetje!

Label: Mobile Home Records
Releasedatum: 20/12/2020

Websites

© 2008-2019 Johnny's Garden